ดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกน่ะค่ะ
คือคบกับแฟนมาได้ 5 ปีกว่าแล้วค่ะ
ปัญหามันเกิดขึ้นบ่อยมากๆ บางทีเราเองก็ผิด อันนี้เรายอมรับ
แต่บางครั้งเราไม่ผิดจริงๆ เราก็ออกมาปกป้องตัวเราเอง เพราะเค้าไม่คิดจะปกป้องเรา
บอกตรงๆเลย ว่าเหนื่อยใจจริงๆ กำลังดีๆกันอยู่ ก็เกิดปัญหานี้ขึ้นมาอีก
เราก็พูด(ใส่อารมณ์นิดๆ)กับเแฟนว่า "อะไรเนี่ย ฉันอยู่ของฉันดีๆ" แรกๆก็ไม่เท่าไหร่คะ
นานไปๆ เริ่มหนักเข้าๆ คนของเขา(แม่เขาแหละค่ะ)หงุดหงิดอะไรก็มาลงที่เรา มาบ่น มาพูด กระแทก -ดันใส่
ทั้งๆที่เราก็อยู่เฉยๆของเรา ปกติทุกวัน
วันไหนมีเงิน ก็มาพูดดีกับเราค่ะ วันไหนอยากจะขอยืมของเราก็พูดดี ทำดี
วันไหนอารมณไม่ดี หรือไม่ต้องการอะไรจากเรา ก็ด่าเอาๆๆ
พูดง่ายๆคือ "ฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำดีด้วย"
แรกๆไม่คิดอะไรค่ะ ก็ทนได้ หลังๆเริ่มคิดว่ามันไม่โอเค
อะไรอ่ะ พอจะหวังผลประโยชน์ก็มาพูดดี พอเราหมดประโยชน์ก็เขี่ยฉันทิ้งรึ???
แล้วแบบนี้ ครั้งหน้าใครจะช่วยเหลือ ใครจะให้อ่ะ
"เจ็บแล้วจำ"
แต่ทำยังไงได้ก็เรารักลูกของเขา แต่ลูกเขาไม่คิดจะออกมาปกป้องเราหน่อยรึ??
ไม่สงสาร เห็นใจเราบ้างหรอ แม่เค้าอาจจะให้ชีวิตเค้ามา แต่ตลอด 5 ปี ที่ผ่านมา เราแทบจะเป็นเหมือนแม่เค้าได้เลย
ดูแลตั้งแต่ ค่าตัดผม ยัน กกน. นี่เรายังไม่ดีรึค่ะ???
เราปากเจ็บ ปากร้าย คิดอะไรก็พูดออกไป ไม่อยากเก็บไว้ กลัวสักวันจะเป็นบ้า
แต่ตอนนี้ไม่มีใครรับฟังเราเลยค่ะ เลยต้องขอมาระบายตรงนี้
เราอึดอัดมากๆ รักก็รัก เหนื่อยก็เหนื่อย "ทั้งรัก ทั้งเหนื่อย" เพลงนี่ลอยมาเลยค่ะ
บางคืนนอนร้องไห้ เอาหมอนปิดหน้า หายใจก็ไม่ออก หวังว่าเค้าจะมาปลอบ แต่ป่าวเลย
นอนสบายใจเฉิบ สงสัยชินมั้งค่ะ "เดี๋ยวมันก็หาย" อะไรประมาณนี้
เมื่อก่อนชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เดี๋ยวนี้ชี้ทอง คงจะเห็นเป็นขี้
เราไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง ไม่มั่นคง ครอบครัวก็ไม่มีให้พึ่งพาแล้ว
เราก็ต้องพึ่งพาตัวเอง ถึงรายได้เราจะไม่มาก แต่เราก็พอกินพอใช้ ประทังชีวิตไปวันๆได้
ซื้อของที่เค้าอยากได้ได้ แต่ตอนนี้เริ่มเหนื่อยแล้วค่ะ ไม่ไหวแล้ว ท้อเหนื่อยเกิน
