สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ เราอยากจะขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆน่ะค่ะ ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ เข้าเรื่องเลยนะคะ
คือชีวิตของฉันไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ตั้งเด็ก ตอนเด็กฉันอยู่กับยายในชนบทแห่งหนึ่ง แต่ด้วยความยากจน ยายของฉันเลยตัดสินใจไปทำงานกับญาติที่อเมริกา ส่วนฉันต้องเข้ามากับป้าในเมืองตั้งแต่อยู่ ป.2 คือแบบว่าอะไรต่ออะไรฉันก็ปรับตัวเข้าไม่ได้ในตอนนั้น จากเด็กบ้านนอกเข้าสู่สังคมใหญ่ เป็นคนเงียบๆไม่ค่อยคุยกับใคร อยากจะไปไหนอยากจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ทำได้แต่นอนอยู่ในห้อง เพื่อนก็ไม่มี เพราะบ้านป้าที่เราอยู่นั้นมันห่างไกลจากตัวหมู่บ้านอ่ะค่ะ และเป็นบ้านเดี่ยวๆที่อยู่ไกลเพื่อน ตอนนั้นได้แต่นอนคิดถึงบ้านนา คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงยาย มาอยู่ในเมืองไม่ได้ออกไปไหนเลย เพื่อนก็ไม่มี ไม่เหมือนตอนที่อยู่บ้านนอกอ่ะ แต่ฉันเริ่มปรับตัวได้ ประมาณ 7 ปีกว่าๆ ฉันถึงชินกับทุกๆอย่าง นานไหมล่ะ และพอเริ่มโตมา ก็ยิ่งเอาแต่อยู่ในห้อง ไม่ค่อยชอบออกไปไหนเลย เราเลยแบบกลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไปเลยค่ะ ถ้ามีเพื่อนก็จะเลือกคบเท่านั้นค่ะ เพราะเข้ากับคนยาก และถ้าได้คบใครก็จะจริงจังกับเพื่อนคนนั้นมากๆ บางทีการอยู่แต่ในห้อง ฉันว่ามันก็น่าเบื่อ ฉันก็เลยออกไปเล่นข้างนอกขี่รถเล่นบ้างดูหนังบ้างกินนู่นกินนี่บ้าง คือแบบมีความสุขนะ ดีกว่าจะนอนอยู่แต่ในห้อง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมโชคชะตาไม่เคยเข้าข้าง ฉันนอนอยู่แต่ในห้องคนในบ้านก็ว่าให้ฉันว่าฉันขี้เกียจว่านู่นว่านี่ให้ฉัน เพราะฉันจะเป็นคนที่ทำงานบ้านเป็นเวลาค่ะ พอฉันออกไปข้างนอกก็ว่าฉันอีก แค่ว่าไม่พอนะคะ นี่ตีด้วย คือแบบ ชีวิตฉันอ่ะมันเหงา แฟนก็ไม่มี เพื่อนที่โรงเรียนบ้านเขาก็อยู่ไกลเนอะ ทีนี้กลับเป็นฉันออกไปไหนไม่ค่อยได้เลย ถึงกับเสียเพื่อนยังมีค่ะ และเขาคอยจับผิดเราตลอดค่ะ เราอึดอัดมากๆเราต้องการความสุขอ่ะนี่มันชีวิตเรา เราก็ไม่ได้อยู่กับพ่อและแม่ สุดท้ายแล้วนี่ฉันอยากรู้จังว่าชีวิตฉันนี่ฉันควรจะทำยังไงต่อไป อะไรต่ออะไรมันก็แย่ เวลาฉันไปโรงเรียน (ตอนนี้อยู่ ม.4 แล้ว) ฉันก็เลยเป็นแบบบุคคลที่แบบเงียบๆไปเลยอ่ะ เหมือนเด็กเก็บกด ฉันอ่ะเล่นกับกลุ่มเพื่อนกระเทยค่ะ มีกระเทย3คน และมี ผญ 1 คน ฉันเป็นคนที่เงียบที่สุดในกลุ่ม เวลาที่ฉันด่าใคร เขาก็พากันเงียบหมดนะคะ และเขาบอกว่าน่ากลัว TT เอาจริงๆเลยนะคะฉันอยากจะออกไปจากจุดนี้ เหมือนฉันโดนขัง ฉันควรจะทำยังไง ฉันไม่อยากซึมเศร้าแบบนี้อีก ช่วยแนะนำด้วยนะคะ ขอบพระคุณทุกๆท่านล่วงหน้าค่ะ
