เริ่มเลยนะค่ะ เรามีเเฟนคนนึงค่ะคบกันจะ4ปีเเล้ว(เเฟนเราเป็นทอม)
เรารู้จักกันทางเพื่อนกับเพื่อนอะค่ะ ก็คุยๆกันมาเรื่อยๆจนคบกัน บ้านเค้าอยู่ตจว เเต่เราอยู่กรุงเทพ เเต่ระยะก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ เดินทางประมาณ2ชมกว่าๆเองค่ะ บอกก่อนนะค่ะเเฟนเราอายุ22ค่ะ คือไม่ได้เรียนเเล้ว ช่วยที่บ้านทำธุรกิจส่วนตัวค่ะ จะยุ่งมากๆ ช่วงเเรกๆที่คบกันก็เจอกันเดือนละครั้งหรือนานๆทีค่ะกว่าจะเจอ อาศัยการคุยกันทางBBมากกว่า (ช่วงนั้นยุคของBBค่ะ) เราคบกันตั้งเเต่สมัยเรายังไม่จบม.6 จนเรากำลังเข้ามหาลัย คือบ้านเราก็อยู่ชานเมืองอะค่ะ เเต่เราไปสมัครเรียนที่มหาลัยเเห่งนึงในใจกลางเมืองเลยก็ว่าได้ ตอนเเรกเเม่เราจะซื้อรถให้ให้เราขับไปเรียน เเต่เราไม่เอาค่ะ อยากอยู่หอ ทั้งๆที่คุณเเม่ก็ไม่ค่อยอยากให้อยู่เพราะเป็นห่วงอะค่ะ เราไม่เคยไปไหนไกลๆบ้าน เเล้วเเม่ก็หวงลูกสาวมากด้วย เเต่สุดท้ายเรารั้น จนเเม่ตกลงให้อยู่หอก็อยู่กับเพื่อนคนนึงค่ะ เเฟนเราก็มาหาบ้าง นานๆทีเหมือนเดิมอะค่ะ ขอบอกก่อนว่า เเฟนเราเป็นคนน่ารักนะค่ะ คือตามใจ พูดเพราะ ง้อเก่ง ให้กำลังใจเก่ง คือเค้ารักเรามากเเล้วเราก็รักเค้ามาก เเต่เราสิปากไม่ตรงกับใจขี้เหวี่ยงขี้วีน คือบ่นทุกเรื่องอะค่ะ เเต่ในใจเราคิดจะทำอะไรๆพิเศษให้เเฟนเสมอนะ จนวันนึงเพื่อนเราย้ายมหาลัยค่ะ เลยย้ายออกจากหอทีอยู่กับเรา เอาเเล้วจุดพึคก็มา คือเราขี้เหงาเเล้วก็ขี้กลัวด้วยค่ะ เราเลยเล้าให้เเฟนย้ายมาอยู่กับเราที่กทม. ><" ทั้งๆที่เเฟนเราก็ต้องช่วยงานที่บ้าน เเบบคงไม่มีโอกาศได้มา เเต่เชื่อไหมสุดท้ายเค้าก็มามาเพื่อมาอยู่กับเรา เเล้วหางานทำที่นี้ วันที่เเฟนเรามาเราดีใจมากเลยอะ ที่เเบบจะได้อยู่ด้วยกันทุกวันตื่นมาลืมตาเเล้วเจอเค้าทุกวัน ทำอะไรด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน คือเราไม่เคยอยู่ด้วยกันกับใครเเบบนี้จริงจังอะ ซักพักนึงเเฟนเราก็ไปสมัครงานหางานทำร้านกาเเฟทั่วไป เพราะเค้าชอบกาเเฟ เเต่มันมีที่นึงคือเลิกงานดึกมากบางวันกลับตี3 คือเเบบ เรานอนรอจนหลับ ปล.เราเช็คเเล้วนะว่าเเฟนเราไม่ได้โกหก เค้าทำงานประชุมกันดึกๆเเบบนั้นจริงๆ จนมีช่วงนึงเราติดเที่ยวติดเพื่อน คือไปเที่ยวเราอยากให้เเฟนเราไปด้วยนะ เเต่เเฟนเราไม่เคยว่างต้องทำงาน เราก็เข้าใจค่ะไม่ได้ว่าอะไร เพราะเวลาไปไหนปกติเเฟนเรากับเราจะตัวติดกันค่ะ คือมีเราที่ไหนต้องมีเค้าที่นั้น เพื่อนๆก็รู้ วันไหนที่เค้าว่าง เค้าจะเข้ามานั่งเรียนเป็นเพื่อนเราตลอด บางทีเราไม่สบายยังไปเรียน เชคชื่อเเทนให้เลย ต่อๆๆค่ะวันนึงเราไปนั่งชิวกับเพื่อนๆค่ะเราก็บอกเเฟนเเฟนเราก็โอเค เค้าก็เป็นห่วงเรานะ จริงๆคือเค้าไม่อยากให้ไปด้วยซ้ำ เเต่…เค้าไม่เคยห้ามคนอย่างเราได้ เราดื้อมาก พอนั่งชิวเสร็จเพื่อนก็ไปผับกันต่อค่ะ เราก็เเหมมมจะไม่ไปก็ยังไงๆเราขอเเฟนเเฟนเราไม่ให้ไป หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ให้ไปค่ะ!!! เเต่เราจะไป เชื่อไหม เค้าบอกให้เรานั่งรถมาหาเค้าก่อนเเล้วไปพร้อมกัน เราก็นึกว่าเลิกประชุมเเล้วตอนนั้นตี2เเล้วค่ะ เราก็ไปรับเเฟนค่ะ เเต่เค้าวิ่งออกมาเเบบวิ่ง เร็วมาก เเบบหนีออกมาจากที่ประชุมอะ !! เพื่อพาเราไปเที่ยว วันนั้นเราโกดเเฟนเรามากอะ ที่ให้เราไปตั้งเเต่เเรกก็จบเเล้ว ไม่ต้องมาออกจากงาน งานก็ทำมาได้ซักพักนึงเเล้ว สรุปคือเค้าก็ไม่ได้ลาออกคือออกมาคืนนั้นเเล้วก็หายไปเลยอะ คนที่ทำงานเค้าคง งงกัน ทั้งๆที่เเฟนเราเป็นที่พอใจกับหัวหน้างานมากTT เเต่มันก็ผ่านไป จนหางานที่ใหม่ได้ก็เป็นร้านกาเเฟอีกเหมือนเดิมค่ะ เเต่ร้านนี้ดีหน่อย ใกล้คอนโด เดินไปทำงานได้ คือในใจเราเอาหล่ะสบายยยย ไม่เสียเงินค่ารถ ไม่เลิกงานดึก ที่นี้งานเริ่มเเละเลิก8.00-20.30น.ค่ะ อย่างน้อยก็ได้ดูละครเเลกินข้าวพร้อมๆกัน ช่วงเเรกๆผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ เเต่!!ร้านนี้บอกเลยเพิ่งเปิดใหม่ไม่เป็นระบบเลยค่ะ สุดท้ายหนักกว่าเดิมค่ะ เจ้าของร้านเค้าให้เเฟนเราทำทุกอย่างในร้านเลยค่ะ พนักงานคนอื่นก็ไม่ทำคือเเบบอู้งานค่ะ เเฟนเราก็ทำอยู่คนเดียว คือขยัน เเล้วไม่บ่นไม่ฟ้อง มาบ่นอยู่เเต่กับเราอะค่ะ มีวันนึงที่ร้านมีออเดอร์ขนม เเฟนเราก็ต้องทำค่ะ ที่ร้านมีพนักงานอยู่2คน คืนนั้นเเฟนเราไลน์มาบอกเเล้วเเหละว่าอะไรยังไง ให้นอนไปก่อนเลย เราก็งอลๆ เเต่ทำไรไม่ได้ เลยนอนหลับไปค่ะ ตื่นมา11โมงเเฟนเรายังไม่กลับ คืองงมาก เราโทรไป เค้าบอกกลับไปเเล้วตอน6โมงเช้า นอนไป1ชม. เเล้วออกมาทำต่อเป็นห่วงร้าน คือเราเเบบปริ๊ดดมากจะอะไรขนาดนั้น เราเลยไปดูเลยค่ะ ไปดูกับตา คืองานมันเยอะจริงๆ ไหนจะออร์เดอร์ที่รับ ไหนจะงานหน้าร้าน คือเจ้าของร้านเค้าทำงานไม่เป็น ระบบจริงๆค่ะ เราสงสารเเฟนเรามากเลย บางทีทำงานได้โอทีเยอะเเยะมากมาย เเต่ตื่นสายไปทำงานโดนหักไม้คุ้มที่ได้ค่ะ เพราะโดนหักคูณ3 สุดท้ายก็ออกเพราะโดนหักเงินนี้เเหละค่ะ เค้าใช้งานหนักเกินไป ซักพักเเฟนเราก็อยู่เฉยๆซักเดือนนึง คือพักอะค่ะเราก็เข้าใจ อย่าถามนะว่าเราทำไรมั้งวันๆเราก็เรียนปกติตามประษานักศึกษาทั้วไปอะค่ะ ช่วงนั้นเราซื้อของให้เเฟนเราบ่อยมาก ทำเซอไพร้บ่อยมาก คืออยากให้กำลังใจเค้าอะค่ะ เเล้วมีวันนึงเค้าก็หางานต่อ งานร้านกาเเฟเหมือนเดิมค่ะ คือคราวนี่หนักมาก เป็นจุดพลิกที่ทำให้เลิกกันไปซักพักค่ะ เเฟนเราไปทำงานร้านกาเเฟที่นึง เป็นร้านกาเเฟในห้างค่ะ ทำไปเเปปเดียวได้เป็นผู้จัดการร้าน เเฟนเราขยันค่ะ ผู้จาดี ใครมองใครก็ชอบ ทำไปได้4เดือน