สวัสดีชาวพันทิปทุกท่าน ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่านี่คือกระทู้แรกของเรา
เรื่องอาจจะยาวนะ เราจะพยายามเล่าแบบย่อๆละกัน เพราะอยากเล่าให้จบทีเดียว
เรื่องมีอยู่ว่า เราเคยมีแฟนเป็นทอม คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัทยมปลาย แต่ก่อนหน้านั้นเราเกลียดทอมมากเลยนะไม่ชอบอย่างแรงอ่ะ
ที่คบกะทอมคนนี้เพราะทนลูกตื๊อไม่ไหว เขาเป็นคนที่นิสัยดีนะ ร่าเริง ปากหวานและเอาใจเก่งมาก แอบชอบเรามาตั้งแต่ประถมเพราะตอนนั้น
เรามีเพื่อนที่เป็นญาติกะทอมรู้จักครั้งแรกตอนอยู่ ป.5 ระหว่างเข้าค่าลูกเสือ จากนั้นก้อมากเจอกันอีกที่ตอนเรียนมัทยมสอบเข้าโรงเรียนเดียวกัน
แต่อยู่คนละห้อง ก็เจอกันบ่อยนะแต่ไม่ได้คุยกัน จนกระทั้งขึ้นม.ปลาย ได้อยู่ห้องเดียวกันเลยมีโอกาสได้คุยกันเยอะ เราก็ไม่ได้คิดอะไรนะ
จนมีวันนึงระหว่างนั่งคุยกันกับเพื่อนก็พูดถึงเรื่องประสบการณ์การแอบชอบ แต่ละคนก็เล่ากันจนถึงทอม เขาเล่าว่าเขาแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่
ตอนประถมแต่ไม่กล้าบอกจนถึงตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ เขาก็เล่าเหตุการณ์ต่างๆมา ในใจเราก็คิดว่าทำไมมันเหมือนตัวเราเลย แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
แต่เราก็อดไม่ได้เลยไม่บอกกับเพื่อนอีกคนว่าที่ทอมเล่าอ่ะเหมือนจะเป็นกูเลย เพื่อนก็บอกว่าไม่แน่แต่ให้ดูๆไปก่อน และเพื่อนก็ถามว่าถ้ามันชอบจริง
จะชอบมันมั้ย?? เราตอบแบบไม่คิดเลยว่า "ไม่ กูไม่ชอบทอม" หลังจากนั้นเพื่อนๆในกลุ่มก็รู้เรื่องที่เราแอบสงสัย และก็มี่เพื่อนที่เรียน นศท.
คนนึง(ซึ่งทอมก็เรียน นศท. ด้วย) เข้าไปถามทอมว่าคนที่แอบชอบอ่ะใช่เราป่าว แรกๆก็บอกว่าไม่ใช่ พอถามหลายๆครั้งเข้า ก็บอกว่าใช่และก็ให้
เพื่อนเราช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้ ตอนนั้นเราก็รู้เรื่องทุกอย่างนะว่าทอมชอบเพราะเพื่อนเราบอกและทุกคนในกลุ่มก็รู้ แล้วก็เริ่มมีการกระจายข่าว
ออกไปสู่กลุ่มอื่นจนรู้กันทั้งห้อง ตอนนั้นบอกตรงๆว่าไม่ได้คิดอะไรเลย แต่อายมากที่มีทอมมาชอบ พอเขารู้ว่าเรารู้แล้วเขาก็เริ่มเกมรุกเรื่อยๆ
ทั้งขอคำปรึกษาจากเพื่อนสนิทเรา ทั้งพยายามเข้าหาเรา ยอมรับว่าเขาทำทุกอย่างจิงๆ ระหว่างนั้นเพื่อนก็ถามเราตลอดนะว่าจะเอาไง จะชอบหรือไม่ชอบ
เราก็ยังปฏิเสธ เขาก้อยังทำเหมือนเดิมนะซื้อขนมมาให้ชอบพูดชมเราต่อหน้าเพื่อน จีบเราต่อหน้าเพื่อน มันก้อรู้สึกดีนะเขินๆ เพราะเราก็ไม่เคย
