สวัสดีค่ะ เป็นคุณแม่ลูก2 (ท้อง2คน 1คนยังอยู่ อีกคนเสียไปแล้วค่ะ) และเป็นคุณแม่ที่เลี้ยงลูกอยู่แต่ที่บ้านค่ะ อยู่บ้านเดียวกับสามีที่มีคุณปู่กับคุณย่า(ของลูกชาย)อยู่ด้วย คนโตอายุ1ขวบ3เดือนแล้วค่ะ ส่วนคนเล็ก เพิ่งเสียไปเมื่อวันที่ 24กันยายนที่ผ่านมา อายุครรภ์ได้ 36สัปดาห์4วัน เสียโดยที่คุณหมอก๊ไม่ทราบสาเหตุ เพียงแต่พบว่าลูกมีอาการไม่ดิ้นพอไปตรวจหัวใจคนเล็กก็ไม่ดิ้นแล้ว เลยผ่าออกในเช้าวันถัดไป
เข้าเรื่องที่จะระบายนะค่ะ ตอนรู้ว่าท้องคนเล็ก คนโตอายุได้ 5เดือน คุณแม่สามีก็บ่นเล็กน้อยค่ะว่ามีลูกติดกันเกินไป(หลุดคุมกำเนิดค่ะ) แต่ก็รับหลานคนเล็กไว้ได้แค่บ่น ระหว่างนั้นคุณย่าอยู่บ้านหลวง(ในกรมทหารอากาศ แม่สามีเป็นทหารพ่อสามีทำงานเอกชน แต่แม่สามีปลดเกษียณตัวเองออกเมื่อวันที่ 1 ตุลา แล้วค่ะ) ตัวเราก็ดูแลคนโตคนเดียวกับคนในท้องด้วยไปเรื่อยๆไม่มีปัญหาอะไร ระหว่างนั้นลูกติดเราดีค่ะ อยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน จะมีก็แต่เสาร์-อาทิตย์ที่คุณย่าหยุดแล้วมาอยู่ด้วย คุณย่าก็จะหอบหิ้วหลานไปเลี้ยงเองแต่ตอนกลางคืนเวลานอนเค๊าก๊จะงอแงนอนแต่ที่นอนเราค่ะ ที่นอนคุณย่านอนได้ไหม ได้ค่ะ แต่จะหลับยากกว่าที่นอนเรา ซึ่งระหว่างนั้นก็มีปัญหานิดหน่อยประปรายตามประสาแม่ผัวและลูกสะไภ้ (แต่เราก็จะขอโทษแม่สามีทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราเป็นคนแรงค่ะ เวลาไม่พอใจอะไรก็จะชักสีหน้า หรือถ้าทนไม่ไหวก็จะพูดตรงๆเลย ทุกครั้งเวลามีปัญหาเป็นคนขอโทษแม่สามีตลอด) จนมาเมื่อวันที่ 23 กันยาที่ทราบว่าคนเล็กเสียก็ต้องนอนรพ. คนโตเลยนอนกับแม่สามีอยู่กับแม่สามีทั้งวัน ตอนตั้งกระทู้กำลังพักฟื้นร่างกายคุณหมอบอกห้ามยกของหนักอย่างต่ำ1เดือน ตอนนี้ก็เลยไม่ได้อุ้มเค๊าค่ะ ตอนแรกก็พอเข้าใจค่ะว่าลูกอยู่กับย่า ห่างจากแม่ ไม่เห็นแม่เลยไม่ติด แต่ไม่ใช่ค่ะ ตอนนี้ลูกชายคนโตไม่เอาแม่เลย เห็นย่าไปวิ่งเข้าหาย่าตลอด เวลาจะนอนก็จะมุดหัวกระเทิบไปหาคุณย่า ซึ่งตอนนี้ตัวเรากับลูกชายแยกกันนอนมาได้3อาทิตย์แล้วค่ะ ยิ่งเห็นเวลาลูกชายหัวเราะเอิ้กอ๊ากด้วยยิ่งช้ำ ยิ่งรู้สึกอิจฉา บางทีแอบร้องไห้แต่ก็ไม่เคยพูดกับสามี คนเล็กก็เสียไปแล้วยิ่งเห็นคนโตติดคุณย่ายิ่งเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเค๊าหวังดีอยากให้เราพัก กลัวความเป็ฯแม่ลูกจะหายไป ตอนนี้เราเหมือนคนใช้ตรงที่ทำงานบ้านทุกอย่าง เตรียมของให้ลูกทุกอย่าง แต่อุ้มเค๊าไม่ได้ เล่นกับเค๊าได้ไม่นาน เพราะเค๊าติดแต่คุณย่า วิ่งหาแต่คุณย่า แม่เลยนั่งเศร้า
