ดิฉันอายุ 31 เพิ่งจดทะเบียนสมรสกับสามี หลังจากดูใจกันมา 1 ปี
ที่ผ่านมา ทราบมาตลอดว่าสามีมีลูกแล้ว เป็นลูกสาว อายุ 5 ปี แม่เด็กเป็นคนดูแล
ดิฉันคิดว่าทำใจได้ และเมื่อเด็กและแม่เด็กไม่ได้มายุ่งวุ่นวายกับเรา
ที่ผ่านมา สามีส่งเสียเงินไปให้ลูกทุกเดือน ตรงเวลา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเคยมีปัญหากันบ้าง บางครั้ง เรื่องสามีซึมเศร้า คิดถึงลูก บอกว่าสงสารเด็ก เด็กไม่รู้เรื่องอะไรด้วย
บางครั้งก็ร้องไห้ ทั้งแอบร้อง และร้องต่อหน้าดิฉัน
ดิฉันทุกข์ใจมาก บอกให้โทรหาลูกบ้าง สามีก็จะคอยแอบโทร เวลาที่ขับรถไปทำงาน
ไม่เคยโทรให้ดิฉันเห็นหรือได้ยิน

สามีเป็นคนน่ารัก ดูแลเอาใจใส่ดิฉันดีทุกอย่าง ให้เกียรติ
ถึงแม้เราจะมีปัญหาทางการเงิน การงาน เราก็ช่วยเหลือกันมา
สามีไม่ค่อยมีเงิน มีหนี้สิน

สามีชอบน้อยใจที่ไม่สามารถหาเงินไปสู่ขอดิฉัน จัดงานแต่งตามที่แม่ดิฉันต้องการได้

จนเมื่อสองเดือนที่แล้ว เราจดทะเบียนสมรสกัน
และเดือนนี้ สามีพาลูกมาอยู่ด้วยเนื่องจากปิดเทอม
เด็กน่ารัก แต่ดิฉันก็ยังไม่สามารถทำใจให้เป็นปกติได้ 100% เวลาแกพูดถึงแม่ของแก
บางครั้ง ดิฉันสอนอะไร แกก็บอกว่า อย่าดุนะเดี๋ยวแม่แกจะมาตีดิฉันนะ

สามีดูแลลูกคนเดียว ไม่สนใจดิฉัน เราแทบไม่ได้คุยกันเลย ทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกัน
สามีเอาลูกมานอนด้วยบนเตียง แกดิ้นถีบดิฉันทั้งคืน ทุกคืน ดิฉันนอนไม่พอ เลยขอนอนกับพื้น
ทั้งๆที่ก็กลัวสามีไม่สบายใจเหมือนกัน แต่ไม่ไหวจริงๆ

สามีดูแลลูกทุกอย่าง ลูกก็ติดสามีมาก ไปไหนด้วยกัน กอด หอม จูบ ทั้งวัน ตลอดเวลา
บางทีดิฉันเหมือนส่วนเกินในบ้าน

เวลาไปรับลูกที่บ้านภรรยาเก่า ดิฉันก็ทุกข์ใจ ไม่สบายใจ ที่เค้ายังไปหากัน ไปทานข้าวกัน
เราเคยคุยกันหลายครั้ง แต่ก็ลงเอยด้วยการทะเลาะทุกครั้ง

เค้าเคยขอเลิกดิฉันเมือครึ่งปีก่อน ด้วยเหตุผลว่า เค้าคิดถึงลูก และกลัวดิฉันไม่สบายใจ และเค้าคิดว่าเค้าไม่มีทางได้แต่งงานกับดิฉันแน่
เพราะเค้าไม่มีเงิน ไหนยังต้องส่งเสียลูกอีก กลัวพ่อแม่ดิฉันรับไม่ได้อีก

แต่ดิฉันก็คอยปลอบใจและบอกว่า ถ้ารักกัน เราจะฝ่าฟันกันไป ไม่มีอะไรต้องกลัว
จนพ่อแม่ดิฉันยอมให้เราจดทะเบียนสมรสกัน และเตรียมตัวจัดงานแต่งกันปีหน้า โดยพ่อแม่หาเงินมารวมช่วยจัดงานให้ และไม่เอาสินสอด แค่หายืมใครมาเป็นหน้าเป็นตา

ทุกอย่างก็น่าจะดี จนมาเดือนนี้ที่เค้าพาลูกกลับมาอยู่ด้วยช่วงปิดเทอม
เราอยู่บ้านเดียวกัน ดิฉันอึดอัดมากๆ ไม่เป็นส่วนตัว ไม่เคยได้กอดได้คุยกับสามีอีกเลย
เพราะลูกหวงพ่อเค้ามากๆ

ดิฉันจึงทุกข์ใจมาก
คิดถึงอนาตค ถ้าเรามีลูกด้วยกัน ปัญหาต้องมีตามมาอีกมากมายแน่ๆ
เค้าเป็นพ่อที่ดี เราดีใจ แต่เราเป็นคนอื่นเอง ดิฉันจึงอยากออกมาจากชีวิตเค้าเอง


เงินทองที่หามาได้ ก็ไปอยู่ที่ลูกเค้าหมด เพราะภรรยาเก่าไม่ทำงานอะไรเลย
บ้านที่เราซื้อด้วยกัน ตอนแรกเค้าก็ส่งไหว หลังๆมา ดิฉันต้องส่งเองทั้งหมดคนเดียว
ค่าน้ำค่าไฟ เดือนไหนเค้ามีเค้าก็ช่วย ไม่มี ดิฉันก็ต้องออกเอง

จากที่เคยได้ซื้อของชอปปิ้งบ้างบางครั้ง ทำผม ทำเล็บบ้าง นี่ก็ไม่เคยได้ทำอะไรเลย จะปีหนึ่งแล้ว

อยากปรึกษาเพื่อนๆ ว่าดิฉันควรถอย ก่อนที่จะมีลูกด้วยกันกับเค้า ก่อนที่เราจะผูกพันกันไปมากกว่านี้มั้ยคะ
และถ้าหย่าตอนนี้หลังจากจดทะเบียนไปได้เพียงสองเดือน ดิฉันจะดูแย่มากเลยมั้ยคะ แต่ดิฉันก็รักและสงสารเค้า
ดิฉันเป็นห่วงเค้า รักเค้ามาก แต่พอนึกถึงปัญหาข้างหน้าอีกมากมาย ดิฉันก็ท้อใจ และอยากถอยออกมา


ดิฉันสับสนจริงๆ ไม่รู้จะทำอย่างไร กระทบจิตใจจนมีผลต่องานที่ทำแล้ว ไม่อยากจะทำจะคุยอะไรกับใคร
ฉันสงสารพ่อแม่ดิฉันด้วย ที่ต้องทุกข์ไปกับดิฉัน

ดิฉันควรเดินต่อ หรือถอยออกมาดีคะ