เกิดเป็นทอม เวลาคบกับใครต้องเผื่อใจไว้ 50 % ทั้งเรื่องพ่อแม่และอนาตคของเขา

เราเป็นทอม แน่นอนมันเป็นอะไรที่สังคมยอมรับยากอยู่แล้ว ต่อให้เรียนจบ มีหน้าที่การงานที่ดี สามารถเลี้ยงดูผู้หญิงคนนึงได้ พ่อแม่ของฝ่ายหญิงเขาก็ต้องการให้ลูกแต่งงานมีครอบครัวที่ดี มีหลานให้อุ้มอยู่ดี อันนี้เราก็เข้าใจนะ  เราคบกับมาแฟน 1 ปีกว่าๆ พ่อแม่ของเราก็รับรู้นะว่าเราคบกัน แต่พ่อแม่ของฝ่ายหญิงไม่เคยรู้เลยว่าเราคบกับ รู้แค่ว่าเราเป็นพี่ที่ทำงานที่สนิทกันแค่นั้น เราก็เข้าใจแฟนเรานะ แต่เราแค่มองไม่เห็นอนาคตว่าเราจะคบแฟนเราไปทำไม คบไปวันๆหรอ สุดท้ายพอถึงจุดจบ คนที่เสียใจก็คือเราไม่ใช่หรอ เพราะยังไงพ่อแม่ของเขาก็ต้องการให้มีครอบครัวที่สมบูณร์อยู่ดี เราก็ผ่านเรื่องราวความรักมาเยอะนะ แต่รู้อะไรมั้ย ว่าเวลาเราอยู่กับใครที่เข้าใจ ที่ไม่เคยทะเลาะกัน ไปไหนไปด้วยกัน มันโคตรผูกพัน และมีความสุขมากๆ ต่อให้เป็นเวลาเล็กน้อยก็เถอะ เวลาพ่อแม่แฟนเราโทรมาเราต้องเงียบทุกครั้ง เพราะเราอยู่ด้วยกัน คือมันกดดันนะเว๊ย แล้ววันนึงแม่ของแฟนถามว่า "ทำไมหนูพูดถึงพี่คนนั้นบ่อยจัง เขาเป็นทอมหรอลูก เขามาจีบหนูหรอ ไม่เอานะลูก แม่มีลูกสาวที่สวยอยู่คนเดียว" จากนั้นแฟนเราก็น้ำตาล่วงแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยกะแม่ แล้วก็วางสาย จากนั้นก็มากอดเราแล้วร้องไห้ คือตอนนั้นเราโคตรจุกเลย เข้าใจแล้วว่าน้ำตาตกในเป็นยังไง  เรา2คนก็ร้องไห้ด้วยกันแล้วกอดกัน ฟังดูแล้วเศร้าเนอะ เหมือนนิยาย ที่พระเอกนางเอกรักกันแล้วโดนพ่อแม่กีดกัน เราพูดกับแฟนแล้วว่าเราเข้าใจนะ ยังไงก็ต้องเลือกครอบครัว เพราะเรา2คนเพิ่งคบกันเอง แต่ครอบครัวอยู่ข้างๆเสมอ พ่อแม่ทุกคนต้องการให้ลูกมีความสุขสมหวัง แต่กับเราเป็นแค่ทอมที่ไม่สามารถทำหลานให้พ่อแม่เธออุ้มได้ และเป็นเรื่องที่น่าอายถ้าเกิดญาติๆของพ่อแม่เธอรู้ (ครอบคร้วแฟนส่วนใหญ่เป็นราชการ) แต่ครอบครัวเราส่วนใหญ่ก็เป็นข้าชการนะ คือเราสับสนไปหมดแล้ว ว่าต้องทำยังไงดีกับชีวิต พอเราบอกแฟนเราว่าลองห่าง ลองแยกกันอยู่มั้ย แฟนเราก็ร้องไห้ เราก็เลยบอกว่าไม่เป็นไร เวลาพ่อแม่เธอถามก็ให้บอกพ่อแม่ไปว่าเราเป็นแค่พี่ที่ทำงานที่สนิท และเราก็มีแฟนอยู่แล้ว เราจะได้คบกันได้โดยที่พ่อแม่ไม่ห้าม เพราะเขาเข้าใจว่าแค่เพื่อนกัน แต่สุดท้ายคนที่เจ็บหนักคือเรา ยิ่งแอบคบกันมันยิ่งผูกพัน มันยิ่งรัก ถ้าวันนึงเลิกกันด้วยเหตุผลที่มีคนอื่นเราจะไม่เจ็บเท่าเลิกกันทั้งที่ยังรักกันเลย ตอนนี้ในสมองสับสนไปหมดไม่รู้จะทำยังไงดี ถ้าจะเลิกกันเลยมันทำไม่ได้จริงๆทำงานที่เดียวกัน อยู่ด้วยกันอีก เราควรรอใช่มั้ย รอวันที่เขาได้งานใหม่ ทำงานที่ใหม่ หรือรอจนเขากลับบ้าน ถึงวันนั้นเราจะได้ตัดใจได้ง่ายขึ้น แล้วใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวและเพื่อนให้เต็มที่ เราเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะแยกแยะเรื่องแบบนี้ได้ แต่มันต้องใช้เวลากว่าจะกลับมาเป็นปกติ เราแค่เป็นห่วงความรู้สึกของแฟนเรา เพราะเขาผ่านความรักมาน้อย กลัวเขาจะเสียใจ คืออยากให้ทุกอย่างมันเป็นเราคนเดียวที่เสียใจ แค่นั้นเอง..

*รักได้ แต่เปิดเผยไม่ได้* คิดแล้วเศร้าดีเนอะ..
ปล.เราแค่อยากระบาย เราสับสนไปหมดแล้ว..