30 กว่าแล้วไง ทำไมถึงยังไม่ปล่อยหนนนนนู

สามสิบกว่าแล้วค่ะอีกไม่กี่ปี 35 ก่อนหน้าจะมาอยู่ที่บ้านเกิด ทำงานที่กรุงเทพ อาจจะเหงาแต่สุขอย่างบอกไม่ถูก เพราะอิสระทั้งความคิด การกระทำและอีกมากมาย เมื่อมาอยู่บ้านมาเปิดร้านกิจการ ถึงจะเป็นนายตัวเอง แต่ขาดซึ้งอิสระภาพไปไหนมาไหนยากส์ค่ะ แค่ก้าวขาลงบ้านก็บ่นนนนนนนน ทะเลาะกะที่บ้านประจำ ไม่ใช่เรื่องลงบ้าน เพราะมันยากส์อยู่แล้ว แต่มันมีเรื่องจุกจิกอื่นๆสม่ำเสมอ พยายามหลีกเลี่ยงทุกวิธี ก่อนหน้าจะมาทำกิจการก็วาดฝันว่ามันต้องดี มันต้องสนุก ได้ตังค์เยอะ แต่มันไม่ใช่นี่สิค่ะ ด้วยเศรษฐกิจ การทำมาหากินในที่ๆดิฉันอยู่มันฝืดเคือง อำเภอเล็กๆไร้ซึ่งชีวิตชีวา รู้สึกชีวิตมันช่างจำเจ เพื่อนก็น้อย เพื่อนเรียนก็กระจัดกระจายกันไปหมด มันก็ไม่เหมือนทำงานออฟฟิศนี่เนอะ มีเพียงสุนัขนี่แหละเป็นเพื่อนยามเหงา ระบายให้แต่สุนัขที่บ้านฟัง ทั้งๆที่รู้มันช่วยไรเราไม่ได้อยู่แล้ว ไม่รู้จะระบายอะไรกับใคร เหงาและเหี่ยวแห้งมากค่ะ ตั้งแต่มาอยู่บ้านคราวนี้ ทำให้ดิฉันรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน คือ รู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใจ โมโหร้าย หาความอ่อนโยนเหมือนก่อนไม่มีเลย กลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย ไม่รู้มันเกิดขึ้นได้ยังไงแบบไม่รู้ตัวเอง ดิฉันเลยรู้สึกไม่ไหวกับชีวิตสโลๆซะแล้ว อยู่ไปก็เหมือนตัวเองจะบาปขึ้นทุกทีๆ ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลยค่ะ ก็เลยขอที่บ้านไปทำงานที่อื่นค่ะ แต่ท่านไม่ยอมถึงขนาดว่าลงจากบ้านแล้วก็ไม่ต้องกลับมาอีกเลย เพื่อนๆก็มีลูกมีครอบครัวจนบางคนก็โตก็อยากมีโมเม้นท์แบบนี้บ้าง ทางบ้านก็ไม่ยอมให้มีค่ะ มันเลยอึดอัดเหมือนคนที่ทำอะไรกับชีวิตตัวเองไม่ได้ รู้สึกตัวเองเลือกไม่ได้สักทาง จะทำไงดีค่ะ เครียดมากค่ะ ทำใจแล้วอยู่ต่อไปอย่างนี้มันทรมานจังค่ะ ทำอะไรกับชีวิตตัวเองไม่ได้เลย เหมือนไม่มีทางให้เดิน ทำไงดีค่ะ ใครๆก็ไม่เข้าใจหนูเลยยให้ตายสิ