เรื่องที่จะเล่านี้มีความยาวพอสมควร (หากท่านใดไม่อยากอ่านก็ปิดได้เลยนะค่ะ)
เราศึกษาอยู่ชั้นมัธมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เราชื่อว่า ของขวัญ (นามสมมุติ) เราเคยมีเพื่อนมาก่อนตอนเราอยู่ชั้นม.4 เรารักกลุ่มเพื่อนนี้มาก เราอยู่ด้วยกัน ทำอะไรด้วยกันมากมาย เรามีอยู่ด้วยกัน 6 คน มี พ น ฟ ต ม และเรา (นามสมมุติ) คนที่เราแคร์มากที่สุดคือ พ และก็เรา ตอนทำงานกลุ่มหรือให้จับคู่เราก็จะมีเพื่อนอยู่ด้วยกันเสมอ
เริ่มเรื่องมีอยู่ว่า เมื่อเราขึ้นชั้น ม.5 เราได้รับงานงานหนึ่งเป็นงานวิชานาฎศิลป์ เป็นงานห้อง เราต้องตามงานจากเพื่อนกลุ่มย่อยออกไป เราทำงานหนักมากช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ (โรคประจำตัว) เราเหนื่อยมาก เหนื่อยที่ต้องตามงาน ทำงานดึกๆดื่นๆ รู้ทั้งรู้ว่ามีเพื่อนช่วยทำ แต่เราก็คิดว่ามันเป็นงานห้อง เราต้องทำเพื่อเพื่อน เพื่อห้อง (ดูสตอเบอรี่นะค่ะ แต่ไม่ได้แอ้บค่ะ) เราต้องเข้าโรงบาลบ่อยมันเหนื่อยเราก็เลยเผลอร้องไห้ออกมาตอนถามงานเพื่อน เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แฟนก็ให้กำลังใจนะค่ะ ตอนนั้นเราอยู่ที่อาคารอเนกประสงค์ของโรงเรียนค่ะ พอเรากลับถึงบ้านแฟนก็โทรมาบอกค่ะว่า เพื่อนเรา น มันโพสต์ลงหน้าเฟสมันว่า (มาจากคำจริงๆไม่ได้แต่งขึ้นเลย)
พอแล้วนะ ไม่ห่วงแล้ว จะไปที่ไหนก็ไป แล้วอารมณ์น่ะ เก็บให้ดี แสดงออกให้มันถูกเวลาหน่อย ไม่ใช่อะไรๆ ก็ ตะโกน ตะคอก ทำท่าร้องไห้ บลาๆ เยอะแยะนะ ที่สังเกต ไม่ได้มีใครให้คุณไปแบกรับคนเดียวนะ คนจะช่วยมีเยอะแยะ หัดมองย้อนกลับซะบ้าง ถ้าคุณไม่ไหว ก็หยุด เลิก ไม่ต้องบ่นว่าคนนู้นนี้ ไม่ทำงาน เขาทำนะ แต่คุณแย่งงานเขาวะ เลิกเถอะนิสัยแบบนี้ เคยพูดแล้วนะ ว่าจะปรับตัวเข้าหากัน อะไรที่ไม่ลงตัวกัน ก็จะพยายามจูนเข้าหากัน แต่พอนิสัยเดิมๆ ของคุณกลับมาแล้ว เราจะเลิกห่วงนะ ไม่ดึงกลับมาแล้ว. จบ บาย #มกปบลาๆ
เรารู้เท่านั้นแหละ ร้องไห้เลยค่ะ เราเคยมีปัญหากับมันมาก่อนตอน ม.3 เราก็เคลียกันแล้ว เราก็คุยกันสนุกตอนม.4 แต่ม.5 ทำไมวะ.. แฟนเราก็ไปเคลียนะค่ะ มันบอกแค่ระบาย หลังจากนั้นรู้ได้เลยค่ะ ว่าเพื่อนไม่ชอบเรามากขึ้น ก็อธิบายเขาไปหมดแล้วล่ะ แต่สุดท้ายก็ออกมาจากกลุ่มนั้น ตอนนี้เราก้ไปกินข้าวกับแฟนและก็เพื่อนอีกคนนึง เพื่อนอีกคนนึงเขาบอกว่าไม่ต้องไปสนใจหรอก ก็ให้กำลังใจเรา จนมาถึงตอนนี้เราก็ยังอยากไปคุยกับ พ ต ม อยู่ แต่เราก็ไม่กล้าไปแล้วล่ะค่ะ เรารู้ว่าเขาคงไม่เข้าใจไม่อยากอธิบายแล้ว แต่เราจะยังเก็บพวกเค้าไว้เป็นเพื่อนที่เรามีความสุขด้วยกันนะค่ะ
สุดท้ายนี้ที่ร่ายมายาวๆอยากจะฝากบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง มันผ่านมาได้ซักพักใหญ่แล้ว ไม่ได้ต้องการที่จะขุด ไม่ได้สตอเบอรรี่อะไรทั้งสิ้น
เราอยากให้ทุกคนไม่ว่าจะนินทาใครทั้งสิ้น โปรดดูก่อนว่าเขาผิดจริงหรือไม่ มันไม่สนุกหรอกนะค่ะที่ทำให้คนอื่นร้องไห้ อย่าฟังความแต่เพียงข้างเดียวเป็นอันขาด เพราะคุณอาจจะทำให้ชีวิตคนคนนั้นเปลี่ยนไปเลยก็ได้ ให้ทุกคนมีสติไตร่ตรองให้มากๆนะค่ะ
เราผิดอะไร เพราะแบบนี้ใช่มั้ยเราเลยไม่มีเพื่อน ?