เเฟนเราเริ่มมีอาการเเปลกๆค่ะ ชอบหาเรื่องทะเลาะกับเรา เรื่องเล็กๆที่เคยยอมให้เราได้ คือไม่ยอมเลย โทรศัพท์ล๊อกรหัสไม่บอกเราค่ะ เราไม่เคยเอ๊ะใจเลยนะค่ะว่าเเฟนเรามีคนอื่น เพราะเราไม่คิดว่าเเฟนเราจะเป็นคนเเบบนั้น เเต่เเล้วมันก็จริงค่ะ!! เเฟนเราคุยกับผญคนนึง บอกเลยว่าอายุเยอะกว่าเราเกือบเลข3อะค่ะ เเล้วถ้าถามว่าเเฟนเรารู้จักได้ไง คือนางชอบมากินกาเเฟร้านเเฟนเราค่ะ อันนี้เท่าที่เราสืบได้นะ เเต่ใครจีบใครก่อนไม่รู้ อันนี้เราไม่รู้เลยจริงๆค่ะ ช่วงที่เรายังคบกันอยู้เค้าก็คุยไลน์กับผญคนนี้นะ เเต่อ้างว่าเพื่อน จากร้านกาเเฟ เราก็ไม่อะไรเพราะเราไว้ใจเเฟนเรา100%อะ ช่วงวันคริสมาตส์เราไปรับเเฟนเราเพื่อไป ฉลองกัน เพราะเรารักวันนี้มากเเล้วที่สำคัญคือ วันต่อไปวันเกิดเราค่ะ เราอยากเค้าดาววันเกิดกับเเฟนเรา ก็ผ่านไปไม่มีอะไรนะค่ะ วันเกิดเรา เราก็ไปกินข้าวบลาๆๆกับเเฟนปกติค่ะ เรานึกในใจนะว่าเเฟนจะให้อะไรเราวันเกิด เพราะปีที่เเล้วเค้าก็ไม่ได้ให้ เราน้อยใจมากนะ ทุกวันนี้ยังบ่นไม่เคยได้ของขวัญจากเธอเลย เคยได้อยู้ปีเเรกที่คบกัน หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้อะไรเลยค่ะ 55555555 เเต่ที่น้อยใจเพราะเวลาวันพิเศษเทศกาลอะไรๆเราก็ให้ของขวัญเเฟนเราตลอด วันเกิดเเฟนเรา เรานั่งรถไปคนเดียวเพื่อไป สั่งลูกโป่งอัดเเก๊สมา40ลูก สั่งทำเค้ก ทำสเเคปบุค ซื้อเเหวน จุดเทียนในห้องเป็นชื่อเเฟนคือเราทำทุกสิ่งเองหมด (เราซื้อของให้เเฟนเราทุกอย่างเเล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็น กระเป๋า กระเป๋าสะพาย นาฬิกาข้อมือนี้3เรือนได้ เสื้อผ้า กางเกง เข็มขัด รองเท้า ซื้อมาหมดเเล้วค่ะ คือเราชอบซื้อให้อะ ทุกสิ่งมีราคาเเพง เราเก็บเงินเพื่อซื้อให้เเฟนเรา คือเราก็รักของเราอะ เราเลยอยากให้ ต่อๆๆๆพอหมดวันเกิดเรา อีกวันนึงเรากลับบ้านค่ะเเฟนเราก็อยู่คอนโด พอเรากลับมาอยู่บ้านเอาเเล้วค่ะเเฟนเราหาเรื่องทะเลาะกับเราอีกเเล้ว เราไม่ไหวเเล้ว เราเลยบอกเลิก ปกติเเฟนเราจะง้อตลอดนะค่ะ คราวนี่ไม่ ใช้สิคุยกะคนอื่นหนิ!!!! เค้าบอกเลิกเรา ไม่ตอบไลน์ไม่ตอบอะไรเราเลยทั้งๆที่ยังนอนอยู่ที่คอนโดเรา เเต่เเค่เรากลับมาอยู่กับพ่อเเม่ ก่อนวันปีใหม่เรากลับไปค่ะกลับไปคอนโด ไปถึงเค้ายังไม่กลับมาค่ะ คือตี1เเล้ว สงสัยไปกับอีชะนีป้า 555คือทุกวันนี้เรายังโกดอยู่เลยค่ะ ซักพักเค้าเปิดประตูมาเจอเรานอนอยู่ค่ะ มาพูดกับเราว่า ทำไมกลับมาไม่บอกก่อนว่ะ พูดเเบบนี้กับเราทั้งๆที่เราเป็นเจ้าของห้อง เราก็พูดดีดีกับเค้านะ สุดท้ายเราเข้าไปอาบน้ำ ออกมาจากห้องน้ำ เค้าไปเเล้วค่ะ ใส่รองเท้าออกไป เราวิ่งลงลิปตามไปนะ เเต่ไม่ทันค่ะไม่รู้ไปไหนเเล้ว เราร้องไห้หนักมาก รอเค้ากลับมา