มีคนมาจีบเหมือนกัน555 ก้อเปนแบบนี้ไปจนจบเทอม1ของม.4 พอเปิดมาเทอม2 ก้อยังคงปกติเขาก้อตื้อเราสุดๆยอมทำทุกอย่างจิงๆ จนกระทั่งเยนวันหนึ่ง ก่อนเราจะกลับบ้าน ตอนนั้นเรานั่งอยู่กับเพื่อนๆ ซึ่งทุกทีเพื่อนจะกลับบ้านกันก่อน จะเหลือเราที่รอรถนักเรียนเปนคนสุดท้าย แต่วันนั้นเพื่อนอยู่กันครบเลย เราถามเพื่อนว่าทำไมไม่กลับบ้านกัน เพื่อนก้อบอกแค่ว่ายังไม่อยากกลับ เราก้อไม่ได้อะไร จนถึงเวลาที่รถเราใกล้จะมา เราก้อลุกจากโต๊ะมายืนรอรถ และทอมก้อเดินเข้าถือขวดโหลมา1ใบ ยืนตรงหน้าเรา แล้วก้อพูดว่า "ให้เราเปนแฟนได้มั้ย??" ตอนนั้นเราเขินมาก มันชาๆ แล้วก้อรู้สึกลอยๆบอกไม่ถูก สุดท้ายก้อพยักหน้าตอบรับไป ท่ามกลางความดีใจของเขาและเพื่อนๆ และก้อมารู้ทีหลังว่า เพื่อนๆนี่แหละช่วยกันวางแผน และเราก้อคบกันมาเรื่อยๆ
...ระหว่างที่เราคบกัน ความรักของเราหวานมากจนเพื่อนๆอิจฉา แต่ก้อใช่ว่าจะไม่มีอุปสรรคนะ มันก้อมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราทะเลาะกันจนเกือบจะเลิกกันก้อมี แต่ก้อผ่านมันมาได้ จนเรียนจบม.6 พอเข้ามหาลัยเราเลือกเรียนที่ กทม. เขาก้อตามเรามาเรียนด้วยทั้งๆที่บ้านเขาไม่สนับสนุนเลย เราก้อยังคงคบกันมาเรื่อยๆ เขาเปนแฟนคนแรกของเรา ตลอดเวลาที่คบกันเขาดูแลเราได้เปนอย่างดี เข้าใจเราทุกอย่างคงเปนเพราะเปนผู้หญิงเหมือนกันด้วยมั้งเลยรู้และเข้าใจว่าเราต้องการอะไร หลังจากเรียนมหาลัยชีวิตเราก้อปกตินะ แต่เราไม่เคยเปิดเผยเรื่องที่เราเปฯแฟนกับเขาให้เพื่อนที่เรียนรู้เลย มีแต่คนที่อยู่ในชมรมเดียวกันกับเราเท่านั้นที่รู้ ซึ่งก้อมีไม่มาก บอกตรงๆว่าที่เราไม่อยากบอกใครเพราะเราคิดว่าเราคงคบกันไปแบบนี้ไม่รอดแน่ สักวันเราต้องเจอผู้ชายดีๆสักคน นานวันเข้าเราก้อเริ่มมีความคิดที่ชั่วร้าย คิดอยู่ตลอดว่าจะทำยังไงที่จะเลิกกับเขาได้ เหตุผลที่อยากเลิกก้อไม่มีอะไรมากแค่รู้สึกว่าครอบครัวเขาไม่โอเคในหลายๆอย่างซึ่งเราไม่ขอพูดถึง และอีกอย่างคือเราอยากคบกับผู้ชายอ่ะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีนะเขาดีมาก มากจนเราคิดว่าคงไม่มีใครทำให้เรามากขนาดนี้ เราเปนคนเอาแต่ใจมาก ขี้งอลสุดๆ ไม่ว่าเราจะผิดหรือถูกระหว่างเรากับเขาเราต้องถูกและชนะเสมอ เขาก้อยอมเราตลอด พอเริ่มปี3 เราครอบครัวเขาเริ่มมีปัญหา เราก้ออยากเลิกมากขึ้นทุกที หาเรื่องทพเลาะทุกวันแต่ก้อยังเลิกไม่ได้ เพราะใจนึงก้อสงสารเขากลัวว่าจะเรียนไม่จบถ้าไม่มีเรา เราก้อเลยคิดว่าเอาวะ เดี๋ยวก้อจบปี4 ละทนอีกหน่อย ถ้าจบแล้วก้อต้องหางานทำถ้าเราได้งานคนละที่ มีเวลาให้กันน้อยลงอาจจะทำให้เราเริ่มห่างกันและก้อเลิกกันได้สักวัน
....ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคเข้าข้างเรา หรือฟ้าลงโทษเขา หรืออะไรก้อไม่รู้ ทำให้เราสามารถเลิกกับเขาได้ด้วยเหตูการณ์นี้
เราได้นัดเจอกับเพื่อนเก่าสมัยเรียนประถมซึ่งเราก้อพาเขาไปด้วย และก้อมีเพื่อนผู้ชายคนนึงพาเพื่อนมาด้วย เหนครั้งแรกเราก้อว่าน่ารักดีนะสูง คิ้วเข้ม ตาคม หุ่นดี (เพราะเปนทหาร) แต่เราก้อไม่ได้คิดอะไร ก้อพากันไปเที่ยวผับแห่งหนึ่ง ระหว่าที่อยู่ในผับผู้ชายคนนั้น(เพื่อนของเพื่อน) ก้อมองๆเราอยู่บ่อย (เราไม่ได้คิดไปเองนะ แต่รู้สึกได้) แต่ก้อไม่ได้อะไร และก้อกลับมาที่ห้อง เราก้อพูดกับแฟนทอมว่าผู้ชายคนนั้นต้องชอบเราแน่เลย เขาก้อบอกว่าหรอ?? แต่ก้อไม่ได้พูดอะไรกันมาก
....อยู่มาวันนึงผู้ชายคนนั้น เขาก้อมาขอเปรเพื่อนเราในเฟส พอเรารับเขาก้อเข้ามาทักมาคุย ประมานว่าจีบเรานี่แหละ เราก้อเลยคิดว่าถ้าเราอยากเลิกกะทอมให้ได้นี่แหละโอกาสมาถึงแล้ว มีคนอื่นไปสะเลยจะได้เลิกได้ เราก้อแอบคุยกะผู้ชายมาสักพักจนวันนึงทอมจับได้ เราก้อยอมรับง่ายๆ เขาถามว่าเราจะเอาไง เราก้อบอกว่า เลิกกันเพราะเรามีคนใหม่แล้ว หลายคนอาจจะคิดว่าเราเลวมาก เราก้อยอมรับเพราะมันเปนทางเดียว ทอมบอกกับเราว่าเลิกกันเพราะว่าไปคบกับผู้ชายที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเนี่ยนะ เราก้อบอกน่าตาเฉยว่า อืม.. ตอนนั้นทอมร้องไห้หนักมากพยายามหาเหตุผลมาคุยกับเราไม่ให้เราเลิกแต่ตอนนั้นใจเราอยากเลิกสุดๆไม่สนใจอะไรเลย จนเขาก้อบอกว่าได้ ถ้าเราคิดว่าเรามีความสุข ที่คบกะผู้ชายเขาก้อยอมไปเอง และเขาก้อไปจิงๆ เราไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่น้อยที่ตัดสินใจเลิกกันในวันนั้น ไม่เคยนึกถึงเวลา6ปีที่คบกันมาเลย หลังจากเลิกกันเขาก้อพยายามง้อเราอยู่พักใหญ่ แต่เราก้อไม่ใจอ่อนบอกว่าจากนี้ระหว่างเราก้อขอให้เปนเพื่อนที่ดีต่อกันก้อพอ....
และมันก้อผ่านไปเราก้อคบกะผู้ชายคนนี้มาเรื่อยๆจนถึงปัจจุบัน เขาก้อเปนแฟนคนที่2 คนปัจจุบันของเราเอง เขาก้อดีนะ แต่มันต่างจากที่เราเคยคบกะทอมมาเลย แต่เราก้อพยายามปรับตัว จนเรากับเขาก้อเข้ากันได้ดีทุกอย่างก้อโอเค
ระหว่างนั้น "ทอม" ซึ่งจากนี้เราจะเรียกว่าแฟนเก่า ของเราก้อติดต่อเรามาเรื่อยๆ ถามสารทุกสุกดิบของเราว่าเปนไงบ้าง เราก้อคุยได้นะ แบบเพื่อนอ่ะ แต่ในใจลึกๆแล้วก้อยังไม่ได้ลืมเรื่องทั้งหมดหรอก เราไม่ได้หมดรัก แต่เราแค่ไม่อยากทนในสิ่งที่เราไม่สมควรทนเท่านั้นเอง บางครั้งมีแค่ความรักความเข้าใจมันก้ออาจจะพาเรา2คนไปสุดทางไม่ได้หรอก เรากะแฟนเก่าก้อยังปรึกษากันได้ทุกเรื่องนะ จนวันนึงเขามาปรึกษาว่าเขาชอบคนๆนึงอยู่แต่ก้อมีอีกคนมาชอบไม่รู้จะเอาไงดี เราก้อเลยบอกไปว่าให้เลือกคนที่คิดว่าใช่ และคิดว่าจะอยู่ด้วยและมีความสุขสิ ผ่านไปไม่นานเขาก้อเริ่มโพสรูปกับผู้หญิงคนหนึ่ง เราเหนครั้งแรกก้อ...