ปัจจุบันทำงานอยู่หน่วยราชการแห่งหนึ่งค่ะ
สวัสดิการด้านรักษาพยาบาลก็ดีใช้ได้ (เบิกเอกชนหรือรัฐก็ได้ แต่ก็มีเพดาน)

และตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ค่ะ 4 เดือนแล้ว
ทีนี้เราก็มีความตั้งใจว่าอยากออกมาเลี้ยงลูกเอง
เพราะไม่ไว้ใจพี่เลี้ยงเด็กสมัยนี้ + คุยกะแฟนว่าไม่อยากรบกวนให้แม่เลี้ยง
(ส่วนหนึ่งก็เพราะแม่เราจู้จี้เรื่องงานบ้านมาก ใครทำแกก็ไม่เคยพอใจ
เราเองก็ไม่อยากต้องมาเครียดกะเรื่องนี้ด้วย)

พอแม่ทราบว่าเราจะลาออกหลังคลอด แกก็พยายามกล่อมเราต่าง ๆ นานา
ให้เราไม่ออกจากงาน โดยแกจะช่วยเลี้ยงลูกให้แลกกัน
ด้วยเหตุผลว่าแกเปนห่วงเรื่องค่ารักษาพยาบาลของแกกะพ่อเรา

(แม่เรายังแข็งแรงดีนะคะ แค่มีโรคประจำตัวนิด ๆ หน่อย ๆ
แต่พ่อเราเป็นมะเร็งระยะลามเข้ากระดูกมานาน 5 ปีแล้ว แต่จิตใจแกยังเข้มแข็งดี)

ตอนแรกก็ไม่ได้ลังเลอะไรหรอกค่ะ จนเมื่อเดือนที่แล้วพ่อเราตกรถสองแถว
กระดูกสะโพกหัก ต้องผ่าตัด พักรักษาตัว กะทำกายภาพที่รพ.
ก็หมด คชจ.ไปแสนกว่า ๆ เกือบทั้งหมดก็มาเบิกกับเราได้
(เราก็ดีใจนะคะ ที่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระในจุดนี้ ถึงขนาดว่าพี่ ๆ เราไม่ต้องออก คชจ.อะไรเลย)
แม้จะต้องมีการ advance ออกไปก่อนก็เถอะ แต่หลัก ๆ ก็ใช้รูดบัตรเครดิตเอา)

พอหลังจากเหตุการณ์นี้ก็เลยทำให้เราลังเล + แม่พยายามพูดต่าง ๆ นานา
เพื่อไม่ให่เราออกจากงาน (คือจะออกจากงานไปอยู่กับแฟนค่ะ ที่บ้านเค้าทำค้าขายอยู่
แต่อยู่ชลบุรี เราอยู่ กทม. ทีแรกกะว่าพอลูกโตสักหน่อยก็จะช่วยทำงานร้านแฟน
เป็นกิจการมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ รายได้ก็ดีพอสมควร พี่ ๆ เค้าก็แยกร้านกันไปบริหารกันเองแล้ว)

ตัดสินใจไม่ถูกอ่ะค่ะ รู้สึกเหมือนเราเห็นแก่ตัว
ใจนึงก็อยากลาออกเพราะอยากออกอยู่แล้ว แต่อีกใจก็สงสารแม่
แต่อีกคนก็ลูกที่เราตั้งใจหมายมั่นปั้นมือว่าจะอบรมดูแลเอง
แฟนเองก็ไม่ยอม เค้าบอกว่าถ้าไม่ออกก็ได้ แต่ลูกต้องอยู่กับเค้า
ส่วนเราจะนั่งรถตู้ไปกลับชลบุรีทุกวัน หรือกลับเฉพาะ ส. อ. ก็ได้
(แต่เค้าก็ไม่เคยคิดกลับกันว่าตัวเองจะมาอยู่ กทม. แล้วไปกลับเองมั่ง ทั้งที่ก็มีรถ
ส่วนนึงเพราะเค้าติดว่า ร้านที่ทำอยู่ก็คือบ้านเค้าเลย)
เราก็ไม่อยากไปกลับชลทุกวันอยู่แล้ว เพราะงานที่ออฟฟิศเราบางครั้งมันเลิกไม่เปนเวลา
พี่ออฟฟิศบางคนก็แอนตี้พวกคนมีลูก เพราะชอบกลับตรงเวลากัน
แล้วงานที่ออฟฟิศเราก็ชอบจะมีคำสั่งมาตอนเย็น ๆ เสมอ แล้วก็จะเอางานเช้าวันต่อมาด้วยT_T

สับสนจังค่ะ