สวัสดีค่ะ เรารู้จักผู้ชายคนหนึ่งมาปีกว่า เขาพยายามเข้ามาจีบเรา เรามองว่าผู้ชายคนนี้เจ้าชู้มาก จึงดูใจเขามาตลอด เขาเปนผู้ชายที่น่ารัก อยู่ด้วยเเร้วอบอุ่น เปนผู้ชายที่สะอาด เรียบร้อย เขาพยายามทำทุกอย่างไห้เรารับรักเขา จนวันหนึ่งเราเผลอใจ รักเขาหมดใจ รักตอนไหนไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ รักมาก เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เจอหน้ากันทุกวัน กินข้าวเย็นพร้อมกันทุกวัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด มีเซอร์ไพ ไห้เราตลอด แบบพี่เขาโรแมนติก มากๆ ผู้หญิงทุกคนต้องมอง เราอยู่ด้วยกัน เพราะความรัก [ มั่ง ] 55555 เราก้อไม่รู้
คือโทรสับ บางครั้งเราจับได้ บางคร้งก้อจับไม่ได้ เเต่เราไม่เคย ไปวุ่นวายเรื่องส่วยตัวพี่เขาเรยสักนิด เราพยายามเข้าใจเขาทุกอย่าง บ่อยไห้เขามีอิสระตลอด ไม่เคยกั๊ก ไม่เคยตาม ไม่เคยวุ่นวาย ตัวพี่เขาไปไหนมาไหนรายงานทุกรายละเอียด คือจะทำไห้เราสบายใจทุกครั้ง แต่บางครั้งเอาเราไปด้วย จนเราเชื่อว่าพี่เขาไม่มีใคร เชื่อว่าเขารักเรา [ ตัวเราเปนคนที่งี่เง่าบ้าง เอาเเต่ใจที่สุด อยากได้ใรต้องได้ อยากกินใรต้องพาไปกิน ปากร้ายในบางที ] นี้ร่ะข้อเสียของเรา
เราเช่าห้องอยู่กับเพื่อน ส่วนพี่เขาอยู่บ้านพัก ระยะทางห่างกันโลหนึ่ง ไปมาหากันง่าย จนเราคบกันมาสักพัก พี่เขาชวนเราไปอยู่บ้านพักด้วย เราเรยปรึกษาเพื่อนๆ พี่ๆ พวกเพื่อนเรยบอกว่าเข้าไปอยุ่เรย จะได้รู้ว่าเขาไม่มีใครจริงๆ อีกอย่างไม่ต้องเสียค่าห้อง ประหยัดค่าอะไรๆหลายอย่าง เราเรยตัดสินใจเข้าไปอยู่ในบ้านพักของเขา โห่ๆๆๆสะอาดมากๆ บ้านเรียบร้อยมาก คือความสะอาดนี่ผู้หญิงต้องอายเรยร่ะ พี่เขาเเระเราทำงานตอนเช้า เจอกันอีกที 5 โมงเย็น เราเปนคนขาดเพื่อนไม่ได้ ชอบปาร์ตี้ ชอบเที่ยวมาก ถึงเวลา เพื่อนมารับ เเต่ตอนกลับพี่เขาไปรับที่ผับ [ บ่นบ้าง ด่าบ้าง ไปได้แต่ไม่มีปันยากับ อย่าเที่ยวบ่อยมากนัก ]
เราก้อ ค่ะๆ จะไม่เที่ยวอีกน่ะ เเต่เราก้อทำแบบนี้ตลอด
เวลาผ่านไปเร็วมากๆ แบบเดียวเราเข้ามาอยู่บ้านพักพี่เขา 6 เดือนแร้ว จนพฤติกรรมพี่เขาเริ่มแปลก มีผู้หญิงโทมา หลายสายมาก เราเรยบอกไห้ไปรับ แต่เขากับไม่รับโทรสับ แต่เเปลกน่ะเราไม่ถามเขาสักคำว่าใครโทมา เพราะมันเริ่มไว้ใจแร้วเรยไม่ยากถาม ไม่อยากทะเลาะ เข้าเดือนที่ 8 มีเฟสแปลกๆ @ เข้ามาเฟสเรา เเร้วทักเข้ามาว่า
