คืนวันเสาร์ที่ผ่านมามีโอกาสได้ดูซีรีย์ฮอร์โมนวัยว้าวุ่น 3 ep.1 เป็นตอนที่นำเสนอความรักระหว่างผู้หญิงด้วยกัน (ก้อย-ดาว)
อดสงสัยไม่ได้ว่ามันสร้างจากชีวิตเราหรือเปล่านะ 555+
เกือบทุกฉากมันทำให้เรารู้สึกลุ้นมากว่าบทสรุปมันจะจบยังไง เป็นแบบที่เราเป็นอยู่นี้หรือไม่
ชีวิตของเราไม่ต่างจากนักแสดงที่ชื่อก้อย
้เราสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนนึงตอนม.5
เค้าเป็นคนสดใส ใจดี และรักเพื่อนมาก
ไม่มีใครคิดว่าความใกล้ชิดมันจะทำให้รักกันขึ้นมาจริงๆ (แบบที่ดาวบอกในซีรีย์ว่า ผู้ใหญ่คงไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ)
เพื่อนๆเริ่มสังเกต เริ่มสงสัย แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไร
ตอนนั้นเรากับเพื่อนยังไม่รู้เลยว่ามันคือความรักแบบคนรัก รู้เพียงว่ารักกันมาก อยากเจอ อยากคุยกันทุกวัน มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันแค่นั้น
เรียนจบม.ปลายขึ้นปี1 เรียนกันคนละที่ เค้าเริ่มโตขึ้น รู้จักสังคมมากขึ้น
เค้าเริ่มแคร์สังคมและสายตาใครๆ
สุดท้ายความสัมพันธ์ที่ชัดเจนในความรักก็จบลง
เมื่อเค้าถามเราว่า เค้าผิดไหมถ้าจะชอบผู้ชาย
ตอนนั้นเราแอบรู้มาซักพักว่าเค้าแอบชอบผู้ชายหน้าตาดีอยู่คนนึงในคณะ
ตอนเค้าบอก ยอมรับนะว่าเสียใจมาก
แต่ก็เข้าใจเค้านะ ก็เราเป็นผู้ชายให้เค้าไม่ได้นี่
และด้วยความที่รักเค้ามาก เราจึงพยามกลับมาเป็นเพื่อนเค้าและช่วยเค้าจีบผู้ชายคนนั้นด้วย แต่ไม่สำเร็จ
หลังจากนั้นมาเค้าก็เคยมีโอกาสได้คบกับผู้ชายนะ แต่ก็ได้ไม่นาน จนตอนนี้นานแล้วก็ไม่เคยเห็นเค้ามีใครอีก
หลายปีที่ผ่านมาเรามองชีวิตของเพื่อนเราที่กำลังก้าวเดินไปข้างหน้า เค้ามีความฝันหลายอย่างในชีวิตที่อยากทำ ทำงานที่ดี ท่องเที่ยว และเรียนต่อต่างประเทศ เราคิดว่าเรื่องความรักคงเป็นเรื่องรองที่เค้านึกถึง แต่ก็ไม่อยากให้เค้าเดินคนเดียวนะ ยังอยากให้เค้าได้มีชีวิตที่สมบูรณ์ ถ้าจะะเลือกคู่ชีวิตซักคน ถึงจะเสียใจ แต่เราก็ยินดีนะ ขอแค่ให้คนๆนั้นรักเค้ามากๆก็พอ
ส่วนเรื่องของเรากับเค้า หลังจากจบปีหนึ่ง เรากลับมาเรียนที่เดียวกันกับเค้าที่กรุงเทพ ได้กลับมาเจอกัน เป็นเพื่อนกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีการพูดเรื่องความรู้สึกที่มีในใจกันอีก
เรายังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตและครอบครัวของเค้า ไม่เคยจากกันไปไหนเลย
ยังคงอยู่ใกล้กันแบบในใจคลุมเคลือ มีกันเป็นเพื่อนแบบยังสนิทแต่ใกล้ชิดมากไม่ได้ เพราะต่างคนต่างรู้แหล่ะว่าความรักมันพร้อมจะกลับมาใหม่ได้เสมอ
มีนะที่รู้สึกเหนื่อย อยากถอยไป แต่ก็ทำได้ไม่นาน เพื่อนเราเค้ารู้ว่าเรารักเค้ามาก ไม่ทิ้งเค้าไปไหนหรอก สุดท้ายก็ต้องกลับมา
มันก็จริงนะ เราคิดแค่ว่า เป็นอะไรกันก็ได้ ขอแค่ยังมีเค้าอยู่ในชีวิต เรายอมทุกสถานะ
จนวันนี้ผ่านมาปีที่ 10 แล้ว เรายังคงอยู่ข้างเค้าด้วยความรู้สึกที่ยังรักเค้าอยู่เหมือนเดิม เรายังมองเค้าด้วยสายตาเพื่อนรักคนเดิมสมัยมัธยมปลาย ทุกวันนี้เจอกันบ่อยมากนะแต่ทุกครั้งก็ต้องข่มใจ ใจสั่นมาก แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่คิดอะไรมากเหมือนเดิม แอบเก็บความคิดถึง ซ่อนความดีใจ เอาไว้ข้างในใจลึกๆเสมอ เขียนถึงตรงนี้แล้วนึกถึงเพลงนึง
"มันคงจะดีกว่านี้ หากฉันเลิกจำว่าเคยผูกพัน
ยังพยายามทุกวัน แต่ทุกครั้งที่เจอกันในใจก็ยังสั่น
ฉันยังเหมือนเดิม อยากบอกว่าฉันยังรักเธอเสมอ
มันยังคิดถึงเธอไม่เคยเปลี่ยนไป
เจ็บปวดที่ฉันเองพูดได้แค่ในใจ"
เพลงนี้โดนเลย..พูดในใจ พี่ตูน บอดี้แสลม
ทุกวันนี้เราไม่เคยถามตัวเองเลยนะว่าเรารักเค้าจริงๆไหม เพราะความรู้สึกมันชัดว่า เค้าอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเราแทบทุกขณะ คงมีแค่ตอนหลับแล้วไม่ฝันเท่านั้นที่จะไม่นึกถึงเค้า และคิดว่ามันก็คงจะเป็นแบบนี้ต่อไป จนกว่าเค้าจะมีใครและค่อยๆลืมเรา
ยังเคยบอกเค้าเลยนะว่า วันนึงถ้าเค้าแต่งงาน ยังไม่รู้เลยว่าเราจะรับความรู้สึกนั้นได้มั๊ย
แค่คิดก็เศร้าแล้ว
มาถึงตรงนี้แล้วเพื่อนๆคงรู้แล้วว่าหัวใจของผู้หญิงคนนี้แทบไม่เหลือที่ว่างให้ใครแล้ว
ไม่ใช่ว่าเราไม่เปิดใจให้ใครนะ แต่ทุกคนที่เข้ามาหาเรา พอได้รู้จักเราลึกๆแล้ว ก็มักจะถอยออกไป
เมื่อรู้ว่าในใจของเรามีใครบางคนซ่อนอยู่
อีกอย่างคือเราเป็นคนรักอิสระมาก ทำอะไรคนเดียวได้ ดูแลตัวเองได้ ถ้ามีแฟนซักคนแล้วรักได้ไม่มาก ไม่มีน่าจะดีกว่า แอบสงสารเค้า 55+
เราไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำให้เรารู้สึกแปลกใหม่อะไรในชีวิตได้ จนได้รู้จักกับผู้ชายคนนึงในที่ทำงาน
พี่เค้าเป็นผู้ใหญ่ อายุห่างจากเรารอบนึงได้
