สอนนั่งสมาธิหน่อยครับ

ไปดูในพระสูตรทั้งหลาย ที่เกี่ยวกับการทำสมาธิจะเริ่มด้วยกายสังขารระงับ จิตตสังขารระงับ ไม่มีวจีสังขารเลย แต่ถ้าพยายามเข้าสมาธิ ด้วยการท่องพุทโธ ยุบหนอพองหนอ ฯลฯ วจีสังขารจะยังทำงานอยู่ รอจนกระทั่ง ค

มาอยู่บ้านคนเดียวใน กทม. และ เริ่มสนใจศึกษาธรรมมะ  ฟังเทศฟังธรรมของพระอาจารย์หลายๆ ท่าน ทำให้จิตใจโน้มไปทางพระธรรม  ใจจริง อยากไปบวชปฏิบัติธรรม และศึกษาพระไตรปิฎก ติดอยู่ที่ยังมีหนี้อยู

มีความรู้สึกว่าเวลาใช้คำบริกรรม จิตไปอยู่กับคำบริกรรม ยุบหนอ พองหนอ หรือ พุท โธ มากกว่าเอาจิตไปอยู่ที่ท้อง หรือ ลมหายใจจริงๆ แล้วก้อกลายเป็นว่า ในหัวท่องคำบริกรรมไป แต่ใจยังหลุดไปคิดเรื่องอื่น แต่พอลอ

ผมอยากขอความคิดเห็นจากท่านผู้รู้และผู้ปฏิบัติจริงจังหน่อยครับ ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ แนวทางที่ผมเคยใช้ 1. การกำหนดลมหายใจเข้าออก มีทั้งบริกรรมว่า พุท-โธ /กำหนดว่า เข้าออ

เวลานั่งสมาธิจะบริกรรมยุบหนอ...พองหนอที่ท้อง..แต่พอนั่งได้สักพักจิตไปดูลมหายใจแทนอย่างนี้คืออาปานสติหรือป่าวค่ะ ปล.นั่งได้สักพัก..ลมหายใจจะเบามาก

เนื่องจากมี ปห เครียดกลุ้มใจ(แวะให้คำแนะนำกระทู้ก่อนหน้านี้ได้นะคะ) คือนั่งสมาธิดูพองยุบ มาได้1เดือนแล้ว นั่งแบบขัดสมาธิเพชร ผ่านอาการต่างๆมาพอสมควร ตอนนี้นั่งแบบไม่กำหนดเวลาค่ะ เพราะกำหนดทนไม่ได้ค่ะ

เรียนถาม เพื่อนสมาชิกว่า ขณะที่เห็นอาการต้นพอง –กลางพอง – สุดพอง – พร้อมกับบริกรรมว่า “พองหนอ” ขณะเห็นอาการ ต้นยุบ – กลางยุบ –สุดยุบ – พร้อมกับบริกรรมว่