รู้จักผู้ชายคนนี้ไหมค่ะ
เราเรยบอกว่าเเฟนเราเองค่ะ ทำไหมหราค่ะ
คือพี่เปนเเฟนเขาน่ะ เราคบกันมาหลายปีแร้วค่ะ
เปนไปได้ใงค่ะพี่ เราอยู่ด้วยกันทุกวัน พี่อำ พวกเราป่าว [ เราทั้งตกใจ ไม่เชื่อ เเทบช็อคเรยร่ะ ]
บอกพี่เขารับโทสับพี่ทีดิ น้องจะได้รู้พี่เปนใคร
เราตกใจทำไรไม่ถูก เราเรยบอกพี่เขารับโทสับ เราเรยเดินเข้าไปห้องนอน พอเขาเดินเข้ามา เราเรยเอาข้อความที่เราคุยกับพี่คนนั้น ไห้พี่เขาดู
เรา --- พี่...ค้ะ มันคืออะไร ช่วยบอกหนูทีได้ไหม คือมันไม่ใช่อย่างที่เหนใช่ไหม ?
พี่เขา --- หนูฟังพี่ดีๆน่ะ พี่รักหนูน่ะ พี่ขอโทดที่ไม่ได้บอก เรื่องราวทั้งหมด พี่รักหนูมากน่ะ ไห้อภัยพี่น่ะครับ
เรา ---- ไหนเราสันยาว่ามีอะไรจะบอกกันทุกอย่างใง มีอะไรไม่ปิดบังใง [ ทั้งพูดทั้งร้องไห้ ] เเร้วหนูร่ะเปนอะไรกับพี่
เข้ามาอยู่บ้าน8 เดือนในฐานะอะไรค่ะ ในระยะเวลาปีกว่า พี่เข้ามาจีบหนูทำไม มาทำไห้หนูรักทำไหม เอาหนูเข้ามาอยู่บ้านเพื่ออะไร เราเรยบอกพี่เขา พอวันนี้หนูปวดหัวมาก ขอเวลาแปบหนึ่ง ออกไปนอกห้องก่อน เดียวหนูเดินตามออกไป เดียวเราค่อยคุยกันน่ะ [ เราก้อพูดอย่างใจเย็น ]
พี่เขา ---- ไม่ครับ พี่จะอยู่กับหนู พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น [พี่เขาน้ำตาซึม ]
เรา ----- ออกไปก่อน สันยาจะไม่ทำอะไรตัวเอง
พอพี่เขาเดินออกไป เราจับกระเป๋าได้ เก็บเสื้อผ้าใส่เรยจ้า☺☺☺ เขาเเต่ของที่จำเปนต้องใช้ใส่กะเป๋า เเร้วซ่อนกะเป๋าไว้ข้างตู้ เราเรยเดินออกไปห้องรับเเขก นั่งคุยกันกับพี่เขาสักพัก เราอยู่ด้วยกันมาไม่เคยทะเลาะกันเรยสักครั้ง เราใช้เหตุผลคุยกัน จนเรารู้เรื่องทั้งหมด เราพยายามเก็บอาการทั้งหมดไว้ ไม่โวยวายใดๆทั้งสิ้น เเต่ในใจแทบไม่ไหว แทบไม่อยากคุยกับเขาอีกเรย จนกั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว น้ำตามันไหลออกมาเองเรื่อยๆ จนกระทั้งตอนเย็นที่เขาเดินเข้าไปที่ห้องเขาเสื้อผ้ามาอาบน้ำ ดันไปเจอกระเป๋าเรา
พี่เขา -- หนูเก็บกระเป๋าทำไหม พี่ไม่ไห้หนูไป อย่าไปจากพี่เรยน่ะ [ พี่คุกเข่า อ้อนวอน น้ำตาผู้ชายคนนี้ก้อไหลออกมา ]
เรา -- พี่จะไห้หนูอยู่อย่างงี้หรา หนูทำไม่ได้ หนูอยู่ต่อไปไม่ได้ คิดเหนใจอยู่มั่งสิค่ะ [ น้ำตาไหลพรากออกมา อย่างไม่อยุด ทั้งแพ้น้ำตาผู้ชาย ทั้งสงสารตัวเอง ]
