สวัสดีครับเพื่อนๆทุกคนนี่เป็นกระทู้แรกของเรา ก่อนอื่นเราต้องขอแนะนำตัวก่อนนะ เราชื่อ...(ไม่บอกดีกว่านะ^^)
เราเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันนะ(จะพูดให้ยาวทำไมบอกไปดิว่าเป็นเกย์555) เรียนวิศวะปี1ในมหาลัยแห่งหนึ่งอยู่ในภาคใต้
ซึ่งเราเป็นเฟรชชี่ไสยๆ มหาลัยกับบ้านเราอยู่คนละจังหวัดกัน(ไกลกันพอสมควรเลยแหละ) พอใกล้จะเปิดเทอม
เราก็ขนของจากบ้านมาพักที่หอในของมอ โชคดีที่ห้องเราอยู่ชั้นล่างไม่ต้องขึ้นลงบันไดให้เหนื่อย อิอิ เราพักกับเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกันคนนึง พอใช้ชีวิตอยู่ได้สักพัก มีอยู่วันนึงตอนนั้นเราเดินออกมาจากห้อง ก็มีผู้ชายคนนึงเข้ามาทักมาคุยกับเรา ซึ่งห้องเค้าอยู่ใกล้กะห้องเรา เค้าพูดด้วยเสียงที่ใหญ่มากกกกก จนเราคิดในใจว่าเอ้ะ...เสียงไม่สมกับความน่ารักเลย หน้าตาเค้าค่อนข้างดี หน้านี่ใสกิ๊กเลย(เรายังอิจฉาเค้าเลย555) หุ่นก็มาตรฐานไม่อ้วนมากหรือผอมมาก สูงประมาณ165ซม.ได้มั้ง เค้าถามเรามาเราก็ตอบเค้าไปถามคำตอบคำงี้ ซึ่งเราเองก็เป็นคนชวนคุยไม่เก่ง ไม่กล้าทักใครก่อนถ้าไม่สนิท ดูภายนอกอาจจะดูหยิ่ง เราคุยกันได้แป๊บนึงไม่นานคุยกันแบบผ่านๆ ก็แยกย้ายกันไป และตอนนี้มันทำให้เราเผลอไปแอบชอบเค้า เก็บเอามาเพ้อเจ้อละเมอฝัน ตอนนั้นเราก็รู้อยู่แล้วแหละว่าเค้ามีแฟนแล้วและไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่เราก็ยังชอบเค้าอยู่ และเวลาเราแอบชอบใคร เราก็มักจะแสดงออกให้เพื่อนของเราได้รับรู้ และเพื่อนๆของเราก็น่ารักมากเลย(กัดฟันแป้บ) เวลาเค้าเดินผ่านหน้าห้องเรา ก็ล้อกันใหญ่เลย จนทำให้เค้ารู้จนได้ว่าเราแอบชอบเค้า(ซึ่งเราไม่กล้าบอกเค้าตรงๆหรอก) ถ้าเค้ารู้แล้วแบบนี้ก็คงไม่เรียกว่าแอบชอบแล้วสินะ เฮ้อ...หนักใจจัง เรานี่คิดมากเลย คิดว่าต่อไปจะทำตัวยังไงวางตัวยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าเค้า เค้ายังจะทักเราคุยกะเราอีกมั้ยนะ คิดไปต่างๆนาๆ เราก็อยากรู้จักเค้าให้มากกว่านี้เลยลองหาเฟซบุ๊คเค้าดู(เดาจากชื้อเค้านั่นแหละ)ก็เจอจนได้ เราก็ลองส่องไปสักพัก ดูรูปนั่นนี่ ก็เลยตัดสินใจ เอาวะ แอดไปเลยละกัน พอแอดไปปุ้บ เราก็เฝ้ารอตลอดเลยว่าเค้ารับแอดละยัง จนผ่านไป2-3วัน เค้าก็ยังไม่รับแอด เราก็พยายามคิดในแง่ดีว่าเค้าคงไม่ค่อยได้เล่นละมั้ง แต่อีกใจนึงก็คิดว่าเค้าคงจะรำคาญเรามั้ง เราเลยลองกดสะกิดไปดู เค้าก็ไม่รับ เลยตัดสินใจทักไลน์เค้าไป