ถ้าเค้าพูดกับเราสักหน่อยว่า "ไม่เป็นไรน่ะ อดทนไว้น่ะ" แค่นี้เราก็ทนได้แล้ว
แต่ไม่มีเลย แม้แต่จะเช็ดน้ำตาให้ เค้าเป็นแฟนคนแรกของเราค่ะ เราไม่พร้อมจะเสียเค้าไป
ตลอดเวลาที่ผ่านมามีทั้งความทรงจำดีๆ และความทรงจำที่ไม่มาจดจำ
เราคิดว่า ถ้าเราฝืนต่อไป ความทรงจำดีๆที่มันมีน้อยอยู่แล้ว มันจะหายไปไหม
ถ้าเราเดินต่อไป อาจจะมีความทรงจำดีๆเกิดขึ้นมากกว่านี้ก็ได้น่ะ
***ทำไมเราถึงรักเค้า เพราะเค้ารักเราในวันที่ไม่สวย ไม่มีอะไร ไม่มีแม้แต่ครอบครัว
เค้าเป็นคนยิ่นมือมาช่วยเราไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีเค้าในวันนั้น เราจะมานั่งพิมพ์ตรงนี้ได้หรือเปล่า
คนๆนั้นหายไปไหนไม่รู้ เหลือแต่คนแปลกหน้าที่อยู่กินกันทุกวัน ใครไม่รู้ที่ทนเห็นเราร้องไห้ได้
ทนเห็นเราเจ็บปวดได้ ทนเห็นคนอื่นด่าเราได้ ทั้งๆที่เราไม่ผิด รู้ว่าเค้าคือคนกลาง คนนึงก็แฟน คนนึงก็แม่
แต่ปกป้องเราหน่อยได้มั้ย ปลอบเราบ้างได้มั้ย ไม่คิดว่าเราจะเหนื่อยจนต้องจากไปบ้างหรือ??
หรือชินแล้ว ที่เราจะอยู่ หรือไป ก็ไม่สำคัญ ไม่มีผลอะไรต่อเค้าแล้ว
ตอนนี้เราถูกความทรงจำดีๆ ที่มีต่อกันทำร้าย ทำไมตอนนี้กับเมื่อก่อนมันต้างกันแบบนี้น่ะ
ทำยังไงดีค่ะ เราไม่อยากเลิกกับเค้า แต่อยู่ต่อไปเราก็อึดอัดใจ
รัก 5 ปี ครั้งนี้ควร หยุด หรือ ไปต่อ ดีค่ะ???
คือคบกับแฟนมาได้ 5 ปีกว่าแล้วค่ะ
ปัญหามันเกิดขึ้นบ่อยมากๆ บางทีเราเองก็ผิด อันนี้เรายอมรับ
แต่บางครั้งเราไม่ผิดจริงๆ เราก็ออกมาปกป้องตัวเราเอง เพราะเค้าไม่คิดจะปกป้องเรา
บอกตรงๆเลย ว่าเหนื่อยใจจริงๆ กำลังดีๆกันอยู่ ก็เกิดปัญหานี้ขึ้นมาอีก
เราก็พูด(ใส่อารมณ์นิดๆ)กับเแฟนว่า "อะไรเนี่ย ฉันอยู่ของฉันดีๆ" แรกๆก็ไม่เท่าไหร่คะ
นานไปๆ เริ่มหนักเข้าๆ คนของเขา(แม่เขาแหละค่ะ)หงุดหงิดอะไรก็มาลงที่เรา มาบ่น มาพูด กระแทก -ดันใส่
ทั้งๆที่เราก็อยู่เฉยๆของเรา ปกติทุกวัน
วันไหนมีเงิน ก็มาพูดดีกับเราค่ะ วันไหนอยากจะขอยืมของเราก็พูดดี ทำดี
วันไหนอารมณไม่ดี หรือไม่ต้องการอะไรจากเรา ก็ด่าเอาๆๆ
พูดง่ายๆคือ "ฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำดีด้วย"
แรกๆไม่คิดอะไรค่ะ ก็ทนได้ หลังๆเริ่มคิดว่ามันไม่โอเค
อะไรอ่ะ พอจะหวังผลประโยชน์ก็มาพูดดี พอเราหมดประโยชน์ก็เขี่ยฉันทิ้งรึ???
แล้วแบบนี้ ครั้งหน้าใครจะช่วยเหลือ ใครจะให้อ่ะ
"เจ็บแล้วจำ"
ไม่สงสาร เห็นใจเราบ้างหรอ แม่เค้าอาจจะให้ชีวิตเค้ามา แต่ตลอด 5 ปี ที่ผ่านมา เราแทบจะเป็นเหมือนแม่เค้าได้เลย
ดูแลตั้งแต่ ค่าตัดผม ยัน กกน. นี่เรายังไม่ดีรึค่ะ???
เราปากเจ็บ ปากร้าย คิดอะไรก็พูดออกไป ไม่อยากเก็บไว้ กลัวสักวันจะเป็นบ้า
แต่ตอนนี้ไม่มีใครรับฟังเราเลยค่ะ เลยต้องขอมาระบายตรงนี้
เราอึดอัดมากๆ รักก็รัก เหนื่อยก็เหนื่อย "ทั้งรัก ทั้งเหนื่อย" เพลงนี่ลอยมาเลยค่ะ
บางคืนนอนร้องไห้ เอาหมอนปิดหน้า หายใจก็ไม่ออก หวังว่าเค้าจะมาปลอบ แต่ป่าวเลย
นอนสบายใจเฉิบ สงสัยชินมั้งค่ะ "เดี๋ยวมันก็หาย" อะไรประมาณนี้
เมื่อก่อนชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เดี๋ยวนี้ชี้ทอง คงจะเห็นเป็นขี้
เราไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง ไม่มั่นคง ครอบครัวก็ไม่มีให้พึ่งพาแล้ว
เราก็ต้องพึ่งพาตัวเอง ถึงรายได้เราจะไม่มาก แต่เราก็พอกินพอใช้ ประทังชีวิตไปวันๆได้
ซื้อของที่เค้าอยากได้ได้ แต่ตอนนี้เริ่มเหนื่อยแล้วค่ะ ไม่ไหวแล้ว ท้อเหนื่อยเกิน
ถ้าเค้าพูดกับเราสักหน่อยว่า "ไม่เป็นไรน่ะ อดทนไว้น่ะ" แค่นี้เราก็ทนได้แล้ว
แต่ไม่มีเลย แม้แต่จะเช็ดน้ำตาให้ เค้าเป็นแฟนคนแรกของเราค่ะ เราไม่พร้อมจะเสียเค้าไป
ตลอดเวลาที่ผ่านมามีทั้งความทรงจำดีๆ และความทรงจำที่ไม่มาจดจำ
เราคิดว่า ถ้าเราฝืนต่อไป ความทรงจำดีๆที่มันมีน้อยอยู่แล้ว มันจะหายไปไหม
ถ้าเราเดินต่อไป อาจจะมีความทรงจำดีๆเกิดขึ้นมากกว่านี้ก็ได้น่ะ
***ทำไมเราถึงรักเค้า เพราะเค้ารักเราในวันที่ไม่สวย ไม่มีอะไร ไม่มีแม้แต่ครอบครัว
เค้าเป็นคนยิ่นมือมาช่วยเราไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีเค้าในวันนั้น เราจะมานั่งพิมพ์ตรงนี้ได้หรือเปล่า
คนๆนั้นหายไปไหนไม่รู้ เหลือแต่คนแปลกหน้าที่อยู่กินกันทุกวัน ใครไม่รู้ที่ทนเห็นเราร้องไห้ได้
ทนเห็นเราเจ็บปวดได้ ทนเห็นคนอื่นด่าเราได้ ทั้งๆที่เราไม่ผิด รู้ว่าเค้าคือคนกลาง คนนึงก็แฟน คนนึงก็แม่
แต่ปกป้องเราหน่อยได้มั้ย ปลอบเราบ้างได้มั้ย ไม่คิดว่าเราจะเหนื่อยจนต้องจากไปบ้างหรือ??
หรือชินแล้ว ที่เราจะอยู่ หรือไป ก็ไม่สำคัญ ไม่มีผลอะไรต่อเค้าแล้ว
ตอนนี้เราถูกความทรงจำดีๆ ที่มีต่อกันทำร้าย ทำไมตอนนี้กับเมื่อก่อนมันต้างกันแบบนี้น่ะ
ทำยังไงดีค่ะ เราไม่อยากเลิกกับเค้า แต่อยู่ต่อไปเราก็อึดอัดใจ