ไม่ชอบที่พ่อแม่เป็นแบบนี้เลย อึดอัดมาก!

เราจะไม่มากความค่ะ เรามาเข้าเรื่องกันเลย คือเมื่อหลายเดือนก่อน ในตอนเช้า(เรากำลังไปเรียน แม่ก็กำลังออกไปทำงาน) ก่อนแม่จะออกไปแม่บอกว่า "พ่อมีเมียน้อย" แล้วเขาก็เดินออกไป คือความรู้สึกตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ ในใจก็คิดว่า เห้ยจริงหรอ อำเล่นหรือเปล่า เพราะเราไม่เคยเห็นพฤติกรรมที่ออกไปในทางนั้นของพ่อเลยค่ะ แต่ก็เนอะเราไม่ได้นอนไม่ได้คุยหรือไม่ได้อยู่กับพ่อแบบใกล้แบบแม่ ตกเย็นมาแม่กลับมาก็เข้ามาหาเราในห้องแล้วร้องไห้ค่ะ สักพักเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้องตัวเอง เราก็ไปหาพี่เราอีกห้องนึง คุยเรื่องนี้กันว่ามันยังไงกันแน่จริงหรอ จากนั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกลงพื้นเสียงดังหลายครั้งค่ะ เรากับพี่เลยออกไปดูปรากฎว่าแม่เขวี้ยงโทรศัพท์พ่อลงพื้นค่ะ เขวี้ยงจนพัง เพราะสาเหตุส่วนหนึ่งก็มาจากโทรศัพท์ด้วย แล้วก็ร้องไห้โฮกันทั้งแม่ทั้งลูกค่ะ แม่ก็ตะคอกพ่อพูดบลาๆๆๆ พ่อก็อธิบายบลาๆ คือวันนั้นพ่อมีนัดออกไปดื่มกับเพื่อนด้วยค่ะ ทะเลาะกันได้สักพักพ่อก็ไปตามนัด แล้วดึกหน่อย พ่อก็กลับมา ตอนนั้นเราออกไปเอารถเข้ามาจอดในบ้านเราก็ได้ยินพ่อกับแม่คุยกัน คราวนี้แม่ไม่ร้องแต่พ่อร้องค่ะ ร้องไห้หนักมาก อ้อนวอนอธิบายทุกอย่าง เราก็คิดในใจว่าขอให้ผ่านเรื่องแบบนี้ไปโดยเร็วด้วยเถอะ แต่เรื่องก็ไม่จบค่ะ เหมือนแม่เราจะระแวงมาก(มากจริงๆค่ะและแรงด้วย) เวลาพ่อเข้างานกะบ่ายหรือเที่ยงคืน ตอนกลางวัน(ซึ่งเป็นเวลาพักงานของแม่)แม่จะโทรมาถามเราทุกวันค่ะว่าพ่ออยู่มั้ย ทำอะไรอยู่ เราก็ตอบไปตามจริงค่ะ เรื่องราวก็ดำเนินมาแบบไม่ราบรื่นเท่าไหร่ค่ะ บางทีแม่ก็ชวนทะเลาะ บ้างก็มาบ่นกับเราว่าเขาไม่เลิกสักที เราก็รับฟังแต่ไม่ได้ออกความเห็นอะไรค่ะ (แม่ไม่ได้มาบ่นให้เราฟังคนเดียวนะคะ พี่เราก็โดน) ตอนแรกเราก็สงสารแม่ค่ะเพราะก็ผู้หญิงด้วยกันเลยค่อนข้างเข้าใจแล้วอีกอย่างแม่เป็นคนคิดมากคิดหนักค่ะ หลังๆเราว่าแม่เยอะเกินไป ทั้งซื้อโทรศัพท์ใหม่เปลี่ยนซิมใหม่เปลี่ยนชื่อเฟสใหม่เปลียนไลน์ใหม่เพื่อจะมาจับผิดพ่อค่ะ ซึ่งทุกสิ่งที่กล่าวมาแม่สั่งเราทั้งนั้นโดยที่เราไม่อยากทำ(ยกเว้นเรื่องซื้อโทรศัพท์ ท่านซื้อเอง) มีครั้งนึงที่พ่อจะไปทำบุญ แม่ก็จัดการเลยค่ะวางแผนให้เราไปตามดูว่าพ่อนัดใครหรือเปล่าเราก็จำใจไปค่ะแต่อีกส่วนนึงเราก็อยากไปทำบุญด้วยค่ะ(จะได้สบายใจขึ้นบ้าง)เราก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรผิดปกตินะ แล้วอีกวันนึงแม่ไปด้วยค่ะ แล้วเป็นตอนต้องเอาดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พระ (เราไหว้เสร็จคนแรก) แม่ก็สั่งให้เราจับตาดูพ่อไว้ค่ะ แต่ก็ไม่มีอะไรอีกเช่นเคย (แม่ดูจริงจังจนเราอึดอัดอ่ะค่ะ) ล่าสุดไม่กี่วันมานี้พ่อมีไปงานเลี้ยงค่ะ(อ้อลืมบอกไปคือหลังจากวันที่ร้องไห้กันทั้งบ้าน พ่อก็ไม่ออกไปไหนเป็นเดือนๆค่ะ เห็นแล้วอึดอัดแทน) แล้วก็เอาแม่ไปด้วย พอกลับมาก็เอาอีกค่ะ พ่อมาบ่นกับเรา(ตอนแม่ไม่อยู่)ว่าแม่ไปว่าเพื่อนพ่ออย่างนู้นอย่างนี้ แรดบ้าง ไม่มีผ-ัวหรอบ้าง (คือพ่อเราเป็นพวกเพื่อนเยอะค่ะทั้งหญิงชายมีหมด แล้วก็เวลาเพื่อนเล่นกันก็เล่นกันขำๆสนุกๆเฮฮาปาร์ตี้เป็นเรื่องปกติ เราเข้าใจดีค่ะ เพราะเราก็เหมือนพ่อ) แล้วก็บอกอีกว่าแม่สร้างภาพบลาๆๆ ทีนี้เย็นแม่กลับมา(พ่อหนีไปดริ้งกับเพื่อนแถวบ้าน)แม่ก็บ่นอีกค่ะว่า พ่อสร้างภาพ แตะต้องเพื่อนนางไม่ได้  บลาๆๆๆ เรากับพี่ก็ฟังๆผ่านไปค่ะ คือตอนนี้เราว่าเราสงสารพ่อมากกว่าอ่ะค่ะ เท่าที่สังเกตมาตั้งแต่เกิดเราก็เห็นพ่อออกไปดื่มกับเพื่อนเป็นเรื่องปกตินะคะ งานบ้าน กวาดเช็ดถู ทำกับข้าว และอื่นๆที่เป็นงานบ้านพ่อทำหมดค่ะ(เราช่วยเป็นบางงานค่ะอย่างซักผ้าล้างจาน ถ้าอารมณ์ดีเราจะกวาดถูแทนค่ะซึ่งทำไม่บ่อยมาก) คิดดูดีๆคือพ่อก็เหนื่อยจากงานที่ทำอยู่แล้วกลับบ้านมายังต้องมาเหนื่อยกับงานจุกจิกอีก แล้วไหนจะต้องมาใช้ชีวิตอึดอัดๆอีก เราถือว่ามีความอดทนสูงมากค่ะ บางทีเราเองยังแทบระเบิดแทน  เราก็ขอระบายเท่านี้แหละค่ะ ขอบคุณค่ะ