แค่เหงา? หรือ เอาจริงคะ?

เรื่องมันมีอยู่ว่า เราแอบชอบเพื่อนคนนี้มา 5เกือบ6ปีแล้ว ตอนนั้นนางก็ไม่รู้หรอก เราแอบเนียนคุยมาเรื่อยๆเพราะว่าอยู่ห้องเดียวกันตอน ม.ต้น (แอบแรดแต่เด็ก555) เรากับเค้าค่อนข้างที่จะสนิทกันแบบหยอกกันเล่นกันด่าพ่อแม่กัน คุยกันไรงี๊(หรือเราคิดไปเอง)  แล้วนิสัยของB เอาเป็นตัวย่อละกัน เป็นคนอัธยาศัยดี พูดเก่ง ชอบอ่อย เข้ากับคนอื่นง่าย สาวๆชอบตรึม ตอนนั้นเราก็เป็น1ในนั้นด้วย พอขึ้น ม.3 เรารู้ว่าB มีแฟนแล้วตอนนั้นแบบเราใจสลายมากเหมือนโลกถล่ม มันมืดมนไปหมด(ขนาดยังไม่ได้เป็นไรกันนะ555) เราเสียใจมากกกกกกกกกก ก ไก่ ล้านตัว เพราะไม่มีใครรู้เลยว่านางมีแฟน พูดแล้วก็เศร้า ตอน ม ต่นเรามีโมเม้นกันเยอะมาก ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ ช่วงเวลา ณตอนนั้นคือเรามีความสุขมาก ถึงจะเป็นแค่เพื่อนก็เถอะ แล้วพอขึ้น ม. ปลาย เรากับ B. ก็อยู่คนละห้องกัน. ตอนนั่นก็เสียดายอีกแล้ว( คือทุกคนคงเป็นแบบว่าถ้าเราชอบใครเราก็อยากจะอยู่ใกล้ๆเค้าอยู่แล้ว ).ยิ่งอยู่คนละห้องยิ่งไม่ค่อยได้เจอ ได้คุยเหมือนแต่ก่อน เริ่มห่างหายไป แต่ประเด็นมันอยู่ที่เพื่อนเราดันมาแอบรู้ว่าเราชอบB. นางก็เลยถามและแซวสุดท้ายเพื่อนในกลุ่มก็รู้หมด แล้ววันนึงห้องเราเรียนอยู่ อยู่ดีๆBก็เดินเข้ามาคนเดียว(สงสัยครูเรียก) แล้วพอเพื่อนเห็นพวกนางก็เรียกขื่อเราแบบดังมากกกกกกก ทุกคนในห้องเลยสงสัยว่าเรียกทำไม สุดท้ายเลยรู้กันหมดว่าเราชอบ B  แล้ว B. นางก็หันมายิ้มเขิน ตอนนั้นคงรู้แล้วเราชอบ เราอายมากกกกก