แม่....

คือเราเข้าใจนะคะว่า แม่บ่น ด่า ว่า ตี เพราะห่วงเรา แต่...สำหรัวรายนี้คงเกรียดแล้วมั้ง555 เข้าเรื่องเลยละกันเนอะ
เพื่อนเรานะคะ อายุ15ปี เรียนอยู่โรงเรียนชื่อดังของจังหวัดแห่งหนึ่งเนอะ เพื่อนเรานะคะอาศัยอยู่กับแม่และน้องสาวนะคะ มีอยู่วันหนึ่งเพื่อนเรานั่งเล่นคอมฯ อยู่ดีๆแม่เพื่อนเราก็พูดว่า"งานบ้านไม่รู้จักทำ มัวแต่นั่งเล่นคอมฯ" จากนั้นเพื่อนเราก็ปิดคอมฯอย่างรวดเร็ว5555 แล้วนางจะเก็บปลั๊กไฟเข้าห้องแต่นางดึงตัวปลั๊กทำให้สายกับตัวเสียบไปโดนประตูเสียงดังมากก(ประตูมุ้งลวดอะคะที่ข้างล่างเป็นสแตนเลสอะเวลาอะไรไปโดนเสียงมันจะดัง)หลังจากนั้นแม่เพื่อนก็หยิบไม้กวาดมาฟาดที่ขาเพื่อนจนช้ำม่วงเลยอ่ะค่ะ แล้วเพื่อนก็พูดออกมาว่า"หนูก็ทำแล้วไง ล้างจาน กวาดบ้าน ทำความสะอาดห้องนอนอ่ะจะให้ทำอะไรอีก หนูอยากไปอยู่กับพ่อมากกว่าแม่อีกอ่ะ แค่นี้ยังทำร้ายกันไม่พอหรอ อีก3ปีหนูจะไปจากแม่แล้ว หนูจะไปเรียนที่อื่นไม่กลับมาให้แม่เห็นหน้าอีก"ได้ยินแบบนั้นน้ำตาไหลเป็นทางเลยยย) แล้วเพื่อนก็นั่งเขียนไดอารี่ส่วนตัวเขียนไปร้องไห้ไปเราส่งสารมากกแต่ทำไรไม่ได้ แล้วแม่เพื่อนก็พูดแบบเหมือนเอาเรื่องที่มันเลวร้ายที่มันผ่านมาแล้วอ่ะมาพูดนู้นนี่นั่น เช่น เนี้ยะไม่กล้าออกไปข้างนอกแล้ว เพราะทำให้กูอับอาย อีเ  ี้ ย อยากให้กูประจารณ์ไหม   ถ้ามีลูกมีหลานกูจะเล่าให้มันฟังเลยว่าแม่มันเป็นยังไง เป็นต้น หลังจากนั้นเพื่อนก็เลยเฟสหาแฟนเก่าถามนู้นนี่นั่น แฟนเก่ามันพูดออกมาว่า"กูว่าแม่มโนแล้วแหละ กูรักจะตายห่ากูจะไปทำแบบนั้นทำไม" เพื่อนก็นอนร้องไห้เลยจ้าา








ขอถามความคิดเห็นพี่ๆเพื่อนๆ โดยเฉพาะคนที่มีลูกแล้วววว่า...ถ้าเรื่องที่มันผ่านมาแล้วคุณจะพูดออกมาให้ลูกตัวเองอับอายไหม ถ้าทำทำเพื่ออะไร???