วันนี้ผมเจอจิ๊กซอตัวสุดท้ายที่หามานานแล้วครับ

ผมเป็นเด็กขอนแก่นนะครับ อยู่ม.6 แล้ว ผมอยากเข้าวิศวะ ก็เลยหาค่ายติวเหมือนเด็กคนอื่นๆแหละครับ แต่ใครจะไปรู้ละครับว่าการมาติวครั้งนี้ของผม มันจะทำให้ผมมองโลกในมุมใหม่กว่าเดิม เข้าเรื่องเลยนะครับ ค่ายนี้เรียนเต็มวันครับ ช่วงกลางวันก็เรียนตามปกติ พอ 2 ทุ่ม พี่ค่ายก็เริ่มปล่อยให้กลับบ้าน ผมก็นั่งอ่านหนังสือต่อครับ ความกลัวมันเกิดครับ กลัวไม่ติดครับ ผมก็กำลังนั่งทำโจทย์อยู่ เธอคนนั้น(สมมุติชื่อ เอม นะครับ ) เอมก็เดินเข้ามาหา ถามนู้นนี่นั่น ผมก็ได้เพื่อนใหม่ที่เฟรนลี่มากๆเลยละครับ พอวันต่อๆมา เอมก็เริ่มเล่น เริ่มคุยกับผมบ่อยขึ้น ซึ่งผมก็ยังเฉยๆนะครับ วันต่อมาครับ พี่ค่ายก็ชวนกินเนื้อย่าง ผมก็ตอบไปว่า ไปด้วย แล้วเอมก็ไปด้วยครับ ผมก็ยังไม่ได้คิดอะไรครับ เราคุยกันน้อยมาก แต่มาถึงจุดนึงครับเอมไม่รู้จะกลับยังไง ผมก็เลยบอกจะไปส่งเอง ตามแบบฉบับผู้ชายนะครับ 5555 แต่ว่าตอนกลับมันหนาวมากๆๆๆ เลยครับ ผมสั่นมากๆ พอถึงหอเอม ผมก้วกรถกำลังจะกลับแล้ว เอมก็เรียกเเล้วเดินมายื่นเสื้อกันหนาวให้ ตอนนั้นผมก็ปฎิเสธไปด้วยความเกรงใจ เพราะเพิ่งรู้จักกัน แต่เอมก็ไม่ยอม จะให้ผมอย่างเดียว ผมก็ใส่มันอุ่นมากเลยครับ 5555 หลังจากนั้น ผมก้ไปส่งหอทุกวันแอบๆห่วงเพราะ ทางกลับมันอันตราย เราก็เริ่มคุยกันบ่อยขึ้น แล้วทางพี่ค่ายครับมีการจับบัดดี้ครับ ซึ่งเอมจับได้ของผมครับ ผมก็ดีใจนะครับ 5555 ไม่รู้ทำไม ผมอ่านหนังสืออยู่ครับเอมก็ซื้อซีวิทมาให้ครับ ตอนนั้นนี่ผมหน้าแดงเลยละครับ 555555 ผมก็เริ่มคุยกับเอมหวานขึ้นเรื่อยๆไม่รู้เพราะอะไร ตอนนี้ผมรู้สึกดีกับเอมสุดๆ ผมชอบอ่านหนังสือดึกๆอะครับ ไม่ค่อยมีเพื่อนอ่าน เอมก็เลยบอกเดี๋ยวไปอ่านเป็นเพื่อน ผมก็บอกโอเค เดี๋ยวจะกลับมาส่งหอด้วย มันอันตราย ซึ่งตอนนั้นผมรู้แล้วว่าเธอก็รู้สึกดีกับผมเหมือนกัน แต่ว่าเรายังไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วตอนนี้จะปิดคอร์สแล้ว เหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียวเอมก้ต้องกลับ ตจว แล้ว ผมควรทำยังไงดีครับ ผมอยากจะสารภาพความรู้สึกทั้งหมดให้เอมรู้ ผมกลัวจะเสียเธอไป ขอบคุณที่รับฟังนะครับ ยาวนิดหน่อยยย ^^