คิดแล้วคิดอีกว่าจะทักไปดีมั้ยนะมันจะดูแรดเกินไปมั้ย คิดอยู่สักพักก็รวบรวมความกล้าไว้ที่ปลายนิ้วพิมพ์ไปประมาณว่าให้รับแอดรับหน่อยดิ แต่เค้าก็ไม่เปิดอ่านไม่รู้ว่าเห็นหรือไม่เห็น จนเราต้องบอกให้เพื่อนเราไปบอกเค้าว่าให้รับแอดเราหน่อย เพื่อนก็รับปากว่าจะบอกให้ และมันก็บอกจริง บอกตอนเค้าเดินผ่านหน้าห้องนี่แหละบอกต่อหน้าเราเลย (โธ่...มิงนะมิง ไปบอกตอนอื่นไม่ได้หรือไงทำไมต้องมาบอกต่อหน้ากุด้วย) ไม่ใช่ไรหรอกเราเขินและอายมาก เค้าก็บอกว่าเห็นทักไลน์มาบอกให้รับแอด เราก็คิดในใจว่า (อ่าว เห็นเราทักไลน์ไปแต่ไม่ตอบเนี่ยนะ) ความรู้สึกเราตอนนั้นมันแบบเฟลมากๆ และเค้าก็บอกว่าเดี๋ยวรับๆเค้าไม่ค่อยได้เล่นเฟซ เราก็เอ้อ ด้วยความที่รู้สึกเฟวบวกกับโมโหนิดๆ(อารมณ์ชั่ววูบทั้งนั้น) เลยเข้าไปกดยกเลิกคำขอเป็นเพื่อน พอกดเสร็จก็กลับมานั่งคิดว่านี่กุทำอะไรลงไปเนี่ยไม่น่าเลย พอผ่านไปสักพักเราก็กลับไปแอดใหม่อีก เค้าก็ยังจะไม่รับแอดเรา ทั้งๆที่เราก็แอบเห็นว่าเค้าก็เล่นเฟซบุ๊คอยู่ เราก็เออไม่รับก็ไม่รับ เลยกดยกเลิกคำขอเป็นเพื่อนอีกครั้ง จนทุกวันนี้เราก็ยังไม่กล้าแอดๆปอีก ได้แต่ส่องหน้าเฟซเค้าและของแฟนเค้า(จุก)
แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นี้ เพื่อนเราก็ยังล้อเราต่อไป ล้อต่อหน้าเค้าด้วย ล้อทุกครั้งที่ได้เจอเค้า จริงๆเราก็อยากให้เพื่อนล้อนั่นแหละทั้งเขินและรู้สึกดี แต่ลึกๆแล้วก็ไม่อยากให้ล้อหรอก เพราะกลัวว่าเค้าจะรำคาญและอาจจะเกลียดขี้หน้าเรา(คิดมากอีกแล้ว) เลยฝากให้เพื่อนไปถามเค้าประมาณว่ารำคาญมั้ยเวลาที่พวกเพื่อนๆหยอกล้อว่าเราชอบนาย เพื่อนเราก็น่ารักอีกแล้ว ถามตอนไหนไม่ถาม มาถามตอนที่เค้าเดินผ่านหน้าห้องและถามต่อหน้าเราเลย
เรานี่แทบจะเอาหน้ามุดดินหนี แต่รู้มั้ยว่าเค้าตอบว่าอะไร? ใช่แล้ว เค้าบอกว่าไม่รำคาญเลย(ไม่รู้พูดจริงหรือพูดเล่นหรือเค้าอาจจะเฉยๆมั้ง)
พอได้ยินแบบนั้นเรานี่ยิ้มแก้มปริเลย มันทำให้เราอารมณ์ดีทั้งวันเลย และเค้าก็ยังคุยกะเราปกติ ถามเราบ้างเป็นบ้างครั้ง มีแต่เรานี่แหละที่เป็นฝ่ายไม่กล้าคุยด้วย เวลาเดินผ่านต่อหน้าเค้า เราก็ทำหน้านิ่งๆเฉยๆทั้งที่ใจนี่เต้นแรงตึกๆๆๆเขินก็เขิน ทำฟอร์มหน้านิ่ง
และเวลาเค้าเรียนในวิชาที่มีเรียนพร้อมกัน(เค้าเรียนคนละสาขากับเราแต่มีบางวิชาที่เรียนพร้อมกัน) เราก็มักจะชะเง้อมองหาเค้าตลอดเลย
และชอบจ้องมองไปที่เค้า พอเค้ารู้ตัวหันมามองเราเราก็หันหน้าหนีไปทางอื่น(อย่างกะโรคจิตเลยกุ)แต่ทำไงได้ก็คนมันชอบนี่นา
