[CR] ระนอง - เก็บมิชชั่น จังหวัดที่ไม่เคยไป (ในภาคใต้)

กระทู้รีวิว
สวัสดีครับ คุณผู้อ่านในเวลาว่างและเวลางานทุกท่าน ^^
รีวิวนี้เป็นรีวิวสั้นๆครับ เดินทางจากภูเก็ต ไประนอง 2 วัน 1 คืน (ไม่ได้ไปเกาะพยาม)

การเดินทางครั้งนี้ใช้รถยน Honda Jazz ปี 2014 อายุ 1 ขวบพอดีครับ
ผู้โดยสาร มีผมกับแฟน
แรกเริ่มเดิมทีไม่ได้วางแผนว่าจะไประนองเลย จะไปแค่ อ.กะปง จ.พังงา (บ้านแม่ยาย)
แต่ไหนๆก็ได้หยุดงานพร้อมกัน 2 วัน หลังจากผมไปสอบ ป.โท มาเสร็จ กลับบ้านมา
เปลี่ยนเสื้อผ้า จัดกระเป๋าแล้วพูดขึ้นว่า "เราจะไประนองกัน"
แฟนทำหน้างงใส่ทันที......

เนื่องจากว่า
"ระนองเป็นจังหวัดเดียวในภาคใต้ที่ผมยังไม่เคยไป"
อันนี้นับจากการเช็คอินในเฟสบุคได้ว่าไปมาครับแล้ว
อ้อ...บางคนอาจบอกว่าไม่เห็นมีชุมพรเลย ขี้โม้...
ชุมพรเคยไปครับ แต่ไปก่อนมีเฟสบุคเลยไม่ได้เช็คอินนะ อิอิ






เราออกจากบ้านกันบ่าย 2 ครับ กว่าจะถึงสพานสารสินได้ก็บ่ายสามแล้ว รถติดมากๆ
ระหว่างเดินทางก็เปิดแอพ agoda หาโรงแรมไปเรื่อยๆ โจทย์เอาแค่ว่าใกล้กับน้ำพุร้อน จะได้ตื่นไปแช่
แล้วก็จ่ายเงินผ่านบัตรเครดิตไปตอนนั้นเลย (เดี๋ยวมีรีวิวโรงแรมครับ)

การเดินทางใช้เส้นทางตามนี้ครับ
ภูเก็ต-โคกกลอย-ท้ายเหมือง-ตะกั่วป่า-คุระบุรี-กะเปอร์-ระนอง-บ่อน้ำร้อน


ถ้านับจากสะพานสารสินมาถึงบ่อน้ำร้อนก็ใช้เวลา 4 ชั่วโมงนิดๆครับ
ความเร็วประมาน 100-120 กม./ชม.
ทางเป็นถนนสองเลนส์คดเคี้ยวและขึ้นเขาครับ

ก่อนถึงระนอง เสมือนขับรถอยู่คนเดียวเลย
แฟนหลับใส่


ขับรถมาหา รร.ครับ แถวบ่อน้ำร้อน ขับวน 1 รอบ คือหาไม่เจอครับ
เลยเปิดแอพ agoda ให้ GPS นำทางไป แต่พอไปถึงจุดนั้นมันมืดมาก
เหมือนเข้าป่าเลย ก็เลยโทรเข้า Call Center ของ Agoda ซึ่งรอสายไป 8 นาที ไม่มีพนักงานรับสาย
ก็เลยวนรถกลับไปแถวบ่อน้ำร้อนเพื่อไปหาคนพื้นที่ถามหาโรงแรม
พอบอกชื่อโรงแรมไป คำแรกที่ได้มา "พี่ไม่เคยได้ยินชื่อเลยค่ะน้อง"
...................สะตั้น 3 วิ......................

ก็เลยเอาที่อยู่ให้ดู พี่เค้าบอกชื่อซอยให้ครับ แล้วก็ไปหากันเอง
ขอบคุณ คุณพี่ร้านขายผลไม้หน้าบ่อน้ำร้อนด้วยที่บอกทางนะครับ
สุดท้ายก็ไปจอดที่มืดๆที่แอพ agoda พาไปนั่นแหละ
ก็เลยเอาไฟฉายในรถกับมือถือส่องไฟดู

