สวัสดีค่ะ ^^ แค่อยากจะมาระบายนี่เลยกลายมาเป็นกระทู้แรก
เพื่อนผช.คนนึงค่ะ รู้จักกันมายังไม่ถึงปี ตอนนี้ก็น่าจะประมาณ 3-4เดือน ที่รู้จักกันมา เริ่มต้นการรู้จักกันด้วยการมีเพื่อนในเฟสและช่วงหลังๆเราก็ได้คุยกับเขาบ่อยขึ้นจนคุยกันแทบทุกวัน ตอนนั้นเราเองก็ไม่คิดอะไรเพราะเรากับเขาต่างคนต่างมีคนรักอยู่แล้ว จนวันนึงเขาทักเฟสมาหาเราเพื่อขอคำปรึกษาเขามาขอปรึกษาเขาเกี่ยวกับแฟนของเขา เราเองก็ให้คำปรีกษากับเขาในฐานะเพื่อนคนนึง และหลังจากนั้นเรามารู้ทีหลังว่าเขาเองก็ได้เลิกกับแฟนไป จนกระทั่งวันนึงเราเองได้มีปัญหากับแฟนของเราเช่นกัน เขาก็ให้คำปรึกษาและอยู่ข้างเราได้ดีในฐานะคนนึง และเราก็ไปกับแฟนไม่รอดด้วยเหตุผลส่วนตัว หลังจากนั้นเราเจอกันบ่อยมาก พบหน้า สังสรรค์ ตั้งวงเฮฮากันไป ทำให้เราใกล้ชิดกับเขามากขึ้น+กับการคุยเฟสกับเขาทุกๆวัน จนเราเองก็ไม่ปฏิเสธนะค่ะว่ามีความรู้สึกดีกับเขามากกว่าเพื่อนกัน วันนึงเราคุยเล่นๆกันเขาบอกว่าอยากได้กางเกงยีนส์ตัวนึง ประมาณ 1อาทิตย์เราก็ไปหาซื้อกางเกงยีนส์ให้เขาทั้งๆที่ซื้อกางเกงยีนส์ให้ผช.ก็ไม่เป็น 55555 แล้วเราก็เอากางเกงตัวนั้นอ้ะให้เขาไป พอกลับมาถึงบ้านก็แชทเฟสคุยกันปกติแล้ววันนั้นหละกลายเป็นวันที่เราเปิดใจคุยกัน เขาบอกเองว่าเขารู้สักพักแล้วที่รู้ว่าเราแอบรู้สึกดี แต่เขาก็ปฏิเสธในคำพุดที่ดีในระดับนึงว่า เขายังไม่พร้อมที่จะคบใครยังอยากจะอยู่คนเดียวก่อน ซึ่งเราเข้าใจดีนะค่ะในเหตุผลของเขาและอีกอย่างที่เราเข้าใจคือเราไม่ใช่... ไม่ใช่ใสเปคในแบบที่เขาต้องการ แต่ยังดีนะค่ะที่เราไม่ตัดความสัมพันธ์โดยกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน ทุกวันนี้ยังปกติค่ะ ยังรู้เจอกัน นัดกันออกจากบ้านไปเที่ยวมั้ง ตั้งวงมั้ง ไปทำบุญมั้ง แต่ทุกครั้งก็มีเพื่อนๆคนอื่นไปด้วยเสมอ แต่ด้วยความรู้สึกที่แอบชอบนั้นแค่ได้อยู่ใกล้ๆและเจอหน้าเขาเราก็มีความสุขแล้วค่ะ เราก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะรอเขาดีมั๊ย มันจะเหมือนการปิดกั้นตัวเองไว้เพื่อไม่อยากให้ใครเข้ามามั๊ยค่ะ แต่ความรู้สึกเราตอนนี้เรายังอยากรอเขานะ บางทีก็เหนื่อยอ้ะค่ะที่พยายาม แต่ความหวังแทบจะไม่มี สุดท้ายคงอยากให้เขารู้ว่า เราเลือกที่จะอยู่แบบเพื่อนกันอย่างงี้ดีกว่า ถึงแม้บางครั้งความรู้สึกในใจเรามันไม่ใช่แค่เพื่อน
ขอบคุณค้ะที่อ่านกันมา ><
ควรจะ รอ หรือ ไม่รอ ?????
