สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกที่ตั้งค่ะ มีพิมพ์ผิดอะไรไปบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ
เราอายุ 16 แล้วค่ะ มีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัว ทางครอบครัวเราพ่อกับแม่ไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกแล้วค่ะ แต่มีปัญหาซึ่งต้องรับผิดชอบเลยอยู่ด้วยกันมาถึงทุกวันนี้ค่ะ
เรามี พี่ชาย ตัวเรา และน้องสาว
แม่จะเป็นคนที่เอาใจพี่ชายกับน้องสาวเป็นพิเศษ ขนาดที่พี่เราไม่เคยทำมาหากินอะไรเลย ส่วนน้องสาวก็ทำตัวเล่นๆไปวันๆ ส่วนตัวเราเองพยายามเรียนให้เก่งๆเพราะดูเหมือนจะเป็นความหวังสุดท้ายของบ้านแล้วค่ะ แต่ก็ถูกเอาเปรียบตลอดเลยค่ะ พี่ชายไม่ทำงาน ไม่ว่า ไม่ด่า อะไร หาอะไรให้ทานตลอด น้องสาวทำตัวเล่นๆหัวๆไปวันๆ ไม่ช่วยงาน ไม่ว่า ไม่ด่า หาอะไรมาให้กินตลอด ส่วนตัวเราเองแค่ไม่ทำงานบ้านแค่ไม่กี่ครั้งก็ถูกว่า ถูกด่า ไล่ไปหาอะไรกินเอง เสื้อผ้าของเราก็ถูกกองทิ้งไว้แบบนั้น เราซักเอง แต่ของพี่ชายกับน้องสาวแม่ซักให้
และมีประโยคนึงที่ทำให้เราเครียดมากๆและร้องไห้ตลอดที่นึกถึง
" อย่าเอาเสื้อของมันมาถูกกู รังเกียจ "
เราบังเอิญไปได้ยินเข้า หลังจากนั้นเราก็เก็บตัวอยู่ในห้องตลอด ไม่ได้ออกไปไหน ไม่ออกไปกินข้าว เราไม่อย่าจะเห็นหน้าใครทั้งสิ้น เราเครียด เราร้องไห้ตลอดเวลา เราไม่รู้เราจะทำยังไงดีคะ
เครียดเรื่องครอบครัวและร้องไห้ตลอดเวลา
เราอายุ 16 แล้วค่ะ มีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัว ทางครอบครัวเราพ่อกับแม่ไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกแล้วค่ะ แต่มีปัญหาซึ่งต้องรับผิดชอบเลยอยู่ด้วยกันมาถึงทุกวันนี้ค่ะ
เรามี พี่ชาย ตัวเรา และน้องสาว
แม่จะเป็นคนที่เอาใจพี่ชายกับน้องสาวเป็นพิเศษ ขนาดที่พี่เราไม่เคยทำมาหากินอะไรเลย ส่วนน้องสาวก็ทำตัวเล่นๆไปวันๆ ส่วนตัวเราเองพยายามเรียนให้เก่งๆเพราะดูเหมือนจะเป็นความหวังสุดท้ายของบ้านแล้วค่ะ แต่ก็ถูกเอาเปรียบตลอดเลยค่ะ พี่ชายไม่ทำงาน ไม่ว่า ไม่ด่า อะไร หาอะไรให้ทานตลอด น้องสาวทำตัวเล่นๆหัวๆไปวันๆ ไม่ช่วยงาน ไม่ว่า ไม่ด่า หาอะไรมาให้กินตลอด ส่วนตัวเราเองแค่ไม่ทำงานบ้านแค่ไม่กี่ครั้งก็ถูกว่า ถูกด่า ไล่ไปหาอะไรกินเอง เสื้อผ้าของเราก็ถูกกองทิ้งไว้แบบนั้น เราซักเอง แต่ของพี่ชายกับน้องสาวแม่ซักให้
และมีประโยคนึงที่ทำให้เราเครียดมากๆและร้องไห้ตลอดที่นึกถึง
" อย่าเอาเสื้อของมันมาถูกกู รังเกียจ "
เราบังเอิญไปได้ยินเข้า หลังจากนั้นเราก็เก็บตัวอยู่ในห้องตลอด ไม่ได้ออกไปไหน ไม่ออกไปกินข้าว เราไม่อย่าจะเห็นหน้าใครทั้งสิ้น เราเครียด เราร้องไห้ตลอดเวลา เราไม่รู้เราจะทำยังไงดีคะ