คุณเคยใช้ชีวิตแบบซังกะตาย หมดอาลัยตายอยากกันบ้างไหม จำได้ไหมว่าใช้เวลาอยู่กับมันนานแค่ไหน กว่าจะหลุดพ้น

พักหลังมานี้คิดบ่อยมากเลยค่ะ ว่ามีชีวิตอยู่ไปทำไม ทั้งๆที่ไม่ได้เศร้า ไม่ได้มีเรื่องให้เสียใจ แต่เหมือนคิดว่าชีวิตคนเรามันก็เท่านั้น จะสู้ไปทำไม จะกดดันตัวเองไปทำไม ในเมื่อเราไม่รู้ว่าเราทำไปเพื่ออะไร

เบื่อที่ต้องเห็นหน้ากันทุกวัน ที่จะต้องกินข้าวด้วยกันทุกวัน ไม่ได้เจอคนอื่นๆสักเท่าไหร่ อยู่ในทีมเดิม คุยเรื่องซ้ำๆซากๆ ก็แค่กลัวอดตาย ต้องยอมทนรับสภาพ นี่คือปัญหาของตัวเองก็รู้แหละ แต่ไม่รู้จะแก้ไงด

ทีมห่างชั่นเกิน สภาพเล่นกันแบบซังกะตาย

สวัสดีค่ะ วันนี้อยากมาเล่าเรื่องความคิดมาก ไม่ปล่อยวางของตัวเองให้ชาวพันทิพย์อ่านกันค่ะ + ระบายด้วย และ อยากให้เป็นข้อคิดของคนคิดมากนะคะ ชีวิตทรมานกับการไม่ปล่อยวาง เริ่มจากเราเป็นคนคิดมาก คิดทุกอย่า

กิเลส(โลภะ,โทสะ,โมหะ) ใครชนะได้หลุดพ้น ไตรลักษณ์(อนิจจัง,ทุกขัง,อนัตตา)มันคนละเรื่องกันเลย มันชนะกันได้ยังไงครับ?

เห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนทำงานไปวันๆแบบซังกะตาย บ่นๆตลอดเวลา แต่เห็นฝรั่งเวลาทำงานเค้าดูกระตือรือร้น ทำไมแรงบังดาลใจถึงต่างกันครับ

ถ้าพระพุทธเจ้าไปเทศน์ให้อาฬารดาบสกับอุทกดาบสฟัง ถ้าจิตเป็นอัตตาจริง(จิตควบคุมปฏิบัติธรรมให้จิตหลุดพ้นเองได้ หากมีเหตุปัจจัยที่เหมาะสมถ้าไม่ปฏิบัติธรรม ปล่อยจิตไว้เฉยๆก็ไม่มีทางหลุดพ้นได้) อาฬารดาบสกับ

เราเหนื่อยค่ะ อยากหลุดพ้นจากกรรมนี้สักที เรารักเค้ามากๆ แต่เค้าเฉยชามากๆ และดูจะไม่รักเราจริงๆสักที มีแต่ให้ความหวังไปวันๆ ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันมาเป็นปีแล้ว มีแต่เราที่รักเค้ามากและทำเพื่อเค้าอยู่ฝ่าย

ธรรมะของพระพุทธเจ้าอะไร ที่เสพ,เจริญ,มนสิการให้มากแล้ว ทำให้ปล่อยวาง,คลายความยึดมั่น-ถือมั่นได้ดีและเพิ่มโอกาสหลุดพ้น