แต่นิสัยวัยรุ่นอยู่นะ เป็นคนใจเย็น ชอบอะไรเหมือนๆกัน คุยสนุก เข้ากันได้ดีเลยค่ะ รู้สึกสบายๆ เป็นตัวเองมากๆเลยเวลาอยู่กับเค้า
มีครั้งนึงที่เราป่วยเข้าโรงพยาบาลแล้วเค้ามาเยี่ยม เจอที่บ้านเรา พวกเค้าชอบพี่คนนี้มากเลยค่ะโดยเฉพาะแม่
แม่พูดโน้มน้าวเราบ่อยมากว่าอย่าปล่อยคนดีๆไปนะ แม่บอกว่าเป็นเพราะเรายังไม่เคยเจอผู้ชายที่ถูกใจ ไม่เคยคบใครจริงจัง เลยทำให้ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราชอบอยู่กับผู้ชายหรือผู้หญิงมากกว่ากัน
แม่ทิ้งท้ายไว้ว่า ลองให้โอกาสพี่เค้าดูนะลูก
เราอยากจะบอกแม่มากเลยว่าจิตมนุษย์มันไม่มีเพศหรอก
หากจิตเราตกหลุมรักจิตใครแล้ว จิตนั้นอยู่กับมนุษย์เพศไหน เราย่อมต้องยอมรับได้
ในโลกแห่งความเป็นจริงมนุษย์กับธรรมชาติเพียงกำหนดเพศมาให้ เพื่อเสนอแนวทางที่ถูกต้องให้เลือกเท่านั้น แต่ถ้าเรายอมรับข้อนี้ กับเพื่อนคนนั้น เราคงหมดหวัง
แม่เรารู้ดีว่าลูกสาวรักใคร แต่ในใจเป็นห่วงไม่อยากให้ลูกอยู่คนเดียว อยากให้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์กับผู้ชายดีๆ
เราลองทำอย่างที่แม่แนะนำ ไปกินข้าวกับพี่เค้าบ่อยขึ้น คุยกันมากขึ้น ไปไหนกันมากขึ้น ก็รู้สึกดีนะ เค้าตามใจเรามากเลย เรารู้สึกเลยว่าถ้าเราพยาม ซักวันเราต้องรักพี่เค้าได้แน่ๆ
แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านมา เราคิดมากตลอด
เรายังคงคิดถึงเพื่อนรักของเรา กลัวว่าถ้าเราไปไกลกับพี่เค้ามากกว่านี้ แล้วเพื่อนเราจะรู้สึกยังไง
เราอยากรู้นะแต่ไม่กล้าถามเพื่อนเรา ว่าในอนาคตของเค้า มีเราอยู่ในนั้นบ้างไหม แต่อนาคตของเราก่อนหน้าที่จะเจอพี่ชายคนนี้ เราพยามสร้างเนื้อสร้างตัว ทำทั้งงานประจำและงานที่บ้าน
คิดว่าวันนึงข้างหน้าถ้าเพื่อนเรามองข้ามสังคมรอบข้าง แล้วต้องการแค่ใครคนนึงที่รักเค้า ขอแค่เค้านึกถึงเรา แล้วกลับมา
เราก็ยังมีทุกอย่างที่สามารถดูแลเค้าได้
เรารู้สึกว่าชีวิตเราตอนนี้สับสน เหมือนหยุดอยู่หน้าทางแยก
เรายังไม่กล้าตัดสินใจว่าเราจะเลือกอยู่กับรักตลอดสิบปีที่ไม่รู้ว่ายังมีความหวังไหม
หรือเราจะทิ้งหัวใจไว้กับเพื่อนรัก
แล้วเดินหน้าเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายคนนี้
(เมื่อคืนซีรีย์จบตรงก้อยให้โอกาสผู้ชาย เราเห็นดาวแอบเสียใจ ร้องไห้..)