เราศึกษาอยู่ชั้นมัธมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เราชื่อว่า ของขวัญ (นามสมมุติ) เราเคยมีเพื่อนมาก่อนตอนเราอยู่ชั้นม.4 เรารักกลุ่มเพื่อนนี้มาก เราอยู่ด้วยกัน ทำอะไรด้วยกันมากมาย เรามีอยู่ด้วยกัน 6 คน มี พ น ฟ ต ม และเรา (นามสมมุติ) คนที่เราแคร์มากที่สุดคือ พ และก็เรา ตอนทำงานกลุ่มหรือให้จับคู่เราก็จะมีเพื่อนอยู่ด้วยกันเสมอ
เริ่มเรื่องมีอยู่ว่า เมื่อเราขึ้นชั้น ม.5 เราได้รับงานงานหนึ่งเป็นงานวิชานาฎศิลป์ เป็นงานห้อง เราต้องตามงานจากเพื่อนกลุ่มย่อยออกไป เราทำงานหนักมากช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ (โรคประจำตัว) เราเหนื่อยมาก เหนื่อยที่ต้องตามงาน ทำงานดึกๆดื่นๆ รู้ทั้งรู้ว่ามีเพื่อนช่วยทำ แต่เราก็คิดว่ามันเป็นงานห้อง เราต้องทำเพื่อเพื่อน เพื่อห้อง (ดูสตอเบอรี่นะค่ะ แต่ไม่ได้แอ้บค่ะ) เราต้องเข้าโรงบาลบ่อยมันเหนื่อยเราก็เลยเผลอร้องไห้ออกมาตอนถามงานเพื่อน เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แฟนก็ให้กำลังใจนะค่ะ ตอนนั้นเราอยู่ที่อาคารอเนกประสงค์ของโรงเรียนค่ะ พอเรากลับถึงบ้านแฟนก็โทรมาบอกค่ะว่า เพื่อนเรา น มันโพสต์ลงหน้าเฟสมันว่า (มาจากคำจริงๆไม่ได้แต่งขึ้นเลย)
พอแล้วนะ ไม่ห่วงแล้ว จะไปที่ไหนก็ไป แล้วอารมณ์น่ะ เก็บให้ดี แสดงออกให้มันถูกเวลาหน่อย ไม่ใช่อะไรๆ ก็ ตะโกน ตะคอก ทำท่าร้องไห้ บลาๆ เยอะแยะนะ ที่สังเกต ไม่ได้มีใครให้คุณไปแบกรับคนเดียวนะ คนจะช่วยมีเยอะแยะ หัดมองย้อนกลับซะบ้าง ถ้าคุณไม่ไหว ก็หยุด เลิก ไม่ต้องบ่นว่าคนนู้นนี้ ไม่ทำงาน เขาทำนะ แต่คุณแย่งงานเขาวะ เลิกเถอะนิสัยแบบนี้ เคยพูดแล้วนะ ว่าจะปรับตัวเข้าหากัน อะไรที่ไม่ลงตัวกัน ก็จะพยายามจูนเข้าหากัน แต่พอนิสัยเดิมๆ ของคุณกลับมาแล้ว เราจะเลิกห่วงนะ ไม่ดึงกลับมาแล้ว. จบ บาย #มกปบลาๆ
เรารู้เท่านั้นแหละ ร้องไห้เลยค่ะ เราเคยมีปัญหากับมันมาก่อนตอน ม.3 เราก็เคลียกันแล้ว เราก็คุยกันสนุกตอนม.4 แต่ม.5 ทำไมวะ.. แฟนเราก็ไปเคลียนะค่ะ มันบอกแค่ระบาย หลังจากนั้นรู้ได้เลยค่ะ ว่าเพื่อนไม่ชอบเรามากขึ้น ก็อธิบายเขาไปหมดแล้วล่ะ แต่สุดท้ายก็ออกมาจากกลุ่มนั้น ตอนนี้เราก้ไปกินข้าวกับแฟนและก็เพื่อนอีกคนนึง เพื่อนอีกคนนึงเขาบอกว่าไม่ต้องไปสนใจหรอก ก็ให้กำลังใจเรา จนมาถึงตอนนี้เราก็ยังอยากไปคุยกับ พ ต ม อยู่ แต่เราก็ไม่กล้าไปแล้วล่ะค่ะ เรารู้ว่าเขาคงไม่เข้าใจไม่อยากอธิบายแล้ว แต่เราจะยังเก็บพวกเค้าไว้เป็นเพื่อนที่เรามีความสุขด้วยกันนะค่ะ
สุดท้ายนี้ที่ร่ายมายาวๆอยากจะฝากบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง มันผ่านมาได้ซักพักใหญ่แล้ว ไม่ได้ต้องการที่จะขุด ไม่ได้สตอเบอรรี่อะไรทั้งสิ้น
เราอยากให้ทุกคนไม่ว่าจะนินทาใครทั้งสิ้น โปรดดูก่อนว่าเขาผิดจริงหรือไม่ มันไม่สนุกหรอกนะค่ะที่ทำให้คนอื่นร้องไห้ อย่าฟังความแต่เพียงข้างเดียวเป็นอันขาด เพราะคุณอาจจะทำให้ชีวิตคนคนนั้นเปลี่ยนไปเลยก็ได้ ให้ทุกคนมีสติไตร่ตรองให้มากๆนะค่ะ