เดินออกไปดูหน้าลิปเกือบ5รอบหวังว่าจะมีลิปกดขึ้นมาชั้นเรา เเต่ก็ไม่มีเราเเทบนอนหน้าลิป บอกเลย ร้องไห้นอนไม่หลับค่ะ พอตี5เราอาบน่ำเเต่งตัวค่ะ นั่งรถไปที่ทำงานเเฟนเรา เชื่อไหมตาเราบวมมากๆๆ ออกไปรอเเท๊กซี่โชคไม่เข้าข้างอีก ไม่มีรถเลยรอนานเเล้ว เรากระโดดขึ้นรถเมย์ค่ะ ทั้งๆที่เราไม่เคยขึ้นเลย เเต่เเฟนเราบอกให้ฟังอยู่บ่อยๆว่ารอรถเมย์สายอะไรไปทำงาน ระหว่างอยู่บนรถเมย์เราเอาเสื้อเเฟนเราดมตลอดเลยค่ะ เราอยากเจอเเบบมาก คือเมื่อคืนก่อนเค้าออกไปเค้าถอดเสื้อกันหนาวทิ้งไว้ มันก็มีกลิ่นเค้าติดอยู่อะค่ะ ยิ่งดมยิ่งร้องไห้ เอาหล่ะนั่งมาจนถึง เราลงรถ พอลงเสร้จที่นี้มันที่ไหนTT คือ เรางง เเท๊กซี่ก็ไม่มี เราเดินประมาณ3ป้ายรถเมย์ค่ะก็เจอที่ทำงานเเฟนเรา ตอนนั้นห้างยังไม่เปิด ปล.เราโทรหาเเฟนเราตลอดนะเเทบตลอดทั้งคืนจริงๆๆๆ เเต่เเฟนเราบล๊อกเบอร์เราค่ะ คือหนีสุดๆๆ เรานั่งร้องไห้อยู่หน้าที่ทำงานเเฟนเราเเล้วพยามโทรๆๆๆจนติดค่ะ นางรับเเล้วนางฟังเราร้องไห้เเล้วตัดสาย คือเเบบเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันอะไม่สงสารไม่อะไรเลย เราโมโหเเล้วค่ะ เข้าไปทางทางเข้าพนักงาน คือเเบบคนนอกยังเข้าไม่ได้ตึกยังไม่เปิดค่ะ เราเข้าไปรอตรงร้านเเฟนเรายืนรอร้องไห้ไป เเต่ก็เเอบอยู่มุมๆนะ เพราะเรารู้ว่าถ้าเเฟนเราเห็นเราเค้าคงลางานเเน่ๆวันนี้ สุดท้ายเค้าก็มาจริงๆ เรานี่ไม่ไหวค่ะคิดถึงมากปกตินอนกอดกันทุกคืน อยู่ดีดีจะร้ายก็ร้ายกระทันหัน เราไปกอดค่ะ เค้าผลักเราบอกให้เราออกไป คนนอกเค้าไม่ให้เข้า เราก็ไม่ยอมค่ะ เค้าก็พูดต่างๆนาๆให้เราออกไปให้ได้ เราเหมือนหมาเลยค่ะตอนนั้น TT นึกเเล้วก็สงสารตัวเอง ซักพักเจ้าของร้านเค้าก็มาค่ะ พอมาเเฟนเราก็มาคุยกับเราบอกเดี๋ยววันนี้ตอนเย็นพาไปกินข้าวให้กลับไปก่อน เราก็ดีใจอะนะ เลยกลับไปเเล้วกลับนอน เเล้วพอจะถึงเวลาเเฟนเราเลิกงานเราก็ไปรับเค้ากลับมา หน้าตาเค้าลำคาญเรามาก เเบบไม่อยากเจอหน้าเรา เราก็เสียใจนะ เเต่รักอะให้ทำไง พอไปถึงคอนโด อาบน้ำจะนอน เรานอนกอดเค้า เค้าบอกอย่าโดนอึดอัดสะบัดมือใส่หน้าเรา เราเจ็บมากค่ะ หลังจากนั้นทะเลาะกันเเรงมากจนเราทนอยู่ตรงนั้นไม่ไหวเเล้วจริงๆ คือเหมือนตัวอ่อนขาอ่อนหมดเเรง ใจก็สั่นไปหมด เราโทรหาเเม่ค่ะให้เเม่มารับ เชื่อไหมตอนเค้าสะบัดมือ มันคือตอน จุพลุเเฮปปี้นิวเยีย เรานี้น้ำตาไหลเป็นเขื่อนๆค่ะ เเม่เราก็มารับนะรถติดไงปีใหม่ เเฟนเราก็ออกไปดูดบุหรี่ตรงข้างนอกชาน สุดท้ายเราก็เก็บของบางส่วน คิดว่าจะกลับไปอยู่บ้านซักพักนึง เเต่เเฟนเราก็ยังอยู่คอนโดเรานะ พอเราถึงบ้านเราก็เอาเเต่ทักไลน์เค้ารัวๆ เค้าก็พิมพ์มาเเต่ว่าเลิกกันอะดีเเล้ว อะไรๆจะดีขึ้น เเต่จริงๆคือมันมีคนอื่นค่ะ เดี๋ยวมาต่อนะค่ะง่วงอะขอตัวนอน
