สวัสดีค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะเรารู้สึกอึดอัดใจมาก เราน้อยใจคำพูดของพ่อตัวเอง เรารู้ว่ามันบาปแค่ไหน แต่เราทำใจไม่ได้ที่พ่อพูดกับเราแรงๆแบบนั้น เริ่มเรื่องคร่าวๆตอนแรก โทรศัพท์เรามีปัญหา เบอร์ทุกคนที่เคยมีอยู่มันหายไป 1ในนั้นก็คือเบอร์พ่อ เราไม่ได้โทรหาพ่อเลยเพราะไม่มีเบอร์ ต้องบอกก่อนว่าแต่ก่อนเราพ่อลูกโทรหากันบ่อยค่ะ เราก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเดี๋ยวพ่อก็คงโทรมาก่อน หลังจากนั้นประมาณอาทิตย์นึงได้ พ่อก็โทรมา และต่อว่าเราชุดใหญ่ พูดในสิ่งที่เราไม่คิดว่าพ่อจะพูด เราร้องไห้และอธิบายเหตุผลไป แต่พ่อไม่ฟัง เราเลยตัดสายทิ้ง ความรู้สึกคือมันไม่ไหวแล้วจริงๆ หลังจากวันนั้น พ่อก็โทรมาแทบทุกวัน แต่เราไม่เคยรับสายเลย เราทำใจไม่ได้ เราไม่รู้จะพูดกับพ่อยังไง เราเสียใจกับคำพูดของพ่อ ถ้าเจอหน้ากัน เราควรจะพูดยังไง เพราะเราไม่สามารถลืมสิ่งที่พ่อว่าเราได้ เราคิดถึงและเป็นห่วงพ่อมาก แต่เราเสียใจจริงๆ เราควรจะทำยังไงดี
จะคุยกับพ่อยังไง?