นักเรียนนอกจะเข้าใจ

ณ แดนไกลที่อเมริกา เราชื่อตรา อายุ15เข้า16 อยู่มอห้า เราย้ายมาจากไทยเพื่อมาอยู่กับแม่และครอบครัวตั้งแต่เด็กเราไม่เคยเห็นหน้าแม่หรือรู้จักกับแม่เลย ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งรอยยิ้มหวานๆบนใบหน้าของแม่ ไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ (พอละไม่เล่าละเดียวยาว555) วันแรกที่เรามาอยู่นี้นะ ภาษาเราไม่ได้เลยได้ พูดได้อย่างเดียว hi,how are you?แค่นี้เองมั้ง เราพยายามคุยกับแด๊ด(พ่อเราเรียกแด๊ดง่ะ)ให้เข้าใจนะแต่ไม่เลยเพราะเราไม่เคยจับต้องภาษาอังกฤษเลย วันแรกอะไรๆก็ดีไปหมด พอมานานๆไปเริ่มจะมีปัญหามาขึ้นมาขึ้นจนเคยคิดจะฆ่าตัวตายด้วยนะ(เสียใจที่ตัวเองคิดแบบนั้น)ปัญหาที่ว่าคือ สื่อสารกับแด๊ดไม่รู้เรื่อง(พยายามอยู่งัยรอก่อน) วันแรกของโรงเรียนเพื่อนๆต้อนรับดีแต่เป็นห้องเรียนที่ไมค่อยสมบูรณ์เพราะมีแต่คนภาษาไม่ได้เลย วันนั้นดูวุ่นวายและสนุกมากเราร้องไห้ค่อนขางบ่อยมากแม่ปล่อยให้อยู่คนเดียว ตอนแรกเราไม่เข้าใจนะว่าทำไม จนวันนึงเราอ้าปากถามผู้ใหญ่อีกคนว่า ทำไมแม่ไม่ค่อยสนจและใส่ใจหนูเลย หนูต้องการกำลังใจมากๆ หนูเหนื่อยหนูท้อ แม่สนใจแต่พี่สาว คำตอบไม่เคยทำร้ายเราแต่กับมาทำให้คิดใหม่ คำตอบคือ แม่จะสนใจคนที่อ่อนกว่าพี่สาวเรายังอ่อนแอ่อยู่เพราะพี่สาวค่อยข้างที่จะกลัว(เข้าใจ)แต่แม่เราจะดูเราและเป็นห่วงเราอยู่ห่างๆนะ(ผู้ใหญ่คนนั้นกล่าวไว้) เรามีเพื่อนที่ไม่ค่อยพูด เงียบ ถามอะไรไม่เคยตอบเรา มีเพื่อนบ้าผู้ชาย มีเพื่อนเรียน(ก็เหมือนไทยนั้นแหละ) ตอนนั้นประมาณปีที่แล้วของเทอมสองมีผู้ชายฝรั่งนึงมาช่วยเหลือเราตลอดอยู่ข้างๆเราตลอด คอยช่วยสอนเรา จนวันนึงเขาบอกว่าเขาชอบเราแต่เราเงียบใส่ไม่ได้พูดอะไร นางเป็นกระเทย(ทำเป็นเขินอี) เราสนุกมากชีวิตตอนนั้น พอนานๆไปเราได้รู้จักกับเพื่อนๆหลายๆคนเจอทั้งดีและไม่ดีแต่คนไม่ดีเราจะถอยห่างออกมา