ในใจแอบคิด..หวังว่าเพื่อนเราจะไม่เป็นแบบนั้น ถ้าวันนึงเราเลือกทำแบบก้อยขึ้นมาจริงๆ
ชาย หรือ หญิง ยังรอหรือเดินหน้าต่อดี
อดสงสัยไม่ได้ว่ามันสร้างจากชีวิตเราหรือเปล่านะ 555+
เกือบทุกฉากมันทำให้เรารู้สึกลุ้นมากว่าบทสรุปมันจะจบยังไง เป็นแบบที่เราเป็นอยู่นี้หรือไม่
ชีวิตของเราไม่ต่างจากนักแสดงที่ชื่อก้อย
้เราสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนนึงตอนม.5
เค้าเป็นคนสดใส ใจดี และรักเพื่อนมาก
ไม่มีใครคิดว่าความใกล้ชิดมันจะทำให้รักกันขึ้นมาจริงๆ (แบบที่ดาวบอกในซีรีย์ว่า ผู้ใหญ่คงไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเกิดขึ้นเองโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ)
เพื่อนๆเริ่มสังเกต เริ่มสงสัย แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไร
ตอนนั้นเรากับเพื่อนยังไม่รู้เลยว่ามันคือความรักแบบคนรัก รู้เพียงว่ารักกันมาก อยากเจอ อยากคุยกันทุกวัน มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันแค่นั้น
เรียนจบม.ปลายขึ้นปี1 เรียนกันคนละที่ เค้าเริ่มโตขึ้น รู้จักสังคมมากขึ้น
เค้าเริ่มแคร์สังคมและสายตาใครๆ
สุดท้ายความสัมพันธ์ที่ชัดเจนในความรักก็จบลง
เมื่อเค้าถามเราว่า เค้าผิดไหมถ้าจะชอบผู้ชาย
ตอนนั้นเราแอบรู้มาซักพักว่าเค้าแอบชอบผู้ชายหน้าตาดีอยู่คนนึงในคณะ
ตอนเค้าบอก ยอมรับนะว่าเสียใจมาก
แต่ก็เข้าใจเค้านะ ก็เราเป็นผู้ชายให้เค้าไม่ได้นี่
และด้วยความที่รักเค้ามาก เราจึงพยามกลับมาเป็นเพื่อนเค้าและช่วยเค้าจีบผู้ชายคนนั้นด้วย แต่ไม่สำเร็จ
หลังจากนั้นมาเค้าก็เคยมีโอกาสได้คบกับผู้ชายนะ แต่ก็ได้ไม่นาน จนตอนนี้นานแล้วก็ไม่เคยเห็นเค้ามีใครอีก
หลายปีที่ผ่านมาเรามองชีวิตของเพื่อนเราที่กำลังก้าวเดินไปข้างหน้า เค้ามีความฝันหลายอย่างในชีวิตที่อยากทำ ทำงานที่ดี ท่องเที่ยว และเรียนต่อต่างประเทศ เราคิดว่าเรื่องความรักคงเป็นเรื่องรองที่เค้านึกถึง แต่ก็ไม่อยากให้เค้าเดินคนเดียวนะ ยังอยากให้เค้าได้มีชีวิตที่สมบูรณ์ ถ้าจะะเลือกคู่ชีวิตซักคน ถึงจะเสียใจ แต่เราก็ยินดีนะ ขอแค่ให้คนๆนั้นรักเค้ามากๆก็พอ
ส่วนเรื่องของเรากับเค้า หลังจากจบปีหนึ่ง เรากลับมาเรียนที่เดียวกันกับเค้าที่กรุงเทพ ได้กลับมาเจอกัน เป็นเพื่อนกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีการพูดเรื่องความรู้สึกที่มีในใจกันอีก
เรายังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตและครอบครัวของเค้า ไม่เคยจากกันไปไหนเลย
ยังคงอยู่ใกล้กันแบบในใจคลุมเคลือ มีกันเป็นเพื่อนแบบยังสนิทแต่ใกล้ชิดมากไม่ได้ เพราะต่างคนต่างรู้แหล่ะว่าความรักมันพร้อมจะกลับมาใหม่ได้เสมอ
มีนะที่รู้สึกเหนื่อย อยากถอยไป แต่ก็ทำได้ไม่นาน เพื่อนเราเค้ารู้ว่าเรารักเค้ามาก ไม่ทิ้งเค้าไปไหนหรอก สุดท้ายก็ต้องกลับมา
มันก็จริงนะ เราคิดแค่ว่า เป็นอะไรกันก็ได้ ขอแค่ยังมีเค้าอยู่ในชีวิต เรายอมทุกสถานะ
จนวันนี้ผ่านมาปีที่ 10 แล้ว เรายังคงอยู่ข้างเค้าด้วยความรู้สึกที่ยังรักเค้าอยู่เหมือนเดิม เรายังมองเค้าด้วยสายตาเพื่อนรักคนเดิมสมัยมัธยมปลาย ทุกวันนี้เจอกันบ่อยมากนะแต่ทุกครั้งก็ต้องข่มใจ ใจสั่นมาก แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่คิดอะไรมากเหมือนเดิม แอบเก็บความคิดถึง ซ่อนความดีใจ เอาไว้ข้างในใจลึกๆเสมอ เขียนถึงตรงนี้แล้วนึกถึงเพลงนึง
"มันคงจะดีกว่านี้ หากฉันเลิกจำว่าเคยผูกพัน
ยังพยายามทุกวัน แต่ทุกครั้งที่เจอกันในใจก็ยังสั่น
ฉันยังเหมือนเดิม อยากบอกว่าฉันยังรักเธอเสมอ
มันยังคิดถึงเธอไม่เคยเปลี่ยนไป
เจ็บปวดที่ฉันเองพูดได้แค่ในใจ"
เพลงนี้โดนเลย..พูดในใจ พี่ตูน บอดี้แสลม
ทุกวันนี้เราไม่เคยถามตัวเองเลยนะว่าเรารักเค้าจริงๆไหม เพราะความรู้สึกมันชัดว่า เค้าอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของเราแทบทุกขณะ คงมีแค่ตอนหลับแล้วไม่ฝันเท่านั้นที่จะไม่นึกถึงเค้า และคิดว่ามันก็คงจะเป็นแบบนี้ต่อไป จนกว่าเค้าจะมีใครและค่อยๆลืมเรา
ยังเคยบอกเค้าเลยนะว่า วันนึงถ้าเค้าแต่งงาน ยังไม่รู้เลยว่าเราจะรับความรู้สึกนั้นได้มั๊ย
แค่คิดก็เศร้าแล้ว
มาถึงตรงนี้แล้วเพื่อนๆคงรู้แล้วว่าหัวใจของผู้หญิงคนนี้แทบไม่เหลือที่ว่างให้ใครแล้ว
ไม่ใช่ว่าเราไม่เปิดใจให้ใครนะ แต่ทุกคนที่เข้ามาหาเรา พอได้รู้จักเราลึกๆแล้ว ก็มักจะถอยออกไป
เมื่อรู้ว่าในใจของเรามีใครบางคนซ่อนอยู่
อีกอย่างคือเราเป็นคนรักอิสระมาก ทำอะไรคนเดียวได้ ดูแลตัวเองได้ ถ้ามีแฟนซักคนแล้วรักได้ไม่มาก ไม่มีน่าจะดีกว่า แอบสงสารเค้า 55+
เราไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำให้เรารู้สึกแปลกใหม่อะไรในชีวิตได้ จนได้รู้จักกับผู้ชายคนนึงในที่ทำงาน
พี่เค้าเป็นผู้ใหญ่ อายุห่างจากเรารอบนึงได้