เอิ่ม น่ารักดีนะแต่...ดูมีอายุอ่ะ เราก้อเลยถามเขาว่าคนที่ถ่ายรูปคู่กันน่ะใครหรอ เขาบอกว่าแฟน เราถามว่าอายุเท่าไร เขาก้อบอกว่าอายุ่ห่างกัน20 ปี เรานี่อึ้งมากอ่ะ ห่างกัน20ปี นี่แม่ลูกเลยนะ และที่สำคัญคือผู้หญิงคนนั้นมีลูกมีสามีอยู่แล้ว และก้อยังไม่เลิกกับสามีด้วยซึ่งแฟนเก่าเราก้อรู้ เราถามว่าคบกับแบบนั้นไม่กลัวสามีเขารู้หรอ แล้วไม่กลัวว่าจะเลิกกันหรอ เขาบอกกะเราว่าเขารับได้ที่จะเปนชู้แบบนี้ ไม่อยากคิดอะไรมาก แค่คบกันไปแล้วต่างคนต่างมีความสุขก้อพอ เรายิ่งเงิบไปใหญ่ และหลังจากนั้นแฟนเก่าเราก้อโพสรูปหวานๆสวีทๆกะแฟนสาว หรือว่าไม่สาวอ่ะ อืมมมช่างเหอะ เขาก้อโพสรูปคู่กันอยู่บ่อยมาก บอกรักกันผ่านโซเชี่ยวทุกวัน จนบางครั้งเราก้ออิจฉานะที่เหนเขามีความสุขอ่ะ แต่ตลอด6ปีที่คบกันเราไม่เคยแสดงออกเลยว่าเราเปนแฟนกัน ไม่เคยโพสรูปคู่กัน ไม่เคยบอกรักผ่าโซเชียว เหมือนว่าเขาเลิกกับเราไปแล้วเขาสามารถเปิดเผยเรื่องแฟนของเขาได้ซึ่งตอนที่คบกะเราเขาก้ออยากทำนะ แต่กลัวว่าเราจะโกรธเขาเลยไม่กล้า
สิ่งที่เรารับไม่ได้คือ เขาดูมีความสุขมาก ซึ่งเราอิจฉา แต่ความจิงเราก้อไม่มีสิทธิ์เพราะเราเองเปนฝ่ายทิ้งเขามา เราก้อแอบติดตามเรื่องราวของเขานะว่าเขาจะทำอะไรกันบ้าง ซึ่งเขาก้อทำกันแบบมากกว่าที่ทำกับเราด้วยซ้ำ เราไม่คิดว่าทอมอายุ20ต้นๆจะสามารถมีแฟนที่อายุ40กว่าปีได้และยอมที่จะเปนชู้อีกต่างหาก คิดไปเราก้อสงสารแฟนเก่านะ เขาเรียนไม่จบและก้อไม่มีใครสนใจเขาด้วย ไม่มีใครกระตุ้นให้เขากลับไปเรียน เขาไม่ได้เรียนแต่ก้อไม่ได้หางานทำนะ วันๆก้อนั่งเฝ้าแฟนอยู่ที่ร้านเสริมสวย (นางเปนช่างเสริมสวย) ถ้าไม่อยู่ที่ร้านก้อพากันเที่ยว ที่เรารู้เพราะมีคนที่อยู่แถวนั้นมาเล่าให้ฟังอีกที เราไม่เข้าใจว่าเขาคิดยังไงถึงยอมเปนชู้ และผู้หญิงคนนั้นล่ะจะคิดจิงจังกับเขามากน้อยแค่ไหน สักวันเขาอาจจะเลือกลูกเลือกสามีของเขาก้อได้ เราก้อแค่เปนห่วงความรู้สึกของแฟนเก่าในฐานะเพื่อนน่ะ แค่ไม่อยากให้เขาเจ็บ และเสียใจที่ถูกทิ้งเปนครั้งที่2 แค่ไม่อยากให้ผูหญิงคนนั้นทำกับเขาเหมือนที่เราทำ
ก้อเท่านั้นเอง...
...ยาวววววววววใช่มะ แต่ก้อขอบคุนนะสำหรับคนที่อ่านจนจบ ไม่รู้ว่าคิดยังไงกับเรื่องของเรา
เม้นกันได้นะ ด่าได้แต่อย่างแรงมากเลย...Pls.
