ผมคิดว่าการมีจิตวิทยาที่ดีคือต้องมีน้ำครึ่งแก้ว ที่ยอมรับสิ่งใหม่จากคนอื่นได้
ถ้าเราห่วย เราผิด เรายังไม่ดีพอ ก็ต้องยอมรับมันว่า ว่าเออ เรายังไม่ดีพอว่ะ
แต่คนไทยมักโทษนู่นโทษนี่ ถ้าโทษอะไรไม่ได้ก็โทษฟ้าโทษดิน โทษดวงชะตา
จะแก้ตัว แก้ไปเรื่อย ไม่ยอมรับเหตุผิดพลาดของตัวเอง
ต้นเหตุอยู่ที่ตัวเอง แต่ไปแก้อะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง เพราะไม่คิดว่าตัวเองคือต้นเหตุ
มันก็หาไปเหอะปัญหา ยังไงก็ไม่เจอ
เขาถึงบอก คนไทย แก้ทุกอย่าง แต่ไม่แก้ที่ต้นเหตุ
ต้นเหตุอยู่ตรงไหน ไม่เคยแก้ที่ต้นเหตุ ไปแก้อะไรไม่รู้ให้เสียงบประมาณเล่นๆ
ย่าผมสอนมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งสอนดีมาก ท่านสอนว่า
"จงรับผิดเมื่อผิด อย่ารับแต่ความชอบอย่างเดียว"
จริงๆ เมื่อเราผิด อย่างแรกเลยอย่าไปแก้ตัว เฮ้ย มันเป็นเพราะไอ้คนนี้แน่เลย เป็นอุปกรณ์ไม่ดีแน่เลย เป็นเพราะ บลาๆๆๆ
ดูปัญหา เอ้ย เราผิด เออ เราผิดจริงๆ เราชุ่ย เราทำพลาด นี่หว่า ดูซิ พลาดตรงไหน
เพราะเมื่อเรารู้ว่าตัวเองผิดตรงไหนจะได้แก้ตรงนั้น
แต่ไม่อะ คนไทยส่วนมากไม่ใช่งั้น
เช่น ญาติผมคนนึง อีโก้สูงปรี๊ด ผมทำอะไร หรือ เด็กที่อายุน้อยกว่าทำอะไรได้ เขาจะบอกว่า ของแค่นี้เขาก็ทำได้
แต่ก็ทำไม่เคยเห็นทำได้5555+
และ ที่ผมสังเกต คนอายุมากกว่ามักจะไม่ยอมรับว่าคนที่เด็กกว่าบางคนเก่งกว่า
คนที่อาชีพเดียวกัน ไม่ยอมรับว่าอีกคนเก่งกว่า ชอบพูดว่า งั้นๆน่ะ แค่นี้ฝึกอีกหน่อย เรียนรู้อีกหน่อยก็ทำได้
แต่ผ่านไปเป็นปีก็ยังทำไม่ได้ เพราะตัวเองคิดว่าตัวเองเก่ง ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
กลัวเสียหน้า
ผมมีไรเล่าให้ฟัง ผมเคยทำอย่างเดิม ตันอยู่ที่เดิมมาเป็นปี
แต่ มีรุ่นน้องคนนึงเรียนปวช. อ่อนกว่าผม7-8ปี มันทำได้ ฝีมือนำเราไปไกล เฮ้ย มันเก่งว่ะ มันทำได้ไง
เขาเก่ง ผมก็ชม คนทุกคนชอบคนอื่นชมอยู่แล้ว
ผมให้น้องเขาสอน
เราเกิดก่อนก็จริง แต่ใช่ว่าคนเกิดก่อนจะเก่งไปหมดทุกอย่างใช่มะ เด็กๆวัยรุ่นเดี๋ยวนี้เก่งจะตาย
ผมก็ไม่ถือตัวว่าเขาเด็กกว่า ความรู้ไม่มีคำว่าเด็กกว่าแก่กว่า
ก็เด็กมันเก่งเลยให้มันสอน ถ้าไม่ได้มันสอนผมก็ยังเหมือนเดิมไม่คืบหน้า
เขาแค่สอนแนวทาง เราก็มาฝึกต่อเอง
