จากใจแม่คนนึง

ตอนนี้อ่านกระทู้ เห็นมีแต่หัวข้อ เกลียดแม่  ไม่อยากกลับบ้านเกลียดพ่อแม่ รำคาญแม่ขี้บ่น เบื่อแม่ และ อื่นๆ อีกเพียบ แต่ไม่เคยเห็นกระทู้ ที่แม่ตั้งมาเลย ว่าเกลียดลูก  อยากเอาลูกไปทิ้ง เบื่อลูก  รำคาญลูก ไม่มี พวกที่เกลียดแม่ทั้ังหลาย รู้มั้ย ตอนท้องพวกแก แม่เค้าลำบากแค่ไหน บางคนแพ้ท้อง กินอะไร ก็อาเจียรออกมาหมด ต้องกินอดหยาก เพราะห่วงลูกในท้องกลัวลูกจะได้รับสารพิษจะไปไหนมาไหน เดินเหินลำบาก ต้องค่อยๆเดิน บางคนอุ้มท้องไปทำงาน จน แปดเดือน ด้วยอาชีพบังคับ ถึงตอนคลอด รู้มั้ย ว่ามันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน กว่าแกจะออกมาจากท้องแม่ได้ บางคนเจ็บท้อง 4-5 วัน คลอดไม่ออก นอนบิด ข้าวปลากินไม่ได้ บางคนลูกขวางท้อง คลอดลูกไม่ออก บางคนต้องผ่า รักษาแผลกันกี่วัน ต้องขึ้นขาหยั่งเพื่ออบแผล(ช่องคลอด)ให้แห้งสนิท ต้องมารับกับหุ่นอันบานเบอะ เสี่ยงกับสามีเบื่อหน่ายอีก ก็เห็นอยู่เนืองๆตามกระทู้พอตั้งท้อง แล้วสามีนอกใจ เพราะรับรูปลักษณ์ที่บวมอืดไม่ได้ หลังจากคลอดแล้ว ต้องอดหลับอดนอน ลูกร้องกวนโยเย บางคืนแม่นั่งอุ้มลูกทั้งคืนไม่ได้หลับนอน หากลูกร้องกวน หรือบางคนต้องลุกเพื่อไปดูลูกคืนนึง 3-4 หน กว่าจะได้หลับเลยเที่ยงคืน แถมหลับตาไม่สนิทอีกหากลูกยังนอนตาแป๋วอยู่ พอโตมาอีกหน่อย ต้องหัดลูก สอนลูก หัดเดิน หัดพูด ประคบประหงม อะไรที่ว่าดี อะไรที่ว่าเลิศ ต้องหาซื้อมาให้ลูกใช้ หมดเงินหมดทองไปกับการเลี้ยงดู กว่าจะโต ต้องรับกับอารมณ์ลูกตอนเล็กๆ สารพัด จะเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ จนโตมาทุกวันนี้และมาตั้งกระทู้ว่า  เกลียดแม่