แต่นิสัยวัยรุ่นอยู่นะ เป็นคนใจเย็น ชอบอะไรเหมือนๆกัน คุยสนุก เข้ากันได้ดีเลยค่ะ รู้สึกสบายๆ เป็นตัวเองมากๆเลยเวลาอยู่กับเค้า
มีครั้งนึงที่เราป่วยเข้าโรงพยาบาลแล้วเค้ามาเยี่ยม เจอที่บ้านเรา พวกเค้าชอบพี่คนนี้มากเลยค่ะโดยเฉพาะแม่
แม่พูดโน้มน้าวเราบ่อยมากว่าอย่าปล่อยคนดีๆไปนะ แม่บอกว่าเป็นเพราะเรายังไม่เคยเจอผู้ชายที่ถูกใจ ไม่เคยคบใครจริงจัง เลยทำให้ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราชอบอยู่กับผู้ชายหรือผู้หญิงมากกว่ากัน
แม่ทิ้งท้ายไว้ว่า ลองให้โอกาสพี่เค้าดูนะลูก
เราอยากจะบอกแม่มากเลยว่าจิตมนุษย์มันไม่มีเพศหรอก
หากจิตเราตกหลุมรักจิตใครแล้ว จิตนั้นอยู่กับมนุษย์เพศไหน เราย่อมต้องยอมรับได้
ในโลกแห่งความเป็นจริงมนุษย์กับธรรมชาติเพียงกำหนดเพศมาให้ เพื่อเสนอแนวทางที่ถูกต้องให้เลือกเท่านั้น แต่ถ้าเรายอมรับข้อนี้ กับเพื่อนคนนั้น เราคงหมดหวัง
แม่เรารู้ดีว่าลูกสาวรักใคร แต่ในใจเป็นห่วงไม่อยากให้ลูกอยู่คนเดียว อยากให้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์กับผู้ชายดีๆ
เราลองทำอย่างที่แม่แนะนำ ไปกินข้าวกับพี่เค้าบ่อยขึ้น คุยกันมากขึ้น ไปไหนกันมากขึ้น ก็รู้สึกดีนะ เค้าตามใจเรามากเลย เรารู้สึกเลยว่าถ้าเราพยาม ซักวันเราต้องรักพี่เค้าได้แน่ๆ
แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านมา เราคิดมากตลอด
เรายังคงคิดถึงเพื่อนรักของเรา กลัวว่าถ้าเราไปไกลกับพี่เค้ามากกว่านี้ แล้วเพื่อนเราจะรู้สึกยังไง
เราอยากรู้นะแต่ไม่กล้าถามเพื่อนเรา ว่าในอนาคตของเค้า มีเราอยู่ในนั้นบ้างไหม แต่อนาคตของเราก่อนหน้าที่จะเจอพี่ชายคนนี้ เราพยามสร้างเนื้อสร้างตัว ทำทั้งงานประจำและงานที่บ้าน
คิดว่าวันนึงข้างหน้าถ้าเพื่อนเรามองข้ามสังคมรอบข้าง แล้วต้องการแค่ใครคนนึงที่รักเค้า ขอแค่เค้านึกถึงเรา แล้วกลับมา
เราก็ยังมีทุกอย่างที่สามารถดูแลเค้าได้
เรารู้สึกว่าชีวิตเราตอนนี้สับสน เหมือนหยุดอยู่หน้าทางแยก
เรายังไม่กล้าตัดสินใจว่าเราจะเลือกอยู่กับรักตลอดสิบปีที่ไม่รู้ว่ายังมีความหวังไหม
หรือเราจะทิ้งหัวใจไว้กับเพื่อนรัก
แล้วเดินหน้าเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายคนนี้
(เมื่อคืนซีรีย์จบตรงก้อยให้โอกาสผู้ชาย เราเห็นดาวแอบเสียใจ ร้องไห้..)
ในใจแอบคิด..หวังว่าเพื่อนเราจะไม่เป็นแบบนั้น ถ้าวันนึงเราเลือกทำแบบก้อยขึ้นมาจริงๆ