เดี่ยวมาต่อน่ะค่ะ เริ่มง่วงเเร้ว
รักสามเศร้า เราหลายๆคน
คือโทรสับ บางครั้งเราจับได้ บางคร้งก้อจับไม่ได้ เเต่เราไม่เคย ไปวุ่นวายเรื่องส่วยตัวพี่เขาเรยสักนิด เราพยายามเข้าใจเขาทุกอย่าง บ่อยไห้เขามีอิสระตลอด ไม่เคยกั๊ก ไม่เคยตาม ไม่เคยวุ่นวาย ตัวพี่เขาไปไหนมาไหนรายงานทุกรายละเอียด คือจะทำไห้เราสบายใจทุกครั้ง แต่บางครั้งเอาเราไปด้วย จนเราเชื่อว่าพี่เขาไม่มีใคร เชื่อว่าเขารักเรา [ ตัวเราเปนคนที่งี่เง่าบ้าง เอาเเต่ใจที่สุด อยากได้ใรต้องได้ อยากกินใรต้องพาไปกิน ปากร้ายในบางที ] นี้ร่ะข้อเสียของเรา
เราเช่าห้องอยู่กับเพื่อน ส่วนพี่เขาอยู่บ้านพัก ระยะทางห่างกันโลหนึ่ง ไปมาหากันง่าย จนเราคบกันมาสักพัก พี่เขาชวนเราไปอยู่บ้านพักด้วย เราเรยปรึกษาเพื่อนๆ พี่ๆ พวกเพื่อนเรยบอกว่าเข้าไปอยุ่เรย จะได้รู้ว่าเขาไม่มีใครจริงๆ อีกอย่างไม่ต้องเสียค่าห้อง ประหยัดค่าอะไรๆหลายอย่าง เราเรยตัดสินใจเข้าไปอยู่ในบ้านพักของเขา โห่ๆๆๆสะอาดมากๆ บ้านเรียบร้อยมาก คือความสะอาดนี่ผู้หญิงต้องอายเรยร่ะ พี่เขาเเระเราทำงานตอนเช้า เจอกันอีกที 5 โมงเย็น เราเปนคนขาดเพื่อนไม่ได้ ชอบปาร์ตี้ ชอบเที่ยวมาก ถึงเวลา เพื่อนมารับ เเต่ตอนกลับพี่เขาไปรับที่ผับ [ บ่นบ้าง ด่าบ้าง ไปได้แต่ไม่มีปันยากับ อย่าเที่ยวบ่อยมากนัก ]
เราก้อ ค่ะๆ จะไม่เที่ยวอีกน่ะ เเต่เราก้อทำแบบนี้ตลอด
เวลาผ่านไปเร็วมากๆ แบบเดียวเราเข้ามาอยู่บ้านพักพี่เขา 6 เดือนแร้ว จนพฤติกรรมพี่เขาเริ่มแปลก มีผู้หญิงโทมา หลายสายมาก เราเรยบอกไห้ไปรับ แต่เขากับไม่รับโทรสับ แต่เเปลกน่ะเราไม่ถามเขาสักคำว่าใครโทมา เพราะมันเริ่มไว้ใจแร้วเรยไม่ยากถาม ไม่อยากทะเลาะ เข้าเดือนที่ 8 มีเฟสแปลกๆ @ เข้ามาเฟสเรา เเร้วทักเข้ามาว่า
รู้จักผู้ชายคนนี้ไหมค่ะ
เราเรยบอกว่าเเฟนเราเองค่ะ ทำไหมหราค่ะ
คือพี่เปนเเฟนเขาน่ะ เราคบกันมาหลายปีแร้วค่ะ
เปนไปได้ใงค่ะพี่ เราอยู่ด้วยกันทุกวัน พี่อำ พวกเราป่าว [ เราทั้งตกใจ ไม่เชื่อ เเทบช็อคเรยร่ะ ]
บอกพี่เขารับโทสับพี่ทีดิ น้องจะได้รู้พี่เปนใคร
เราตกใจทำไรไม่ถูก เราเรยบอกพี่เขารับโทสับ เราเรยเดินเข้าไปห้องนอน พอเขาเดินเข้ามา เราเรยเอาข้อความที่เราคุยกับพี่คนนั้น ไห้พี่เขาดู
เรา --- พี่...ค้ะ มันคืออะไร ช่วยบอกหนูทีได้ไหม คือมันไม่ใช่อย่างที่เหนใช่ไหม ?