และทั้งคาบนั้นเราจะพยายามตั้งใจเรียนไม่คุย(ให้เค้าดูว่าเราก็ตั้งใจเรียนนะ555) และไม่กี่วันที่ผ่านมานี้พี่ในชมรมที่เราอยู่เรียกไปประชุมพูดคุยกัน เราก็ไปปกติ จู่ๆเค้าคนนั้นก็เดินเข้ามานั่งประชุมด้วย เรานี่จากที่พูดมากกะเพื่อนๆ ก็นั่งเงียบเก็บอาการเพื่อนก็แซวกันเราก็ทำหน้านิ่งๆเฉยๆ ซึ่งไม่รู้มาก่อนเลยด้วยซ้ำว่าเค้าจะอยู่ชมรมนี้ด้วย เรานี่ดีใจมากที่ได้อยู่ชมรมเดียวกับเค้า แต่ก็นะต้องวางตัวและเก็บอาการไว้ แสดงออกมาไปเดี๋ยวเค้าจะรำคาญเอาได้ และมีบางครั้งที่เราชอบไปส่องหน้าเฟซแฟนเค้า เห็นเค้าโพสต์โน่นนี่ให้แฟนเค้า ใจจริงเราก็หึงนะ แต่ก็ต้องเข้าใจว่าเราไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ก็อย่างว่าแหละไปรักไปชอบเขาข้างเดียวจะทำไงได้เนอะ
ทุกวันนี้เวลาเราเดินผ่านหน้าเค้าต่างคนก็ต่างไม่ทักกัน ทั้งๆที่ในใจเราอยากคุยกับเค้าแต่เราก็ไม่กล้า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แต่เราก็มีความสุขนะที่ได้ชอบเค้าได้เห็นหน้าเค้าได้มีความรู้สึกดีๆให้เค้า ขอแค่อย่าให้เค้าเกลียดหรือรำคาญเราก็พอ
ตอนนี้เราควรวางตัวยังไงดี เวลาเจอเค้าควรคุยทักทายเค้ามั้ย? ควรยิ้มให้เค้ามั้ย?
หรือควรทำตัวเฉยๆชอบเค้าอยู่ห่างๆ(ทั้งๆที่ในใจอยากคุยกับเค้ามาก)
หรือสุดท้ายแล้วต้องรีบตัดใจและมองเค้าเป็นเพื่อนคนนึง...
แอบชอบเพื่อนข้างห้อง(ทั้งๆที่ควรห้ามใจแต่ใยหัวใจไม่ยอมฟัง)
เราเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันนะ(จะพูดให้ยาวทำไมบอกไปดิว่าเป็นเกย์555) เรียนวิศวะปี1ในมหาลัยแห่งหนึ่งอยู่ในภาคใต้
ซึ่งเราเป็นเฟรชชี่ไสยๆ มหาลัยกับบ้านเราอยู่คนละจังหวัดกัน(ไกลกันพอสมควรเลยแหละ) พอใกล้จะเปิดเทอม
เราก็ขนของจากบ้านมาพักที่หอในของมอ โชคดีที่ห้องเราอยู่ชั้นล่างไม่ต้องขึ้นลงบันไดให้เหนื่อย อิอิ เราพักกับเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกันคนนึง พอใช้ชีวิตอยู่ได้สักพัก มีอยู่วันนึงตอนนั้นเราเดินออกมาจากห้อง ก็มีผู้ชายคนนึงเข้ามาทักมาคุยกับเรา ซึ่งห้องเค้าอยู่ใกล้กะห้องเรา เค้าพูดด้วยเสียงที่ใหญ่มากกกกก จนเราคิดในใจว่าเอ้ะ...เสียงไม่สมกับความน่ารักเลย หน้าตาเค้าค่อนข้างดี หน้านี่ใสกิ๊กเลย(เรายังอิจฉาเค้าเลย555) หุ่นก็มาตรฐานไม่อ้วนมากหรือผอมมาก สูงประมาณ165ซม.