คนเป็นแม่ที่ลูกไม่ยอมติด
เข้าเรื่องที่จะระบายนะค่ะ ตอนรู้ว่าท้องคนเล็ก คนโตอายุได้ 5เดือน คุณแม่สามีก็บ่นเล็กน้อยค่ะว่ามีลูกติดกันเกินไป(หลุดคุมกำเนิดค่ะ) แต่ก็รับหลานคนเล็กไว้ได้แค่บ่น ระหว่างนั้นคุณย่าอยู่บ้านหลวง(ในกรมทหารอากาศ แม่สามีเป็นทหารพ่อสามีทำงานเอกชน แต่แม่สามีปลดเกษียณตัวเองออกเมื่อวันที่ 1 ตุลา แล้วค่ะ) ตัวเราก็ดูแลคนโตคนเดียวกับคนในท้องด้วยไปเรื่อยๆไม่มีปัญหาอะไร ระหว่างนั้นลูกติดเราดีค่ะ อยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน จะมีก็แต่เสาร์-อาทิตย์ที่คุณย่าหยุดแล้วมาอยู่ด้วย คุณย่าก็จะหอบหิ้วหลานไปเลี้ยงเองแต่ตอนกลางคืนเวลานอนเค๊าก๊จะงอแงนอนแต่ที่นอนเราค่ะ ที่นอนคุณย่านอนได้ไหม ได้ค่ะ แต่จะหลับยากกว่าที่นอนเรา ซึ่งระหว่างนั้นก็มีปัญหานิดหน่อยประปรายตามประสาแม่ผัวและลูกสะไภ้ (แต่เราก็จะขอโทษแม่สามีทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราเป็นคนแรงค่ะ เวลาไม่พอใจอะไรก็จะชักสีหน้า หรือถ้าทนไม่ไหวก็จะพูดตรงๆเลย ทุกครั้งเวลามีปัญหาเป็นคนขอโทษแม่สามีตลอด) จนมาเมื่อวันที่ 23 กันยาที่ทราบว่าคนเล็กเสียก็ต้องนอนรพ. คนโตเลยนอนกับแม่สามีอยู่กับแม่สามีทั้งวัน ตอนตั้งกระทู้กำลังพักฟื้นร่างกายคุณหมอบอกห้ามยกของหนักอย่างต่ำ1เดือน ตอนนี้ก็เลยไม่ได้อุ้มเค๊าค่ะ ตอนแรกก็พอเข้าใจค่ะว่าลูกอยู่กับย่า ห่างจากแม่ ไม่เห็นแม่เลยไม่ติด แต่ไม่ใช่ค่ะ ตอนนี้ลูกชายคนโตไม่เอาแม่เลย เห็นย่าไปวิ่งเข้าหาย่าตลอด เวลาจะนอนก็จะมุดหัวกระเทิบไปหาคุณย่า ซึ่งตอนนี้ตัวเรากับลูกชายแยกกันนอนมาได้3อาทิตย์แล้วค่ะ ยิ่งเห็นเวลาลูกชายหัวเราะเอิ้กอ๊ากด้วยยิ่งช้ำ ยิ่งรู้สึกอิจฉา บางทีแอบร้องไห้แต่ก็ไม่เคยพูดกับสามี คนเล็กก็เสียไปแล้วยิ่งเห็นคนโตติดคุณย่ายิ่งเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเค๊าหวังดีอยากให้เราพัก กลัวความเป็ฯแม่ลูกจะหายไป ตอนนี้เราเหมือนคนใช้ตรงที่ทำงานบ้านทุกอย่าง เตรียมของให้ลูกทุกอย่าง แต่อุ้มเค๊าไม่ได้ เล่นกับเค๊าได้ไม่นาน เพราะเค๊าติดแต่คุณย่า วิ่งหาแต่คุณย่า แม่เลยนั่งเศร้า