รักกันเเต่ต้องไกลกัน....
เรารู้จักกันทางเพื่อนกับเพื่อนอะค่ะ ก็คุยๆกันมาเรื่อยๆจนคบกัน บ้านเค้าอยู่ตจว เเต่เราอยู่กรุงเทพ เเต่ระยะก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ เดินทางประมาณ2ชมกว่าๆเองค่ะ บอกก่อนนะค่ะเเฟนเราอายุ22ค่ะ คือไม่ได้เรียนเเล้ว ช่วยที่บ้านทำธุรกิจส่วนตัวค่ะ จะยุ่งมากๆ ช่วงเเรกๆที่คบกันก็เจอกันเดือนละครั้งหรือนานๆทีค่ะกว่าจะเจอ อาศัยการคุยกันทางBBมากกว่า (ช่วงนั้นยุคของBBค่ะ) เราคบกันตั้งเเต่สมัยเรายังไม่จบม.6 จนเรากำลังเข้ามหาลัย คือบ้านเราก็อยู่ชานเมืองอะค่ะ เเต่เราไปสมัครเรียนที่มหาลัยเเห่งนึงในใจกลางเมืองเลยก็ว่าได้ ตอนเเรกเเม่เราจะซื้อรถให้ให้เราขับไปเรียน เเต่เราไม่เอาค่ะ อยากอยู่หอ ทั้งๆที่คุณเเม่ก็ไม่ค่อยอยากให้อยู่เพราะเป็นห่วงอะค่ะ เราไม่เคยไปไหนไกลๆบ้าน เเล้วเเม่ก็หวงลูกสาวมากด้วย เเต่สุดท้ายเรารั้น จนเเม่ตกลงให้อยู่หอก็อยู่กับเพื่อนคนนึงค่ะ เเฟนเราก็มาหาบ้าง นานๆทีเหมือนเดิมอะค่ะ ขอบอกก่อนว่า เเฟนเราเป็นคนน่ารักนะค่ะ คือตามใจ พูดเพราะ ง้อเก่ง ให้กำลังใจเก่ง คือเค้ารักเรามากเเล้วเราก็รักเค้ามาก เเต่เราสิปากไม่ตรงกับใจขี้เหวี่ยงขี้วีน คือบ่นทุกเรื่องอะค่ะ เเต่ในใจเราคิดจะทำอะไรๆพิเศษให้เเฟนเสมอนะ จนวันนึงเพื่อนเราย้ายมหาลัยค่ะ เลยย้ายออกจากหอทีอยู่กับเรา เอาเเล้วจุดพึคก็มา คือเราขี้เหงาเเล้วก็ขี้กลัวด้วยค่ะ เราเลยเล้าให้เเฟนย้ายมาอยู่กับเราที่กทม. ><" ทั้งๆที่เเฟนเราก็ต้องช่วยงานที่บ้าน เเบบคงไม่มีโอกาศได้มา เเต่เชื่อไหมสุดท้ายเค้าก็มามาเพื่อมาอยู่กับเรา เเล้วหางานทำที่นี้ วันที่เเฟนเรามาเราดีใจมากเลยอะ ที่เเบบจะได้อยู่ด้วยกันทุกวันตื่นมาลืมตาเเล้วเจอเค้าทุกวัน ทำอะไรด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน คือเราไม่เคยอยู่ด้วยกันกับใครเเบบนี้จริงจังอะ ซักพักนึงเเฟนเราก็ไปสมัครงานหางานทำร้านกาเเฟทั่วไป เพราะเค้าชอบกาเเฟ เเต่มันมีที่นึงคือเลิกงานดึกมากบางวันกลับตี3 คือเเบบ เรานอนรอจนหลับ ปล.เราเช็คเเล้วนะว่าเเฟนเราไม่ได้โกหก เค้าทำงานประชุมกันดึกๆเเบบนั้นจริงๆ จนมีช่วงนึงเราติดเที่ยวติดเพื่อน คือไปเที่ยวเราอยากให้เเฟนเราไปด้วยนะ เเต่เเฟนเราไม่เคยว่างต้องทำงาน เราก็เข้าใจค่ะไม่ได้ว่าอะไร เพราะเวลาไปไหนปกติเเฟนเรากับเราจะตัวติดกันค่ะ คือมีเราที่ไหนต้องมีเค้าที่นั้น เพื่อนๆก็รู้ วันไหนที่เค้าว่าง เค้าจะเข้ามานั่งเรียนเป็นเพื่อนเราตลอด บางทีเราไม่สบายยังไปเรียน เชคชื่อเเทนให้เลย ต่อๆๆค่ะวันนึงเราไปนั่งชิวกับเพื่อนๆค่ะเราก็บอกเเฟนเเฟนเราก็โอเค เค้าก็เป็นห่วงเรานะ จริงๆคือเค้าไม่อยากให้ไปด้วยซ้ำ เเต่…เค้าไม่เคยห้ามคนอย่างเราได้ เราดื้อมาก พอนั่งชิวเสร็จเพื่อนก็ไปผับกันต่อค่ะ เราก็เเหมมมจะไม่ไปก็ยังไงๆเราขอเเฟนเเฟนเราไม่ให้ไป หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ให้ไปค่ะ!!! เเต่เราจะไป เชื่อไหม เค้าบอกให้เรานั่งรถมาหาเค้าก่อนเเล้วไปพร้อมกัน เราก็นึกว่าเลิกประชุมเเล้วตอนนั้นตี2เเล้วค่ะ เราก็ไปรับเเฟนค่ะ เเต่เค้าวิ่งออกมาเเบบวิ่ง เร็วมาก เเบบหนีออกมาจากที่ประชุมอะ !! เพื่อพาเราไปเที่ยว วันนั้นเราโกดเเฟนเรามากอะ ที่ให้เราไปตั้งเเต่เเรกก็จบเเล้ว ไม่ต้องมาออกจากงาน งานก็ทำมาได้ซักพักนึงเเล้ว สรุปคือเค้าก็ไม่ได้ลาออกคือออกมาคืนนั้นเเล้วก็หายไปเลยอะ คนที่ทำงานเค้าคง งงกัน ทั้งๆที่เเฟนเราเป็นที่พอใจกับหัวหน้างานมากTT เเต่มันก็ผ่านไป จนหางานที่ใหม่ได้ก็เป็นร้านกาเเฟอีกเหมือนเดิมค่ะ เเต่ร้านนี้ดีหน่อย ใกล้คอนโด เดินไปทำงานได้ คือในใจเราเอาหล่ะสบายยยย ไม่เสียเงินค่ารถ ไม่เลิกงานดึก ที่นี้งานเริ่มเเละเลิก8.00-20.30น.ค่ะ อย่างน้อยก็ได้ดูละครเเลกินข้าวพร้อมๆกัน ช่วงเเรกๆผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ เเต่!!ร้านนี้บอกเลยเพิ่งเปิดใหม่ไม่เป็นระบบเลยค่ะ สุดท้ายหนักกว่าเดิมค่ะ เจ้าของร้านเค้าให้เเฟนเราทำทุกอย่างในร้านเลยค่ะ พนักงานคนอื่นก็ไม่ทำคือเเบบอู้งานค่ะ เเฟนเราก็ทำอยู่คนเดียว คือขยัน เเล้วไม่บ่นไม่ฟ้อง มาบ่นอยู่เเต่กับเราอะค่ะ มีวันนึงที่ร้านมีออเดอร์ขนม เเฟนเราก็ต้องทำค่ะ ที่ร้านมีพนักงานอยู่2คน คืนนั้นเเฟนเราไลน์มาบอกเเล้วเเหละว่าอะไรยังไง ให้นอนไปก่อนเลย เราก็งอลๆ เเต่ทำไรไม่ได้ เลยนอนหลับไปค่ะ ตื่นมา11โมงเเฟนเรายังไม่กลับ คืองงมาก เราโทรไป เค้าบอกกลับไปเเล้วตอน6โมงเช้า นอนไป1ชม. เเล้วออกมาทำต่อเป็นห่วงร้าน คือเราเเบบปริ๊ดดมากจะอะไรขนาดนั้น เราเลยไปดูเลยค่ะ ไปดูกับตา คืองานมันเยอะจริงๆ ไหนจะออร์เดอร์ที่รับ ไหนจะงานหน้าร้าน คือเจ้าของร้านเค้าทำงานไม่เป็น ระบบจริงๆค่ะ เราสงสารเเฟนเรามากเลย บางทีทำงานได้โอทีเยอะเเยะมากมาย เเต่ตื่นสายไปทำงานโดนหักไม้คุ้มที่ได้ค่ะ เพราะโดนหักคูณ3 สุดท้ายก็ออกเพราะโดนหักเงินนี้เเหละค่ะ เค้าใช้งานหนักเกินไป ซักพักเเฟนเราก็อยู่เฉยๆซักเดือนนึง คือพักอะค่ะเราก็เข้าใจ อย่าถามนะว่าเราทำไรมั้งวันๆเราก็เรียนปกติตามประษานักศึกษาทั้วไปอะค่ะ ช่วงนั้นเราซื้อของให้เเฟนเราบ่อยมาก ทำเซอไพร้บ่อยมาก คืออยากให้กำลังใจเค้าอะค่ะ เเล้วมีวันนึงเค้าก็หางานต่อ งานร้านกาเเฟเหมือนเดิมค่ะ คือคราวนี่หนักมาก เป็นจุดพลิกที่ทำให้เลิกกันไปซักพักค่ะ เเฟนเราไปทำงานร้านกาเเฟที่นึง เป็นร้านกาเเฟในห้างค่ะ ทำไปเเปปเดียวได้เป็นผู้จัดการร้าน เเฟนเราขยันค่ะ ผู้จาดี ใครมองใครก็ชอบ ทำไปได้4เดือน