พี่เขา --- หนูฟังพี่ดีๆน่ะ พี่รักหนูน่ะ พี่ขอโทดที่ไม่ได้บอก เรื่องราวทั้งหมด พี่รักหนูมากน่ะ ไห้อภัยพี่น่ะครับ
เรา ---- ไหนเราสันยาว่ามีอะไรจะบอกกันทุกอย่างใง มีอะไรไม่ปิดบังใง [ ทั้งพูดทั้งร้องไห้ ] เเร้วหนูร่ะเปนอะไรกับพี่
เข้ามาอยู่บ้าน8 เดือนในฐานะอะไรค่ะ ในระยะเวลาปีกว่า พี่เข้ามาจีบหนูทำไม มาทำไห้หนูรักทำไหม เอาหนูเข้ามาอยู่บ้านเพื่ออะไร เราเรยบอกพี่เขา พอวันนี้หนูปวดหัวมาก ขอเวลาแปบหนึ่ง ออกไปนอกห้องก่อน เดียวหนูเดินตามออกไป เดียวเราค่อยคุยกันน่ะ [ เราก้อพูดอย่างใจเย็น ]
พี่เขา ---- ไม่ครับ พี่จะอยู่กับหนู พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น [พี่เขาน้ำตาซึม ]
เรา ----- ออกไปก่อน สันยาจะไม่ทำอะไรตัวเอง
พอพี่เขาเดินออกไป เราจับกระเป๋าได้ เก็บเสื้อผ้าใส่เรยจ้า☺☺☺ เขาเเต่ของที่จำเปนต้องใช้ใส่กะเป๋า เเร้วซ่อนกะเป๋าไว้ข้างตู้ เราเรยเดินออกไปห้องรับเเขก นั่งคุยกันกับพี่เขาสักพัก เราอยู่ด้วยกันมาไม่เคยทะเลาะกันเรยสักครั้ง เราใช้เหตุผลคุยกัน จนเรารู้เรื่องทั้งหมด เราพยายามเก็บอาการทั้งหมดไว้ ไม่โวยวายใดๆทั้งสิ้น เเต่ในใจแทบไม่ไหว แทบไม่อยากคุยกับเขาอีกเรย จนกั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว น้ำตามันไหลออกมาเองเรื่อยๆ จนกระทั้งตอนเย็นที่เขาเดินเข้าไปที่ห้องเขาเสื้อผ้ามาอาบน้ำ ดันไปเจอกระเป๋าเรา
พี่เขา -- หนูเก็บกระเป๋าทำไหม พี่ไม่ไห้หนูไป อย่าไปจากพี่เรยน่ะ [ พี่คุกเข่า อ้อนวอน น้ำตาผู้ชายคนนี้ก้อไหลออกมา ]
เรา -- พี่จะไห้หนูอยู่อย่างงี้หรา หนูทำไม่ได้ หนูอยู่ต่อไปไม่ได้ คิดเหนใจอยู่มั่งสิค่ะ [ น้ำตาไหลพรากออกมา อย่างไม่อยุด ทั้งแพ้น้ำตาผู้ชาย ทั้งสงสารตัวเอง ]
เดี่ยวมาต่อน่ะค่ะ เริ่มง่วงเเร้ว