โดนรีไทร์ คือมันฟังดูอาจจะเป็นเรื่องแย่นะ แต่ก็มีดีอยู่นิดนึงและ ผมเรียนอยู่ มหาลัยหนึ่งที่อยู่ไกล้ๆกับสนามบินสุวรรณภูมิ ตลอดเวลาที่เรียนก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนน ถึงโดนไทร์ เที่ยวบ่อย ถึงกับบ่อยมาก ตอนนั้นที่รู้ว่าตัวเองไทร์รู้สึกเหมือนอยู่ดีดีเราก็โดนเหวี่ยงออกจากระบบสุริยะจักรวาล ผมชาไปหมดทั้งตัว ตอนแรกผมไม่กล้าบอกที่บ้าน แต่สุดท้ายก็ต้องบอกและครับเพราะครอบครัวส่งผมเรียน ยังดีครับที่บ้านผมokครับไม่ว่าไรมาก ให้ผมหาที่เรียนใหม่ เพื่อนๆผมก็มานั่งช่วยหาที่เรียน ตลอดเวลา1ปีที่ได้ใช้ชีวิตที่นี้มีความสุขกับเพื่อนที่นี้มาก ผมมีความสุข มันคือความสุขที่ทำให้ผมอยากจะนั่งTime machine ย้อนเวลากลับไป แล้วหยุดมเวลาไว้แค่ตรงนั้น ผมมีเพื่อนก็เยอะอยู่ครับเพื่อนในกลุ่มก็มีหลายแบบปะปนกันไป แต่ผมก็รักทุกคน ช่วงเวลาที่แสนเศร้าก็มีเพื่อนคนนึ่งครับที่เข้ามาในชีวิต 🚀
พลูโต จริงๆ