เเฟนเราเริ่มมีอาการเเปลกๆค่ะ ชอบหาเรื่องทะเลาะกับเรา เรื่องเล็กๆที่เคยยอมให้เราได้ คือไม่ยอมเลย โทรศัพท์ล๊อกรหัสไม่บอกเราค่ะ เราไม่เคยเอ๊ะใจเลยนะค่ะว่าเเฟนเรามีคนอื่น เพราะเราไม่คิดว่าเเฟนเราจะเป็นคนเเบบนั้น เเต่เเล้วมันก็จริงค่ะ!! เเฟนเราคุยกับผญคนนึง บอกเลยว่าอายุเยอะกว่าเราเกือบเลข3อะค่ะ เเล้วถ้าถามว่าเเฟนเรารู้จักได้ไง คือนางชอบมากินกาเเฟร้านเเฟนเราค่ะ อันนี้เท่าที่เราสืบได้นะ เเต่ใครจีบใครก่อนไม่รู้ อันนี้เราไม่รู้เลยจริงๆค่ะ ช่วงที่เรายังคบกันอยู้เค้าก็คุยไลน์กับผญคนนี้นะ เเต่อ้างว่าเพื่อน จากร้านกาเเฟ เราก็ไม่อะไรเพราะเราไว้ใจเเฟนเรา100%อะ ช่วงวันคริสมาตส์เราไปรับเเฟนเราเพื่อไป ฉลองกัน เพราะเรารักวันนี้มากเเล้วที่สำคัญคือ วันต่อไปวันเกิดเราค่ะ เราอยากเค้าดาววันเกิดกับเเฟนเรา ก็ผ่านไปไม่มีอะไรนะค่ะ วันเกิดเรา เราก็ไปกินข้าวบลาๆๆกับเเฟนปกติค่ะ เรานึกในใจนะว่าเเฟนจะให้อะไรเราวันเกิด เพราะปีที่เเล้วเค้าก็ไม่ได้ให้ เราน้อยใจมากนะ ทุกวันนี้ยังบ่นไม่เคยได้ของขวัญจากเธอเลย เคยได้อยู้ปีเเรกที่คบกัน หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้อะไรเลยค่ะ 55555555 เเต่ที่น้อยใจเพราะเวลาวันพิเศษเทศกาลอะไรๆเราก็ให้ของขวัญเเฟนเราตลอด วันเกิดเเฟนเรา เรานั่งรถไปคนเดียวเพื่อไป สั่งลูกโป่งอัดเเก๊สมา40ลูก สั่งทำเค้ก ทำสเเคปบุค ซื้อเเหวน จุดเทียนในห้องเป็นชื่อเเฟนคือเราทำทุกสิ่งเองหมด (เราซื้อของให้เเฟนเราทุกอย่างเเล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็น กระเป๋า กระเป๋าสะพาย นาฬิกาข้อมือนี้3เรือนได้ เสื้อผ้า กางเกง เข็มขัด รองเท้า ซื้อมาหมดเเล้วค่ะ คือเราชอบซื้อให้อะ ทุกสิ่งมีราคาเเพง เราเก็บเงินเพื่อซื้อให้เเฟนเรา คือเราก็รักของเราอะ เราเลยอยากให้ ต่อๆๆๆพอหมดวันเกิดเรา อีกวันนึงเรากลับบ้านค่ะเเฟนเราก็อยู่คอนโด พอเรากลับมาอยู่บ้านเอาเเล้วค่ะเเฟนเราหาเรื่องทะเลาะกับเราอีกเเล้ว เราไม่ไหวเเล้ว เราเลยบอกเลิก ปกติเเฟนเราจะง้อตลอดนะค่ะ คราวนี่ไม่ ใช้สิคุยกะคนอื่นหนิ!!!! เค้าบอกเลิกเรา ไม่ตอบไลน์ไม่ตอบอะไรเราเลยทั้งๆที่ยังนอนอยู่ที่คอนโดเรา เเต่เเค่เรากลับมาอยู่กับพ่อเเม่ ก่อนวันปีใหม่เรากลับไปค่ะกลับไปคอนโด ไปถึงเค้ายังไม่กลับมาค่ะ คือตี1เเล้ว สงสัยไปกับอีชะนีป้า 555คือทุกวันนี้เรายังโกดอยู่เลยค่ะ ซักพักเค้าเปิดประตูมาเจอเรานอนอยู่ค่ะ มาพูดกับเราว่า ทำไมกลับมาไม่บอกก่อนว่ะ พูดเเบบนี้กับเราทั้งๆที่เราเป็นเจ้าของห้อง เราก็พูดดีดีกับเค้านะ สุดท้ายเราเข้าไปอาบน้ำ ออกมาจากห้องน้ำ เค้าไปเเล้วค่ะ ใส่รองเท้าออกไป เราวิ่งลงลิปตามไปนะ เเต่ไม่ทันค่ะไม่รู้ไปไหนเเล้ว เราร้องไห้หนักมาก รอเค้ากลับมา