บรรยากาศเหมือนก็ลังไปสำรวจบ้านร้านให้รายการช่อง 7 เลยอ่ะ
คือไม่มีไฟเปิดไว้ ไม่มีป้ายชื่อโรงแรม ที่รู้ว่าเป็นโรงแรมได้เพราะมีป้ายบ้านเลขที่แปะอยู่
ตรงกับที่ agoda ให้มา
ผมนี่ปรี๊ดขึ้นหัวเลยครับ เนื่องด้วยผมเป็นเซลล์โรงแรมอยู่แล้ว มาเจอแบบนี้นี่ปรี๊ดเบิ้ลทวีคูนเลย!!!
และพอลงไปสำรวจ ปรี๊ดหนักไปกว่านั้น

ล๊อคประตู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


เอาล่ะผมนี่คือโกรธจนหน้าแดงแล้ว บอกแฟนแล้วว่า ไปนอนที่อื่นกัน
ถ่ายรูปไว้แล้ว เด๋วจะส่งเมลไปรีฟันเงินคืนจาก Agoda
ผมเลยคาบไฟฉาย จะทิ้งข้อความไว้ว่า ผมได้มาที่นี่แล้ว แต่ไม่มี จนท. ไฟไม่เปิด ถ่ายรูปไว้แล้ว
ขอรีฟันเงินคืนทั้งหมด บราๆๆๆ
กำลังจะลงชื่อ ก็มีพนักงานเพื่นบ้านวิ่งมา มาแล้ว! มาแล้ว! มาแล้ว!
ผมนี่เซ็งเข้าไปอีก คืออารมณ์จะไม่นอนแล้วไง ><

พอเช็คอินเดินเข้าไปข้างใน คือถ้ามันเปิดอ่ะ สวยคลาสสิคอ่ะครับ
บรรยากาศเหมือนร้านเหล้าแนวเก่าๆอ่ะ
ที่เจ็บใจรอบสองคือ ผมจองใน Agoda 700บาท แต่ป้ายติดที่หน้าเค้าท์เตอร์ 590บาท!!!!! WFT
เอาวะ ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเข้าใจระบบ รร. คุยกับ พนง.เพื่อนบ้านก็ไม่น่าจะได้คำตอบอะไร
ก็ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วก็คำด่าไว้ในใจ
คือเอาจริงๆนะ ผมเป็นเซลโรงแรมน่ะ บางทีลูกค้าโทรมาจองห้องด่วนเราก็ลดราคาให้นะครับ เพื่อจะได้ไม่เหลือห้องว่าง
แต่ไม่ได้โชว์ราคาหราแบบนี้!!!!!!!

เอาล่ะ ช่างมัน กรอกเอกสารเช็คอินแล้วกัน
พอเขียนลงมาเรื่อยๆเท่านั้นแหละ
ผ่าง!!!!!!!

สะอึกถึงขั้นเลือกเพศไม่ถูกกันเลยทีเดียว

ไหนๆก็ได้ห้องและขอคืนเงินไม่ได้แล้ว ก็ไปที่ห้องเลยแล้วกัน
ห้องเป็นห้องพัดลมครับ เดินขึ้นบันไดจากทางข้างๆตัวล๊อบบี้ก็ถึงห้องเราห้องแรกเลย
ตอนแรกก็กลัวร้อนนะครับ แต่เย็นกว่าที่คิด แทบไม่ต้องเปิดพัดลมเลย เพราะอยู่ที่ตีนเขา
ข้างหน้าเป็นแม่น้ำที่ต่อมาจากน้ำพุร้อน ข้างๆเป็นน้ำตกเล็กๆจากภูเขา
มาดูห้องกันดีกว่า

ในรูปอาจจะดู Low Class ไปหน่อยนะครับ ถ่ายกลางคืน
แต่ความจริงก็โอนะครับ มีความใส่ใจในรายละเอียดของการทาสีผนัง การตกแต่เล็กๆ ไม่เยอะมาก
ที่นี่ไม่มีทีวีครับ

ห้องน้ำนี่น่าจะสร้างทับหินน้ำตกไว้ การวางของใช้ต่างๆเลยจำกัดครับ
อุปกรณ์ในห้องก็มี เครื่องทำน้ำอุ่น, สะบู่, แชมพู, ครีมนวด, โลชั่น, หมวกคลุมอาบน้ำ

เอาล่ะทำใจแล้ว ออกไปหาข้าวกินดีกว่า จะได้ไปแช่น้ำก่อนนอน
ผมก็เลยขับรถเข้าเมืองเพื่อจะไปหาของกินครับ
แต่ก็นั่นแหละ คนไม่เคยไป เมืองก็เงียบมากๆ ไม่เห็นร้านเปิดเลย
เลยขับกลับมาที่บ่อน้ำพุร้อน มีร้านเปิดอยู่ครับ คนยังเยอะอยู่ด้วย ตอนนั้น 2 ทุ่มกว่าแล้ว