ฉันอยากจะออกไปจากจุดนี้ เหมือนฉันโดนกักขัง
คือชีวิตของฉันไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ตั้งเด็ก ตอนเด็กฉันอยู่กับยายในชนบทแห่งหนึ่ง แต่ด้วยความยากจน ยายของฉันเลยตัดสินใจไปทำงานกับญาติที่อเมริกา ส่วนฉันต้องเข้ามากับป้าในเมืองตั้งแต่อยู่ ป.2 คือแบบว่าอะไรต่ออะไรฉันก็ปรับตัวเข้าไม่ได้ในตอนนั้น จากเด็กบ้านนอกเข้าสู่สังคมใหญ่ เป็นคนเงียบๆไม่ค่อยคุยกับใคร อยากจะไปไหนอยากจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ทำได้แต่นอนอยู่ในห้อง เพื่อนก็ไม่มี เพราะบ้านป้าที่เราอยู่นั้นมันห่างไกลจากตัวหมู่บ้านอ่ะค่ะ และเป็นบ้านเดี่ยวๆที่อยู่ไกลเพื่อน ตอนนั้นได้แต่นอนคิดถึงบ้านนา คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงยาย มาอยู่ในเมืองไม่ได้ออกไปไหนเลย เพื่อนก็ไม่มี ไม่เหมือนตอนที่อยู่บ้านนอกอ่ะ แต่ฉันเริ่มปรับตัวได้ ประมาณ 7 ปีกว่าๆ ฉันถึงชินกับทุกๆอย่าง นานไหมล่ะ และพอเริ่มโตมา ก็ยิ่งเอาแต่อยู่ในห้อง ไม่ค่อยชอบออกไปไหนเลย เราเลยแบบกลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไปเลยค่ะ ถ้ามีเพื่อนก็จะเลือกคบเท่านั้นค่ะ เพราะเข้ากับคนยาก และถ้าได้คบใครก็จะจริงจังกับเพื่อนคนนั้นมากๆ บางทีการอยู่แต่ในห้อง ฉันว่ามันก็น่าเบื่อ ฉันก็เลยออกไปเล่นข้างนอกขี่รถเล่นบ้างดูหนังบ้างกินนู่นกินนี่บ้าง คือแบบมีความสุขนะ ดีกว่าจะนอนอยู่แต่ในห้อง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมโชคชะตาไม่เคยเข้าข้าง ฉันนอนอยู่แต่ในห้องคนในบ้านก็ว่าให้ฉันว่าฉันขี้เกียจว่านู่นว่านี่ให้ฉัน เพราะฉันจะเป็นคนที่ทำงานบ้านเป็นเวลาค่ะ พอฉันออกไปข้างนอกก็ว่าฉันอีก แค่ว่าไม่พอนะคะ นี่ตีด้วย คือแบบ ชีวิตฉันอ่ะมันเหงา แฟนก็ไม่มี เพื่อนที่โรงเรียนบ้านเขาก็อยู่ไกลเนอะ ทีนี้กลับเป็นฉันออกไปไหนไม่ค่อยได้เลย ถึงกับเสียเพื่อนยังมีค่ะ และเขาคอยจับผิดเราตลอดค่ะ เราอึดอัดมากๆเราต้องการความสุขอ่ะนี่มันชีวิตเรา เราก็ไม่ได้อยู่กับพ่อและแม่ สุดท้ายแล้วนี่ฉันอยากรู้จังว่าชีวิตฉันนี่ฉันควรจะทำยังไงต่อไป อะไรต่ออะไรมันก็แย่ เวลาฉันไปโรงเรียน (ตอนนี้อยู่ ม.4 แล้ว) ฉันก็เลยเป็นแบบบุคคลที่แบบเงียบๆไปเลยอ่ะ เหมือนเด็กเก็บกด ฉันอ่ะเล่นกับกลุ่มเพื่อนกระเทยค่ะ มีกระเทย3คน และมี ผญ 1 คน ฉันเป็นคนที่เงียบที่สุดในกลุ่ม เวลาที่ฉันด่าใคร เขาก็พากันเงียบหมดนะคะ และเขาบอกว่าน่ากลัว TT เอาจริงๆเลยนะคะฉันอยากจะออกไปจากจุดนี้ เหมือนฉันโดนขัง ฉันควรจะทำยังไง ฉันไม่อยากซึมเศร้าแบบนี้อีก ช่วยแนะนำด้วยนะคะ ขอบพระคุณทุกๆท่านล่วงหน้าค่ะ