แฟนใหม่ของแฟนเก่า...ไม่น่าเลย
เรื่องอาจจะยาวนะ เราจะพยายามเล่าแบบย่อๆละกัน เพราะอยากเล่าให้จบทีเดียว
เรื่องมีอยู่ว่า เราเคยมีแฟนเป็นทอม คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัทยมปลาย แต่ก่อนหน้านั้นเราเกลียดทอมมากเลยนะไม่ชอบอย่างแรงอ่ะ
ที่คบกะทอมคนนี้เพราะทนลูกตื๊อไม่ไหว เขาเป็นคนที่นิสัยดีนะ ร่าเริง ปากหวานและเอาใจเก่งมาก แอบชอบเรามาตั้งแต่ประถมเพราะตอนนั้น
เรามีเพื่อนที่เป็นญาติกะทอมรู้จักครั้งแรกตอนอยู่ ป.5 ระหว่างเข้าค่าลูกเสือ จากนั้นก้อมากเจอกันอีกที่ตอนเรียนมัทยมสอบเข้าโรงเรียนเดียวกัน
แต่อยู่คนละห้อง ก็เจอกันบ่อยนะแต่ไม่ได้คุยกัน จนกระทั้งขึ้นม.ปลาย ได้อยู่ห้องเดียวกันเลยมีโอกาสได้คุยกันเยอะ เราก็ไม่ได้คิดอะไรนะ
จนมีวันนึงระหว่างนั่งคุยกันกับเพื่อนก็พูดถึงเรื่องประสบการณ์การแอบชอบ แต่ละคนก็เล่ากันจนถึงทอม เขาเล่าว่าเขาแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งตั้งแต่
ตอนประถมแต่ไม่กล้าบอกจนถึงตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ เขาก็เล่าเหตุการณ์ต่างๆมา ในใจเราก็คิดว่าทำไมมันเหมือนตัวเราเลย แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
แต่เราก็อดไม่ได้เลยไม่บอกกับเพื่อนอีกคนว่าที่ทอมเล่าอ่ะเหมือนจะเป็นกูเลย เพื่อนก็บอกว่าไม่แน่แต่ให้ดูๆไปก่อน และเพื่อนก็ถามว่าถ้ามันชอบจริง
จะชอบมันมั้ย?? เราตอบแบบไม่คิดเลยว่า "ไม่ กูไม่ชอบทอม" หลังจากนั้นเพื่อนๆในกลุ่มก็รู้เรื่องที่เราแอบสงสัย และก็มี่เพื่อนที่เรียน นศท.
คนนึง(ซึ่งทอมก็เรียน นศท. ด้วย) เข้าไปถามทอมว่าคนที่แอบชอบอ่ะใช่เราป่าว แรกๆก็บอกว่าไม่ใช่ พอถามหลายๆครั้งเข้า ก็บอกว่าใช่และก็ให้
เพื่อนเราช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้ ตอนนั้นเราก็รู้เรื่องทุกอย่างนะว่าทอมชอบเพราะเพื่อนเราบอกและทุกคนในกลุ่มก็รู้ แล้วก็เริ่มมีการกระจายข่าว
ออกไปสู่กลุ่มอื่นจนรู้กันทั้งห้อง ตอนนั้นบอกตรงๆว่าไม่ได้คิดอะไรเลย แต่อายมากที่มีทอมมาชอบ พอเขารู้ว่าเรารู้แล้วเขาก็เริ่มเกมรุกเรื่อยๆ
ทั้งขอคำปรึกษาจากเพื่อนสนิทเรา ทั้งพยายามเข้าหาเรา ยอมรับว่าเขาทำทุกอย่างจิงๆ ระหว่างนั้นเพื่อนก็ถามเราตลอดนะว่าจะเอาไง จะชอบหรือไม่ชอบ
เราก็ยังปฏิเสธ เขาก้อยังทำเหมือนเดิมนะซื้อขนมมาให้ชอบพูดชมเราต่อหน้าเพื่อน จีบเราต่อหน้าเพื่อน มันก้อรู้สึกดีนะเขินๆ เพราะเราก็ไม่เคย