ผมไม่ได้ถ่ายรูปที่ร้านนี้ไว้ ขออภัยด้วย แต่คอมเม้นนิดนึงครับ
ราคาอาหารที่นี่ไม่ได้ต่างจากที่ภูเก็ตเท่าไหร่เลย (แพงพอกัน)
ผมก็เลยถามพนักงานในร้านครับว่า ผมจะไปหาซื้ออาหารทะเลไปฝากแม่ยายได้ที่ไหน
เค้าบอกมีสองที่ ตลาดสดตอนเช้า ต้องไปตอนเช้ามากๆ อยู่ในเมือง ถนนเริงราศ (อาจเขียนผิด)
อีกที่คือสพานปลา ทางเดียวกับท่าเรือไปเกาะพยาม แต่คนละจุดกัน แต่อันนี้ไม่แน่ใจว่าขายปลีกรึเปล่า

เอาดิ...งั้นผมโทรไปถามเพื่อนคนสวยจากเมืองระนองเลยว่ายังไง
เพื่อนตอบมาจนผมน้ำตาแทบร่วง
"เอาตามจริงเลยนะเธอ คนระนองไม่ค่อยได้กินอาหารทะเลดีๆกันหรอก เค้าส่งขายที่อื่นหมด เหลือจากคัดออกถึงจะมาขาย"
ตึ่ง!!! "แต่ถ้าอยากลองหาดูก็ที่ตลาดสดตอนเช้านั่นแหละ" ก่อนจะจบเรื่องตลาดสด เลยถามไปว่ามีร้านนั่งดริ้งชิลๆมั้ย
คือถามไปไม่ได้จะเอาคำตอบเท่าไหร่หรอก เพราะ 1 เธอย้ายมาภูเก็ตนานแล้ว 2 เธอไม่เที่ยว 3 เธอได้เกียรตินิยม 4.00
ส่วนพวกเกรดนิยมจนจบแบบผมก็แสวงหาโลกโลกีย์ต่อไปสิครับ แค่ได้ชื่อถนนมาว่าถนนเริงราศก็พอแล้ว

กินเสร็จกะจะไปแช่น้ำแล้วค่อยออกไปดริ้ง ปรากฎว่า สระแช่ตัวปิดตอน 3 ทุ่มครับ เบิ่งมองนาฬิกา 3 ทุ่มพอดี เซ็งเป็ด!
ก็เลยขับรถเข้าเมืองหาถนนเริงราศต่อเลย
ขับเข้าไปเรื่อยๆ ผ่านตลาดสดที่หมายไว้ว่าจะมาตอนเช้าไม่นาน ก็เจอครับ เรียงร้อยไปด้วยร้านเหล้าและผับนานาๆ
นับได้ทั้งสิ้น 5 ร้าน (นานาๆตรงไหน) แบ่งเป็นผับดิ้นๆ 2 ที่ ร้านนั่งชิล 2 ที่ และคาราโอเกะไฟกระพริบ 1 ที่
คือด้วยความที่ว่าผมกับแฟนใส่ชุดเตรียมแช่น้ำไปเลยตัดข้อ 1 ออกก่อน ร้านไฟกระพริบก็ไม่เอา กลัวคนมานั่งตัก (อึดอัด)
ได้ร้านนึงครับชื่อ จอกดิน ชิลมากครับ ราคาอาหารและเครื่องดื่มไม่แพง นักร้องร้องเพราะมากๆ

แต่เราอิ่มกันนมาแล้ว เลยกินน้ำกันคนละขวด (อันนี้ไม่ได้เปิดริน เพื่อการโฆษณานะครับ)

จากนั้นก็กลับมานอน ในห้องเย็นฉ่ำด้วยอากาศเย็น ย้ำว่าเย็นครับ ไม่ใช่หนาว
ชื่อสินค้า:   ระนอง พังงา ภูเก็ต ชุมพร
คะแนน:     
**CR - Consumer Review : ผู้เขียนรีวิวนี้เป็นผู้ซื้อสินค้าหรือเสียค่าบริการเอง ไม่มีผู้สนับสนุนให้สินค้าหรือบริการฟรี และผู้เขียนรีวิวไม่ได้รับสิ่งตอบแทนในการเขียนรีวิว
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่