ทำไมคนไทยเสียหน้าเรื่องใหญ่ การชมคนที่อายุน้อยกว่า หรือ ชมคนที่อยู่สายอาชีพเดียวกัน มันทำกันยากเย็นจริงๆ
ถ้าเราห่วย เราผิด เรายังไม่ดีพอ ก็ต้องยอมรับมันว่า ว่าเออ เรายังไม่ดีพอว่ะ
แต่คนไทยมักโทษนู่นโทษนี่ ถ้าโทษอะไรไม่ได้ก็โทษฟ้าโทษดิน โทษดวงชะตา
จะแก้ตัว แก้ไปเรื่อย ไม่ยอมรับเหตุผิดพลาดของตัวเอง
ต้นเหตุอยู่ที่ตัวเอง แต่ไปแก้อะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง เพราะไม่คิดว่าตัวเองคือต้นเหตุ
มันก็หาไปเหอะปัญหา ยังไงก็ไม่เจอ
เขาถึงบอก คนไทย แก้ทุกอย่าง แต่ไม่แก้ที่ต้นเหตุ
ต้นเหตุอยู่ตรงไหน ไม่เคยแก้ที่ต้นเหตุ ไปแก้อะไรไม่รู้ให้เสียงบประมาณเล่นๆ
ย่าผมสอนมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งสอนดีมาก ท่านสอนว่า
"จงรับผิดเมื่อผิด อย่ารับแต่ความชอบอย่างเดียว"
จริงๆ เมื่อเราผิด อย่างแรกเลยอย่าไปแก้ตัว เฮ้ย มันเป็นเพราะไอ้คนนี้แน่เลย เป็นอุปกรณ์ไม่ดีแน่เลย เป็นเพราะ บลาๆๆๆ
ดูปัญหา เอ้ย เราผิด เออ เราผิดจริงๆ เราชุ่ย เราทำพลาด นี่หว่า ดูซิ พลาดตรงไหน
เพราะเมื่อเรารู้ว่าตัวเองผิดตรงไหนจะได้แก้ตรงนั้น
แต่ไม่อะ คนไทยส่วนมากไม่ใช่งั้น
เช่น ญาติผมคนนึง อีโก้สูงปรี๊ด ผมทำอะไร หรือ เด็กที่อายุน้อยกว่าทำอะไรได้ เขาจะบอกว่า ของแค่นี้เขาก็ทำได้
แต่ก็ทำไม่เคยเห็นทำได้5555+
และ ที่ผมสังเกต คนอายุมากกว่ามักจะไม่ยอมรับว่าคนที่เด็กกว่าบางคนเก่งกว่า
คนที่อาชีพเดียวกัน ไม่ยอมรับว่าอีกคนเก่งกว่า ชอบพูดว่า งั้นๆน่ะ แค่นี้ฝึกอีกหน่อย เรียนรู้อีกหน่อยก็ทำได้
แต่ผ่านไปเป็นปีก็ยังทำไม่ได้ เพราะตัวเองคิดว่าตัวเองเก่ง ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
กลัวเสียหน้า
ผมมีไรเล่าให้ฟัง ผมเคยทำอย่างเดิม ตันอยู่ที่เดิมมาเป็นปี
แต่ มีรุ่นน้องคนนึงเรียนปวช. อ่อนกว่าผม7-8ปี มันทำได้ ฝีมือนำเราไปไกล เฮ้ย มันเก่งว่ะ มันทำได้ไง
เขาเก่ง ผมก็ชม คนทุกคนชอบคนอื่นชมอยู่แล้ว
ผมให้น้องเขาสอน
เราเกิดก่อนก็จริง แต่ใช่ว่าคนเกิดก่อนจะเก่งไปหมดทุกอย่างใช่มะ เด็กๆวัยรุ่นเดี๋ยวนี้เก่งจะตาย
ผมก็ไม่ถือตัวว่าเขาเด็กกว่า ความรู้ไม่มีคำว่าเด็กกว่าแก่กว่า
ก็เด็กมันเก่งเลยให้มันสอน ถ้าไม่ได้มันสอนผมก็ยังเหมือนเดิมไม่คืบหน้า
เขาแค่สอนแนวทาง เราก็มาฝึกต่อเอง