คือจะถึงวันเกิดของ เอ(นามสมมติ)แฟนเก่า
คือเรากับเอเลิกกันแบบจากกันด้วยดีค่ะเพราะระยะทางบวกกับเวลา
เพราะเราสองคนต่างเป็นเฟรชชี่ปี1ด้วยกันแต่เอ อยู่ม.บูรพาซึ่งไกลจากเรามาก
เราเลยมีปัญหากันเรื่องการติดต่อเพราะปกติตอนเราอยู่ที่กทม.ด้วยกันเราเจอกันทุกวัน
พอเอบอกเลิกเราด้วยความที่เราเป็นคนโมโหง่ายเลยพลั้งปากตอบตกลงไป
แต่พอลองทบทวนอีกทีในความรู้สึกยังรักอยู่มากแต่เราไม่ได้ไปง้อเอ
จนกระทั้งเวลาผ่านไปเราเลยทักรูมเมทของเอไปถามว่าเอสบายดีไหม
เอเป็นไงมั้งเอมีคนอื่นรึยังซึ่งรูมเมทก็ตอบว่าสบายดียังไม่มีใคร
เราก็เลยตัดสินใจทักเอไปเองเลยซึ้งคำตอบที่ได้กลับมาคือเอไม่เหมือนเดิม
เอเปลี่ยนไปแล้วแต่เอบอกว่าเอยังรู้สึกดีดีกับเราอยู่เราเองก็เลยขอกลับคืนดี
ลุยๆกันไปเลยแต่คำตอบคือเอไม่กลับ แล้วเอก็พิมพ์คำๆนึงว่า
"หรือจะให้เค้ากลับไปเพราะคำพูดพวกนั้น"
คำพูดนั้นก็คือสัญญาที่ว่าเอจะไม่ทิ้งเราเอจะไม่มีวันบอกเลิกเรา
ตอนนั้นสิ่งที่ทำได้คือการพิมพ์คุยกัน เพราะเราอยู่กันไกล
ถ้าเราได้คุยได้ปรับความเข้าใจต่อหน้ากันเราคงดีกันแล้ว
เราง้อเอยื้อเอจนสุดสุดแต่เราก็ต้องปล่อยเอไป
ไม่รู้จะสงสารเอหรือสงสารตัวเองดี เจ็บมากอะ
เจ็บสุดๆเพราะมันเป็นการโดนบอกเลิกแบบ ไม่ได้กอด
ไม่ได้มองหน้า ไม่ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำต่อหน้าเขา
ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้วว่าเอไม่กลับมา ประโยคสุดท้ายที่เราบอกเอก็คือ
"ไม่เป็นไรเราเต็มใจรอ"
จนมาถึงปัจจุบันเอก็อ่านแต่ไม่ตอบ
เราคิดว่าเรายังมีหวังเราคิดว่าเราจะรอจนกว่าเอจะเจอคนที่ดี
ตอนนี้เราทั้งคู่ก็ต่างไม่มีใคร ใกล้ถึงวันเกิดเอแล้ว
เราอยากจะทำใหเอกลับมาตกหลุมรักเราอีกครั้ง
เอเป็นผู้ชายที่ดีมากดีมากมาก ดีจนเราคิดว่าตัวเอง

ไปเลย
ตลอดเวลา1ปีกว่าที่คบเอมา เราทั้งคู่ไม่เคยนอกใจกันเลย
ซื่อสัตย์ต่อหัวใจของกันละกันมาโดยตลอด
ตอนนี้เลิกกันได้สองเดือนแล้วมั้ง เราก็ยังรอเขาอยู่
แล้วก็หวังว่าสักวันหนึ่งเอจะกลับมาหาเรา
ปล.รักษาคนที่รักเราไว้ให้ดีดีเพราะเราไม่มีทางรู้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน
ไม่มีทางรู้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน
ของขวัญวันเกิดให้กับแฟน...เก่า
คือเรากับเอเลิกกันแบบจากกันด้วยดีค่ะเพราะระยะทางบวกกับเวลา
เพราะเราสองคนต่างเป็นเฟรชชี่ปี1ด้วยกันแต่เอ อยู่ม.บูรพาซึ่งไกลจากเรามาก
เราเลยมีปัญหากันเรื่องการติดต่อเพราะปกติตอนเราอยู่ที่กทม.ด้วยกันเราเจอกันทุกวัน
พอเอบอกเลิกเราด้วยความที่เราเป็นคนโมโหง่ายเลยพลั้งปากตอบตกลงไป
แต่พอลองทบทวนอีกทีในความรู้สึกยังรักอยู่มากแต่เราไม่ได้ไปง้อเอ
จนกระทั้งเวลาผ่านไปเราเลยทักรูมเมทของเอไปถามว่าเอสบายดีไหม
เอเป็นไงมั้งเอมีคนอื่นรึยังซึ่งรูมเมทก็ตอบว่าสบายดียังไม่มีใคร
เราก็เลยตัดสินใจทักเอไปเองเลยซึ้งคำตอบที่ได้กลับมาคือเอไม่เหมือนเดิม
เอเปลี่ยนไปแล้วแต่เอบอกว่าเอยังรู้สึกดีดีกับเราอยู่เราเองก็เลยขอกลับคืนดี
ลุยๆกันไปเลยแต่คำตอบคือเอไม่กลับ แล้วเอก็พิมพ์คำๆนึงว่า
"หรือจะให้เค้ากลับไปเพราะคำพูดพวกนั้น"
คำพูดนั้นก็คือสัญญาที่ว่าเอจะไม่ทิ้งเราเอจะไม่มีวันบอกเลิกเรา
ตอนนั้นสิ่งที่ทำได้คือการพิมพ์คุยกัน เพราะเราอยู่กันไกล
ถ้าเราได้คุยได้ปรับความเข้าใจต่อหน้ากันเราคงดีกันแล้ว
เราง้อเอยื้อเอจนสุดสุดแต่เราก็ต้องปล่อยเอไป
ไม่รู้จะสงสารเอหรือสงสารตัวเองดี เจ็บมากอะ
เจ็บสุดๆเพราะมันเป็นการโดนบอกเลิกแบบ ไม่ได้กอด
ไม่ได้มองหน้า ไม่ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำต่อหน้าเขา
ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้วว่าเอไม่กลับมา ประโยคสุดท้ายที่เราบอกเอก็คือ
"ไม่เป็นไรเราเต็มใจรอ"
จนมาถึงปัจจุบันเอก็อ่านแต่ไม่ตอบ
เราคิดว่าเรายังมีหวังเราคิดว่าเราจะรอจนกว่าเอจะเจอคนที่ดี
ตอนนี้เราทั้งคู่ก็ต่างไม่มีใคร ใกล้ถึงวันเกิดเอแล้ว
เราอยากจะทำใหเอกลับมาตกหลุมรักเราอีกครั้ง
เอเป็นผู้ชายที่ดีมากดีมากมาก ดีจนเราคิดว่าตัวเอง
ตลอดเวลา1ปีกว่าที่คบเอมา เราทั้งคู่ไม่เคยนอกใจกันเลย
ซื่อสัตย์ต่อหัวใจของกันละกันมาโดยตลอด
ตอนนี้เลิกกันได้สองเดือนแล้วมั้ง เราก็ยังรอเขาอยู่
แล้วก็หวังว่าสักวันหนึ่งเอจะกลับมาหาเรา
ปล.รักษาคนที่รักเราไว้ให้ดีดีเพราะเราไม่มีทางรู้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน
ไม่มีทางรู้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน