คือเราแต่งงานกับแฟนมานาน มีลูกด้วยกัน ตอนแรกๆที่คบกันก็รักกันดี แต่พอแต่งงานเริ่มมีหลายๆอย่างที่เราไม่เคยเห็นตอนที่คบ ตั้งแต่แต่งกันมาเรื่องเงินคนล่ะกระเป๋าไม่เกี่ยวกันไม่เคยถามเรามีมั้ย แต่บางอย่างเขาก็ซื้อก็ออกบ้างแต่ก็น้อยครั้ง ไม่ค่อยสนใจ ไม่เคยแทคแคร์ แต่เราก็ไม่ใช่คนที่สนใจอะไรตรงนั้นเพราะก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมาตามเซ้าซี้มากเหมือนกันแต่บางครั้งเห็นคู่อื่นก็อาจมีแอบอิจฉาบ้างเล็กน้อย เป็นนักดื่มตัวยง จนมีลูกขอให้เปลี่ยนการดื่มให้น้อยลงก็มีแต่เพิ่มมากขึ้น ดื่มจนถึงขนาดไม่เป็นอันทำงาน ไม่สนใจเราเหรอที่แย่คือไม่สนใจลูก แต่ถ้าไม่เมาเขาก็มีส่วนดีที่ขยันทำงาน ไม่เคยไปไหนถึงจะไปดื่มที่ไหนก็กลับมาบ้านตลอด. แต่ที่ทำให้ความรักที่มีให้ลดน้อยลงทุกวันก็เพราะ เวลาเมาเขาจะขุดทุกเรื่องมาหาเรื่อง ว่าเราเวลาที่ทะเลาะกัน ทวงบุญคุณเรื่องเงินที่เขาออกไปทำงานพิเศษหาเงินมาจ่ายค่าเทอมลูก คือเราก็ทำนะถึงจะได้น้อยกว่าเขาแต่เราก็จ่ายทุกวันค่ากิน ค่าของลูก แล้วคือคุณเป็นหัวหน้าครอบครัวคุณต้องทวงบุญคุณเราด้วยเหรอ ที่เราไม่ชอบมากที่สุดคือ ไม่ชอบแม่เรา ทำท่าทางไม่ดีใส่หาว่าแม่เราตามใจหลานเดี๋ยวหลานจะเสียคน แต่ทุกอย่างที่เล่าเราก็อดทนมาตลอดเพื่อครอบครัว เพื่อลูก แต่เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนตัวเอง ยิ่งเพิ่มปัญหาให้เรา. เราทำงานให้ดูลูกให้บางที่ก็เมาหลับก่อนลูก ให้รับลูกบางทีก็เมาไปรับเหรอหนักก็คือลืมรับลูกจนเราต้องรีบไปรับเอง. ไม่มีครั้งไหนที่เราไปงานแล้วไม่ต้องห่วงเลยต้องเป็นห่วงตลอด ความคิดตัวเองต้องสำคัญไม่ฟังความคิดเราอยากจะทำอะไรก็ตัดสินทำและผลสุดท้ายก็ได้แค่ครึ่งๆกลางๆไม่สำเร็จสักอย่างที่คิด หนักสุดไปงานก็เมาสร้างแต่ปัญหาให้เราต้องตามขอโทษ ตามแก้ รับหน้า จนเราไม่ไหวพาลูกหนีไปอยู่กับแม่ เขาก็ไม่ตามนะมีแต่ญาติๆที่บังคับให้มาคุยมาขอโทษ ก็นึกว่าจะดีขึ้น ดีกัน3วัน4วันเมามีปัญหาเหมือนเดิม อยู่อย่างนี้มาตลอดจนเรารู้สึกว่าเราอดทนจนเราไม่ไหวแล้ว มันเริ่มหมดรัก และ รู้สึกรังเกียจเวลาที่เขาเมา จนกลายเป็น ทนอยู่เพื่อลูก จนในที่สุดก็มีปัญหาเดิมๆหนักๆมาอีกไม่เปลี่ยนตัวเองแถมหนักขึ้น เราเลยไม่ทนขอเลิก. เขาก็ถึงขอโทษ ลืมบอกทุกครั้งที่ทำผิดจะไม่มีคำขอโทษออกจากผู้ชายคนนี้เลย แต่พอเรายืนคำขาดถึงพูดว่าขอโทษ เราไม่ยอมเราก็เลยนิ่ง เงียบต่างคนต่างอยู่ไม่คุย ตอนแรกๆก็ทำดีพยายามทุกอย่างแต่ได้ไม่ถึง2เดือน. มาคุยว่าจะเอายังไงบอกเราถ้าจะเป็นอย่างนี้ถ้าอยู่แล้วอึดอัดเขาก็จะไป หย่ากันไปเลย บ้านก็ขายไปเลย คือเขาเป็นคนพูดขอหย่า แต่พอเราบอกโอเคหย่าก็ได้ เพราะเราอยู่ได้อยู่แล้ว เพราะชีวิตปกติเราก็อยู่เอง พึ่งตัวเองมาตั้งแต่เริ่มอยู่ด้วยกันแล้ว เขาก็กลับคำไม่หย่า. โดยบอกว่าพูดไปเพราะโมโห ไม่คิดว่าเราจะกล้าหย่าจริง เราบอกเราไม่ได้รักเขามานานแล้วที่อยู่เพราะทนเพื่อลูก คำตอบคือ แล้วทำไมทนได้ตั้งนานทำไมทนอีกไม่ได้ เรายิ่งรู้สึกเจ็บมากๆนี่เหรอคำพูดคนที่เคยรัก ยิ่งพูดยิ่งอธิบายเขาก็มีข้อแก้ตัวได้ทุกอย่าง ตอนนี้ก็ทำตัวดี ดีมากๆ พยายามจะให้เรารักเขาเหมือนเดิม ดีจนเราอึดอัดเพราะสิ่งที่เขาทำตอนนี้เรารอมานานต้องการให้เขาทำแบบนี้มานานแล้วไม่ใช่เพิ่งมาทำเอาตอนที่เราหมดใจไม่มีอะไรเหลือแล้ว ที่เขาเปลี่ยนไปตอนนี้ดีขึ้นมากดีจนคนรอบข้างเริ่มมองว่าเราเป็นคนไม่ดี เริ่มมองว่าที่เราไม่ยอมคืนดีเพราะอยากจะมีคนใหม่. จริงๆเราก็มีชอบคนอื่นนะแต่เราคิดว่าเราไม่ได้นอกใจเพราะเราไม่ได้รักแฟนเรามานานแล้วแต่ไม่ได้บอกเขา. และเราไม่ได้มองคนอื่นเพราะอยากหาใครมาแทนเขา เพราะเรามีความรู้สึกว่าเรากลัวการใช้ชีวิตคู่ เราชอบที่จะมีเพื่อนที่ดีคุยให้กำลังใจกัน และเราก็ไม่คิดจะให้ใครต้องมารับภาระกับผู้หญิงที่มีลูกแบบเรา และที่เราไม่รู้สึกว่านอกใจเพราะเป็นการแอบชอบเขาฝ่ายเดียว ทุกคนอาจจะไม่เชื่อนะ. แต่สำหรับเรา เรารู้สึกดีที่ได้มีเพื่อนดีๆคุยให้หายเครียด ทำให้เรารู้สึกอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขบ้าง ถึงไม่มีใครที่เราแอบชอบเราก็ไม่สามารถกลับไปรักแฟนเราได้จริงๆเราขออยู่กลับลูกเลี้ยงลูกเองยังดีกว่า ยิ่งช่วงนี้ที่อึดอัดเพราะเราบอกแฟนเราว่าฉันแอบชอบคนอื่นอยู่ ตัดใจที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้วถึงไม่มีใครก็ไม่สามารถกลับมารักได้ เขาก็ยิ่งแอบคอยถามคนนั้นคนนี้ คอยดูส่องทุกอย่าง คิดแทนทุกอย่างว่าไม่มีใครเขารักเธอจริงหรอกเธอแต่งงานแล้วมีลูกแล้วมีแต่คนจะเข้ามาหลอกเธอ คือ ขอโทษนะความคิดเรามีเราจะคุยกับใครสักคนเราไม่มีปิดบังเราบอกหมดว่าเราเป็นไง ถ้าใครอยากคุยก็คุยรับไม่ได้ไม่อยากคุยก็จบ เรามีลูก ลูกคือสิ่งสำคัญที่สุดไม่จำเป็นให้ใครต้องมาสอนเพราะความเป็นแม่สอนให้เรารู้ว่าลูกต้องมาที่หนึ่ง และสำหรับเราความรักมันจบลงนานแล้วนานเกินกว่าจะกลับมาได้อีกมีเหลือก็แค่เรายังสามารถเป็นเพื่อนได้สำหรับเขา แต่เขาไม่เคยพยายามยอมรับความจริงได้เลยจะฝืนให้เรารักเขาให้ได้ยิ่งทำยิ่งฝืนยิ่งพยายามเราก็ยิ่งอึดอัดเหลือเกินที่ทุกวันนี้ต้องอยู่กับเขา ทุกวันนี้เราก็อยู่คนเดียวอยู่บ้านเดียวกันแต่อยู่คนล่ะห้องไม่ได้คุยกับใครคุยกับตัวเองคิดแต่พรุ่งนี้ฉันและลูกจะต้องมีความสุข ทุกๆวันจะต้องดีขึ้น แฟนเราก็อยู่ในส่วนของเขาต่างทำหน้าที่ของตน แต่จะไม่ชอบก็คือความพยายามให้คนนั้นคนนี้ช่วยให้เรารักเขาเหมือนเดิมนี่แหละ เล่ามาซะยาวไม่รู้ว่าจะมีเพื่อนคนไหนคิดยังไงกับเรื่องของเราบ้าง เราผิดมากมั้ยที่เราเจ็บเราทนมากจนเราหมดใจให้เขา