มีคนมาจีบเหมือนกัน555 ก้อเปนแบบนี้ไปจนจบเทอม1ของม.4 พอเปิดมาเทอม2 ก้อยังคงปกติเขาก้อตื้อเราสุดๆยอมทำทุกอย่างจิงๆ จนกระทั่งเยนวันหนึ่ง ก่อนเราจะกลับบ้าน ตอนนั้นเรานั่งอยู่กับเพื่อนๆ ซึ่งทุกทีเพื่อนจะกลับบ้านกันก่อน จะเหลือเราที่รอรถนักเรียนเปนคนสุดท้าย แต่วันนั้นเพื่อนอยู่กันครบเลย เราถามเพื่อนว่าทำไมไม่กลับบ้านกัน เพื่อนก้อบอกแค่ว่ายังไม่อยากกลับ เราก้อไม่ได้อะไร จนถึงเวลาที่รถเราใกล้จะมา เราก้อลุกจากโต๊ะมายืนรอรถ และทอมก้อเดินเข้าถือขวดโหลมา1ใบ ยืนตรงหน้าเรา แล้วก้อพูดว่า "ให้เราเปนแฟนได้มั้ย??" ตอนนั้นเราเขินมาก มันชาๆ แล้วก้อรู้สึกลอยๆบอกไม่ถูก สุดท้ายก้อพยักหน้าตอบรับไป ท่ามกลางความดีใจของเขาและเพื่อนๆ และก้อมารู้ทีหลังว่า เพื่อนๆนี่แหละช่วยกันวางแผน และเราก้อคบกันมาเรื่อยๆ
...ระหว่างที่เราคบกัน ความรักของเราหวานมากจนเพื่อนๆอิจฉา แต่ก้อใช่ว่าจะไม่มีอุปสรรคนะ มันก้อมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราทะเลาะกันจนเกือบจะเลิกกันก้อมี แต่ก้อผ่านมันมาได้ จนเรียนจบม.6 พอเข้ามหาลัยเราเลือกเรียนที่ กทม. เขาก้อตามเรามาเรียนด้วยทั้งๆที่บ้านเขาไม่สนับสนุนเลย เราก้อยังคงคบกันมาเรื่อยๆ เขาเปนแฟนคนแรกของเรา ตลอดเวลาที่คบกันเขาดูแลเราได้เปนอย่างดี เข้าใจเราทุกอย่างคงเปนเพราะเปนผู้หญิงเหมือนกันด้วยมั้งเลยรู้และเข้าใจว่าเราต้องการอะไร หลังจากเรียนมหาลัยชีวิตเราก้อปกตินะ แต่เราไม่เคยเปิดเผยเรื่องที่เราเปฯแฟนกับเขาให้เพื่อนที่เรียนรู้เลย มีแต่คนที่อยู่ในชมรมเดียวกันกับเราเท่านั้นที่รู้ ซึ่งก้อมีไม่มาก บอกตรงๆว่าที่เราไม่อยากบอกใครเพราะเราคิดว่าเราคงคบกันไปแบบนี้ไม่รอดแน่ สักวันเราต้องเจอผู้ชายดีๆสักคน นานวันเข้าเราก้อเริ่มมีความคิดที่ชั่วร้าย คิดอยู่ตลอดว่าจะทำยังไงที่จะเลิกกับเขาได้ เหตุผลที่อยากเลิกก้อไม่มีอะไรมากแค่รู้สึกว่าครอบครัวเขาไม่โอเคในหลายๆอย่างซึ่งเราไม่ขอพูดถึง และอีกอย่างคือเราอยากคบกับผู้ชายอ่ะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีนะเขาดีมาก มากจนเราคิดว่าคงไม่มีใครทำให้เรามากขนาดนี้ เราเปนคนเอาแต่ใจมาก ขี้งอลสุดๆ ไม่ว่าเราจะผิดหรือถูกระหว่างเรากับเขาเราต้องถูกและชนะเสมอ เขาก้อยอมเราตลอด พอเริ่มปี3 เราครอบครัวเขาเริ่มมีปัญหา เราก้ออยากเลิกมากขึ้นทุกที หาเรื่องทพเลาะทุกวันแต่ก้อยังเลิกไม่ได้ เพราะใจนึงก้อสงสารเขากลัวว่าจะเรียนไม่จบถ้าไม่มีเรา เราก้อเลยคิดว่าเอาวะ เดี๋ยวก้อจบปี4 ละทนอีกหน่อย ถ้าจบแล้วก้อต้องหางานทำถ้าเราได้งานคนละที่ มีเวลาให้กันน้อยลงอาจจะทำให้เราเริ่มห่างกันและก้อเลิกกันได้สักวัน
....ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคเข้าข้างเรา หรือฟ้าลงโทษเขา หรืออะไรก้อไม่รู้ ทำให้เราสามารถเลิกกับเขาได้ด้วยเหตูการณ์นี้
เราได้นัดเจอกับเพื่อนเก่าสมัยเรียนประถมซึ่งเราก้อพาเขาไปด้วย และก้อมีเพื่อนผู้ชายคนนึงพาเพื่อนมาด้วย เหนครั้งแรกเราก้อว่าน่ารักดีนะสูง คิ้วเข้ม ตาคม หุ่นดี (เพราะเปนทหาร) แต่เราก้อไม่ได้คิดอะไร ก้อพากันไปเที่ยวผับแห่งหนึ่ง ระหว่าที่อยู่ในผับผู้ชายคนนั้น(เพื่อนของเพื่อน) ก้อมองๆเราอยู่บ่อย (เราไม่ได้คิดไปเองนะ แต่รู้สึกได้) แต่ก้อไม่ได้อะไร และก้อกลับมาที่ห้อง เราก้อพูดกับแฟนทอมว่าผู้ชายคนนั้นต้องชอบเราแน่เลย เขาก้อบอกว่าหรอ?? แต่ก้อไม่ได้พูดอะไรกันมาก
....อยู่มาวันนึงผู้ชายคนนั้น เขาก้อมาขอเปรเพื่อนเราในเฟส พอเรารับเขาก้อเข้ามาทักมาคุย ประมานว่าจีบเรานี่แหละ เราก้อเลยคิดว่าถ้าเราอยากเลิกกะทอมให้ได้นี่แหละโอกาสมาถึงแล้ว มีคนอื่นไปสะเลยจะได้เลิกได้ เราก้อแอบคุยกะผู้ชายมาสักพักจนวันนึงทอมจับได้ เราก้อยอมรับง่ายๆ เขาถามว่าเราจะเอาไง เราก้อบอกว่า เลิกกันเพราะเรามีคนใหม่แล้ว หลายคนอาจจะคิดว่าเราเลวมาก เราก้อยอมรับเพราะมันเปนทางเดียว ทอมบอกกับเราว่าเลิกกันเพราะว่าไปคบกับผู้ชายที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเนี่ยนะ เราก้อบอกน่าตาเฉยว่า อืม.. ตอนนั้นทอมร้องไห้หนักมากพยายามหาเหตุผลมาคุยกับเราไม่ให้เราเลิกแต่ตอนนั้นใจเราอยากเลิกสุดๆไม่สนใจอะไรเลย จนเขาก้อบอกว่าได้ ถ้าเราคิดว่าเรามีความสุข ที่คบกะผู้ชายเขาก้อยอมไปเอง และเขาก้อไปจิงๆ เราไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่น้อยที่ตัดสินใจเลิกกันในวันนั้น ไม่เคยนึกถึงเวลา6ปีที่คบกันมาเลย หลังจากเลิกกันเขาก้อพยายามง้อเราอยู่พักใหญ่ แต่เราก้อไม่ใจอ่อนบอกว่าจากนี้ระหว่างเราก้อขอให้เปนเพื่อนที่ดีต่อกันก้อพอ....
และมันก้อผ่านไปเราก้อคบกะผู้ชายคนนี้มาเรื่อยๆจนถึงปัจจุบัน เขาก้อเปนแฟนคนที่2 คนปัจจุบันของเราเอง เขาก้อดีนะ แต่มันต่างจากที่เราเคยคบกะทอมมาเลย แต่เราก้อพยายามปรับตัว จนเรากับเขาก้อเข้ากันได้ดีทุกอย่างก้อโอเค
ระหว่างนั้น "ทอม" ซึ่งจากนี้เราจะเรียกว่าแฟนเก่า ของเราก้อติดต่อเรามาเรื่อยๆ ถามสารทุกสุกดิบของเราว่าเปนไงบ้าง เราก้อคุยได้นะ แบบเพื่อนอ่ะ แต่ในใจลึกๆแล้วก้อยังไม่ได้ลืมเรื่องทั้งหมดหรอก เราไม่ได้หมดรัก แต่เราแค่ไม่อยากทนในสิ่งที่เราไม่สมควรทนเท่านั้นเอง บางครั้งมีแค่ความรักความเข้าใจมันก้ออาจจะพาเรา2คนไปสุดทางไม่ได้หรอก เรากะแฟนเก่าก้อยังปรึกษากันได้ทุกเรื่องนะ จนวันนึงเขามาปรึกษาว่าเขาชอบคนๆนึงอยู่แต่ก้อมีอีกคนมาชอบไม่รู้จะเอาไงดี เราก้อเลยบอกไปว่าให้เลือกคนที่คิดว่าใช่ และคิดว่าจะอยู่ด้วยและมีความสุขสิ ผ่านไปไม่นานเขาก้อเริ่มโพสรูปกับผู้หญิงคนหนึ่ง เราเหนครั้งแรกก้อ...