เพื่อนผช.คนนึงค่ะ รู้จักกันมายังไม่ถึงปี ตอนนี้ก็น่าจะประมาณ 3-4เดือน ที่รู้จักกันมา เริ่มต้นการรู้จักกันด้วยการมีเพื่อนในเฟสและช่วงหลังๆเราก็ได้คุยกับเขาบ่อยขึ้นจนคุยกันแทบทุกวัน ตอนนั้นเราเองก็ไม่คิดอะไรเพราะเรากับเขาต่างคนต่างมีคนรักอยู่แล้ว จนวันนึงเขาทักเฟสมาหาเราเพื่อขอคำปรึกษาเขามาขอปรึกษาเขาเกี่ยวกับแฟนของเขา เราเองก็ให้คำปรีกษากับเขาในฐานะเพื่อนคนนึง และหลังจากนั้นเรามารู้ทีหลังว่าเขาเองก็ได้เลิกกับแฟนไป จนกระทั่งวันนึงเราเองได้มีปัญหากับแฟนของเราเช่นกัน เขาก็ให้คำปรึกษาและอยู่ข้างเราได้ดีในฐานะคนนึง และเราก็ไปกับแฟนไม่รอดด้วยเหตุผลส่วนตัว หลังจากนั้นเราเจอกันบ่อยมาก พบหน้า สังสรรค์ ตั้งวงเฮฮากันไป ทำให้เราใกล้ชิดกับเขามากขึ้น+กับการคุยเฟสกับเขาทุกๆวัน จนเราเองก็ไม่ปฏิเสธนะค่ะว่ามีความรู้สึกดีกับเขามากกว่าเพื่อนกัน วันนึงเราคุยเล่นๆกันเขาบอกว่าอยากได้กางเกงยีนส์ตัวนึง ประมาณ 1อาทิตย์เราก็ไปหาซื้อกางเกงยีนส์ให้เขาทั้งๆที่ซื้อกางเกงยีนส์ให้ผช.ก็ไม่เป็น 55555 แล้วเราก็เอากางเกงตัวนั้นอ้ะให้เขาไป พอกลับมาถึงบ้านก็แชทเฟสคุยกันปกติแล้ววันนั้นหละกลายเป็นวันที่เราเปิดใจคุยกัน เขาบอกเองว่าเขารู้สักพักแล้วที่รู้ว่าเราแอบรู้สึกดี แต่เขาก็ปฏิเสธในคำพุดที่ดีในระดับนึงว่า เขายังไม่พร้อมที่จะคบใครยังอยากจะอยู่คนเดียวก่อน ซึ่งเราเข้าใจดีนะค่ะในเหตุผลของเขาและอีกอย่างที่เราเข้าใจคือเราไม่ใช่... ไม่ใช่ใสเปคในแบบที่เขาต้องการ แต่ยังดีนะค่ะที่เราไม่ตัดความสัมพันธ์โดยกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน ทุกวันนี้ยังปกติค่ะ ยังรู้เจอกัน นัดกันออกจากบ้านไปเที่ยวมั้ง ตั้งวงมั้ง ไปทำบุญมั้ง แต่ทุกครั้งก็มีเพื่อนๆคนอื่นไปด้วยเสมอ แต่ด้วยความรู้สึกที่แอบชอบนั้นแค่ได้อยู่ใกล้ๆและเจอหน้าเขาเราก็มีความสุขแล้วค่ะ เราก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะรอเขาดีมั๊ย มันจะเหมือนการปิดกั้นตัวเองไว้เพื่อไม่อยากให้ใครเข้ามามั๊ยค่ะ แต่ความรู้สึกเราตอนนี้เรายังอยากรอเขานะ บางทีก็เหนื่อยอ้ะค่ะที่พยายาม แต่ความหวังแทบจะไม่มี สุดท้ายคงอยากให้เขารู้ว่า เราเลือกที่จะอยู่แบบเพื่อนกันอย่างงี้ดีกว่า ถึงแม้บางครั้งความรู้สึกในใจเรามันไม่ใช่แค่เพื่อน