เดินออกไปดูหน้าลิปเกือบ5รอบหวังว่าจะมีลิปกดขึ้นมาชั้นเรา เเต่ก็ไม่มีเราเเทบนอนหน้าลิป บอกเลย ร้องไห้นอนไม่หลับค่ะ พอตี5เราอาบน่ำเเต่งตัวค่ะ นั่งรถไปที่ทำงานเเฟนเรา เชื่อไหมตาเราบวมมากๆๆ ออกไปรอเเท๊กซี่โชคไม่เข้าข้างอีก ไม่มีรถเลยรอนานเเล้ว เรากระโดดขึ้นรถเมย์ค่ะ ทั้งๆที่เราไม่เคยขึ้นเลย เเต่เเฟนเราบอกให้ฟังอยู่บ่อยๆว่ารอรถเมย์สายอะไรไปทำงาน ระหว่างอยู่บนรถเมย์เราเอาเสื้อเเฟนเราดมตลอดเลยค่ะ เราอยากเจอเเบบมาก คือเมื่อคืนก่อนเค้าออกไปเค้าถอดเสื้อกันหนาวทิ้งไว้ มันก็มีกลิ่นเค้าติดอยู่อะค่ะ ยิ่งดมยิ่งร้องไห้ เอาหล่ะนั่งมาจนถึง เราลงรถ พอลงเสร้จที่นี้มันที่ไหนTT คือ เรางง เเท๊กซี่ก็ไม่มี เราเดินประมาณ3ป้ายรถเมย์ค่ะก็เจอที่ทำงานเเฟนเรา ตอนนั้นห้างยังไม่เปิด ปล.เราโทรหาเเฟนเราตลอดนะเเทบตลอดทั้งคืนจริงๆๆๆ เเต่เเฟนเราบล๊อกเบอร์เราค่ะ คือหนีสุดๆๆ เรานั่งร้องไห้อยู่หน้าที่ทำงานเเฟนเราเเล้วพยามโทรๆๆๆจนติดค่ะ นางรับเเล้วนางฟังเราร้องไห้เเล้วตัดสาย คือเเบบเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันอะไม่สงสารไม่อะไรเลย เราโมโหเเล้วค่ะ เข้าไปทางทางเข้าพนักงาน คือเเบบคนนอกยังเข้าไม่ได้ตึกยังไม่เปิดค่ะ เราเข้าไปรอตรงร้านเเฟนเรายืนรอร้องไห้ไป เเต่ก็เเอบอยู่มุมๆนะ เพราะเรารู้ว่าถ้าเเฟนเราเห็นเราเค้าคงลางานเเน่ๆวันนี้ สุดท้ายเค้าก็มาจริงๆ เรานี่ไม่ไหวค่ะคิดถึงมากปกตินอนกอดกันทุกคืน อยู่ดีดีจะร้ายก็ร้ายกระทันหัน เราไปกอดค่ะ เค้าผลักเราบอกให้เราออกไป คนนอกเค้าไม่ให้เข้า เราก็ไม่ยอมค่ะ เค้าก็พูดต่างๆนาๆให้เราออกไปให้ได้ เราเหมือนหมาเลยค่ะตอนนั้น TT นึกเเล้วก็สงสารตัวเอง ซักพักเจ้าของร้านเค้าก็มาค่ะ พอมาเเฟนเราก็มาคุยกับเราบอกเดี๋ยววันนี้ตอนเย็นพาไปกินข้าวให้กลับไปก่อน เราก็ดีใจอะนะ เลยกลับไปเเล้วกลับนอน เเล้วพอจะถึงเวลาเเฟนเราเลิกงานเราก็ไปรับเค้ากลับมา หน้าตาเค้าลำคาญเรามาก เเบบไม่อยากเจอหน้าเรา เราก็เสียใจนะ เเต่รักอะให้ทำไง พอไปถึงคอนโด อาบน้ำจะนอน เรานอนกอดเค้า เค้าบอกอย่าโดนอึดอัดสะบัดมือใส่หน้าเรา เราเจ็บมากค่ะ หลังจากนั้นทะเลาะกันเเรงมากจนเราทนอยู่ตรงนั้นไม่ไหวเเล้วจริงๆ คือเหมือนตัวอ่อนขาอ่อนหมดเเรง ใจก็สั่นไปหมด เราโทรหาเเม่ค่ะให้เเม่มารับ เชื่อไหมตอนเค้าสะบัดมือ มันคือตอน จุพลุเเฮปปี้นิวเยีย เรานี้น้ำตาไหลเป็นเขื่อนๆค่ะ เเม่เราก็มารับนะรถติดไงปีใหม่ เเฟนเราก็ออกไปดูดบุหรี่ตรงข้างนอกชาน สุดท้ายเราก็เก็บของบางส่วน คิดว่าจะกลับไปอยู่บ้านซักพักนึง เเต่เเฟนเราก็ยังอยู่คอนโดเรานะ พอเราถึงบ้านเราก็เอาเเต่ทักไลน์เค้ารัวๆ เค้าก็พิมพ์มาเเต่ว่าเลิกกันอะดีเเล้ว อะไรๆจะดีขึ้น เเต่จริงๆคือมันมีคนอื่นค่ะ เดี๋ยวมาต่อนะค่ะง่วงอะขอตัวนอน