เอิ่ม น่ารักดีนะแต่...ดูมีอายุอ่ะ เราก้อเลยถามเขาว่าคนที่ถ่ายรูปคู่กันน่ะใครหรอ เขาบอกว่าแฟน เราถามว่าอายุเท่าไร เขาก้อบอกว่าอายุ่ห่างกัน20 ปี เรานี่อึ้งมากอ่ะ ห่างกัน20ปี นี่แม่ลูกเลยนะ และที่สำคัญคือผู้หญิงคนนั้นมีลูกมีสามีอยู่แล้ว และก้อยังไม่เลิกกับสามีด้วยซึ่งแฟนเก่าเราก้อรู้ เราถามว่าคบกับแบบนั้นไม่กลัวสามีเขารู้หรอ แล้วไม่กลัวว่าจะเลิกกันหรอ เขาบอกกะเราว่าเขารับได้ที่จะเปนชู้แบบนี้ ไม่อยากคิดอะไรมาก แค่คบกันไปแล้วต่างคนต่างมีความสุขก้อพอ เรายิ่งเงิบไปใหญ่ และหลังจากนั้นแฟนเก่าเราก้อโพสรูปหวานๆสวีทๆกะแฟนสาว หรือว่าไม่สาวอ่ะ อืมมมช่างเหอะ เขาก้อโพสรูปคู่กันอยู่บ่อยมาก บอกรักกันผ่านโซเชี่ยวทุกวัน จนบางครั้งเราก้ออิจฉานะที่เหนเขามีความสุขอ่ะ แต่ตลอด6ปีที่คบกันเราไม่เคยแสดงออกเลยว่าเราเปนแฟนกัน ไม่เคยโพสรูปคู่กัน ไม่เคยบอกรักผ่าโซเชียว เหมือนว่าเขาเลิกกับเราไปแล้วเขาสามารถเปิดเผยเรื่องแฟนของเขาได้ซึ่งตอนที่คบกะเราเขาก้ออยากทำนะ แต่กลัวว่าเราจะโกรธเขาเลยไม่กล้า
สิ่งที่เรารับไม่ได้คือ เขาดูมีความสุขมาก ซึ่งเราอิจฉา แต่ความจิงเราก้อไม่มีสิทธิ์เพราะเราเองเปนฝ่ายทิ้งเขามา เราก้อแอบติดตามเรื่องราวของเขานะว่าเขาจะทำอะไรกันบ้าง ซึ่งเขาก้อทำกันแบบมากกว่าที่ทำกับเราด้วยซ้ำ เราไม่คิดว่าทอมอายุ20ต้นๆจะสามารถมีแฟนที่อายุ40กว่าปีได้และยอมที่จะเปนชู้อีกต่างหาก คิดไปเราก้อสงสารแฟนเก่านะ เขาเรียนไม่จบและก้อไม่มีใครสนใจเขาด้วย ไม่มีใครกระตุ้นให้เขากลับไปเรียน เขาไม่ได้เรียนแต่ก้อไม่ได้หางานทำนะ วันๆก้อนั่งเฝ้าแฟนอยู่ที่ร้านเสริมสวย (นางเปนช่างเสริมสวย) ถ้าไม่อยู่ที่ร้านก้อพากันเที่ยว ที่เรารู้เพราะมีคนที่อยู่แถวนั้นมาเล่าให้ฟังอีกที เราไม่เข้าใจว่าเขาคิดยังไงถึงยอมเปนชู้ และผู้หญิงคนนั้นล่ะจะคิดจิงจังกับเขามากน้อยแค่ไหน สักวันเขาอาจจะเลือกลูกเลือกสามีของเขาก้อได้ เราก้อแค่เปนห่วงความรู้สึกของแฟนเก่าในฐานะเพื่อนน่ะ แค่ไม่อยากให้เขาเจ็บ และเสียใจที่ถูกทิ้งเปนครั้งที่2 แค่ไม่อยากให้ผูหญิงคนนั้นทำกับเขาเหมือนที่เราทำ
ก้อเท่านั้นเอง...
...ยาวววววววววใช่มะ แต่ก้อขอบคุนนะสำหรับคนที่อ่านจนจบ ไม่รู้ว่าคิดยังไงกับเรื่องของเรา
เม้นกันได้นะ ด่าได้แต่อย่างแรงมากเลย...Pls.