ได้มั้ง เค้าถามเรามาเราก็ตอบเค้าไปถามคำตอบคำงี้ ซึ่งเราเองก็เป็นคนชวนคุยไม่เก่ง ไม่กล้าทักใครก่อนถ้าไม่สนิท ดูภายนอกอาจจะดูหยิ่ง เราคุยกันได้แป๊บนึงไม่นานคุยกันแบบผ่านๆ ก็แยกย้ายกันไป และตอนนี้มันทำให้เราเผลอไปแอบชอบเค้า เก็บเอามาเพ้อเจ้อละเมอฝัน ตอนนั้นเราก็รู้อยู่แล้วแหละว่าเค้ามีแฟนแล้วและไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่เราก็ยังชอบเค้าอยู่ และเวลาเราแอบชอบใคร เราก็มักจะแสดงออกให้เพื่อนของเราได้รับรู้ และเพื่อนๆของเราก็น่ารักมากเลย(กัดฟันแป้บ) เวลาเค้าเดินผ่านหน้าห้องเรา ก็ล้อกันใหญ่เลย จนทำให้เค้ารู้จนได้ว่าเราแอบชอบเค้า(ซึ่งเราไม่กล้าบอกเค้าตรงๆหรอก) ถ้าเค้ารู้แล้วแบบนี้ก็คงไม่เรียกว่าแอบชอบแล้วสินะ เฮ้อ...หนักใจจัง เรานี่คิดมากเลย คิดว่าต่อไปจะทำตัวยังไงวางตัวยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าเค้า เค้ายังจะทักเราคุยกะเราอีกมั้ยนะ คิดไปต่างๆนาๆ เราก็อยากรู้จักเค้าให้มากกว่านี้เลยลองหาเฟซบุ๊คเค้าดู(เดาจากชื้อเค้านั่นแหละ)ก็เจอจนได้ เราก็ลองส่องไปสักพัก ดูรูปนั่นนี่ ก็เลยตัดสินใจ เอาวะ แอดไปเลยละกัน พอแอดไปปุ้บ เราก็เฝ้ารอตลอดเลยว่าเค้ารับแอดละยัง จนผ่านไป2-3วัน เค้าก็ยังไม่รับแอด เราก็พยายามคิดในแง่ดีว่าเค้าคงไม่ค่อยได้เล่นละมั้ง แต่อีกใจนึงก็คิดว่าเค้าคงจะรำคาญเรามั้ง เราเลยลองกดสะกิดไปดู เค้าก็ไม่รับ เลยตัดสินใจทักไลน์เค้าไป คิดแล้วคิดอีกว่าจะทักไปดีมั้ยนะมันจะดูแรดเกินไปมั้ย คิดอยู่สักพักก็รวบรวมความกล้าไว้ที่ปลายนิ้วพิมพ์ไปประมาณว่าให้รับแอดรับหน่อยดิ แต่เค้าก็ไม่เปิดอ่านไม่รู้ว่าเห็นหรือไม่เห็น จนเราต้องบอกให้เพื่อนเราไปบอกเค้าว่าให้รับแอดเราหน่อย เพื่อนก็รับปากว่าจะบอกให้ และมันก็บอกจริง บอกตอนเค้าเดินผ่านหน้าห้องนี่แหละบอกต่อหน้าเราเลย (โธ่...มิงนะมิง ไปบอกตอนอื่นไม่ได้หรือไงทำไมต้องมาบอกต่อหน้ากุด้วย) ไม่ใช่ไรหรอกเราเขินและอายมาก เค้าก็บอกว่าเห็นทักไลน์มาบอกให้รับแอด เราก็คิดในใจว่า (อ่าว เห็นเราทักไลน์ไปแต่ไม่ตอบเนี่ยนะ) ความรู้สึกเราตอนนั้นมันแบบเฟลมากๆ และเค้าก็บอกว่าเดี๋ยวรับๆเค้าไม่ค่อยได้เล่นเฟซ เราก็เอ้อ ด้วยความที่รู้สึกเฟวบวกกับโมโหนิดๆ(อารมณ์ชั่ววูบทั้งนั้น) เลยเข้าไปกดยกเลิกคำขอเป็นเพื่อน พอกดเสร็จก็กลับมานั่งคิดว่านี่กุทำอะไรลงไปเนี่ยไม่น่าเลย พอผ่านไปสักพักเราก็กลับไปแอดใหม่อีก เค้าก็ยังจะไม่รับแอดเรา ทั้งๆที่เราก็แอบเห็นว่าเค้าก็เล่นเฟซบุ๊คอยู่ เราก็เออไม่รับก็ไม่รับ เลยกดยกเลิกคำขอเป็นเพื่อนอีกครั้ง จนทุกวันนี้เราก็ยังไม่กล้าแอดๆปอีก ได้แต่ส่องหน้าเฟซเค้าและของแฟนเค้า(จุก)
แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นี้ เพื่อนเราก็ยังล้อเราต่อไป ล้อต่อหน้าเค้าด้วย ล้อทุกครั้งที่ได้เจอเค้า จริงๆเราก็อยากให้เพื่อนล้อนั่นแหละทั้งเขินและรู้สึกดี แต่ลึกๆแล้วก็ไม่อยากให้ล้อหรอก เพราะกลัวว่าเค้าจะรำคาญและอาจจะเกลียดขี้หน้าเรา(คิดมากอีกแล้ว) เลยฝากให้เพื่อนไปถามเค้าประมาณว่ารำคาญมั้ยเวลาที่พวกเพื่อนๆหยอกล้อว่าเราชอบนาย เพื่อนเราก็น่ารักอีกแล้ว ถามตอนไหนไม่ถาม มาถามตอนที่เค้าเดินผ่านหน้าห้องและถามต่อหน้าเราเลย
เรานี่แทบจะเอาหน้ามุดดินหนี แต่รู้มั้ยว่าเค้าตอบว่าอะไร? ใช่แล้ว เค้าบอกว่าไม่รำคาญเลย(ไม่รู้พูดจริงหรือพูดเล่นหรือเค้าอาจจะเฉยๆมั้ง)
พอได้ยินแบบนั้นเรานี่ยิ้มแก้มปริเลย มันทำให้เราอารมณ์ดีทั้งวันเลย และเค้าก็ยังคุยกะเราปกติ ถามเราบ้างเป็นบ้างครั้ง มีแต่เรานี่แหละที่เป็นฝ่ายไม่กล้าคุยด้วย เวลาเดินผ่านต่อหน้าเค้า เราก็ทำหน้านิ่งๆเฉยๆทั้งที่ใจนี่เต้นแรงตึกๆๆๆเขินก็เขิน ทำฟอร์มหน้านิ่ง
และเวลาเค้าเรียนในวิชาที่มีเรียนพร้อมกัน(เค้าเรียนคนละสาขากับเราแต่มีบางวิชาที่เรียนพร้อมกัน) เราก็มักจะชะเง้อมองหาเค้าตลอดเลย
และชอบจ้องมองไปที่เค้า พอเค้ารู้ตัวหันมามองเราเราก็หันหน้าหนีไปทางอื่น(อย่างกะโรคจิตเลยกุ)แต่ทำไงได้ก็คนมันชอบนี่นา
และทั้งคาบนั้นเราจะพยายามตั้งใจเรียนไม่คุย(ให้เค้าดูว่าเราก็ตั้งใจเรียนนะ555) และไม่กี่วันที่ผ่านมานี้พี่ในชมรมที่เราอยู่เรียกไปประชุมพูดคุยกัน เราก็ไปปกติ จู่ๆเค้าคนนั้นก็เดินเข้ามานั่งประชุมด้วย เรานี่จากที่พูดมากกะเพื่อนๆ ก็นั่งเงียบเก็บอาการเพื่อนก็แซวกันเราก็ทำหน้านิ่งๆเฉยๆ ซึ่งไม่รู้มาก่อนเลยด้วยซ้ำว่าเค้าจะอยู่ชมรมนี้ด้วย เรานี่ดีใจมากที่ได้อยู่ชมรมเดียวกับเค้า แต่ก็นะต้องวางตัวและเก็บอาการไว้ แสดงออกมาไปเดี๋ยวเค้าจะรำคาญเอาได้ และมีบางครั้งที่เราชอบไปส่องหน้าเฟซแฟนเค้า เห็นเค้าโพสต์โน่นนี่ให้แฟนเค้า ใจจริงเราก็หึงนะ แต่ก็ต้องเข้าใจว่าเราไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ก็อย่างว่าแหละไปรักไปชอบเขาข้างเดียวจะทำไงได้เนอะ
ทุกวันนี้เวลาเราเดินผ่านหน้าเค้าต่างคนก็ต่างไม่ทักกัน ทั้งๆที่ในใจเราอยากคุยกับเค้าแต่เราก็ไม่กล้า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
หรือควรทำตัวเฉยๆชอบเค้าอยู่ห่างๆ(ทั้งๆที่ในใจอยากคุยกับเค้ามาก)
หรือสุดท้ายแล้วต้องรีบตัดใจและมองเค้าเป็นเพื่อนคนนึง...