เพิ่งตั้งกระทู้นี้กระทู้แรกถ้าผิดพลาดหรืออาจจะดูบ้านนอกก็ขอโทษไว้ที่นี่นะคะ55555
เสียเวลาอ่านกันหน่อยนะเชื่อว่าหลายๆคนเคยเป็นคล้ายๆแบบนี้
ค่ะ เราก็มาเข้าเรื่องกันเลยเน๊าะ
คือเราได้รู้จักกับรุ่นพี่คนนึง (อยู่รร.เดียวกัน)ก็คุยไปคุยมาเริ่มสนิทกันมากๆจนเราเริ่มรู้สึกดีกับพี่เขา แล้วเราก็คิดว่าพี่เขารู้สึกดีกับเราเหมือนกัน เจอที่รร.เราทั้งคู่ก็จะเขิน เดินผ่านกันก็คุยคำสองคำ บางทีก็ยิ้มๆให้ไป (ตอนนั้นเราก็ไม่ได้รู้จักพี่เขาดีซักเท่าไหร่) แล้วก็เป็นอย่างนี้ทุกๆครั้งที่เจอกัน หลังๆก็เริ่มหายไปเริ่มไม่ได้คุย จนไปประมาณเปิดเทอมสองกลับมาคุยกันอีกที่พี่เขาก็บอกเราก็เขาออกแล้ว ตอนนั้นเราก็จึ้กๆมีเสียใจบ้าง (เราก็ยังคุยกันอยู่นะคะแต่ไม่ได้คุยประจำ) จนพี่เขาได้เรียนที่อื่น คราวนี้เรากับมาคุยกันอย่างจริงจังเลยค่ะ คุยกันทุกวัน สนิทกันมาก สนิทจนคำว่าพี่หายไปมีกูเข้ามาแทนเลยค่ะ55555555 (พี่เขาบอกให้คุยแบบนี้) เราทั้งสองคนติดต่อกันมาตลอด เวลาพี่เขามาหาเราก็ไม่เขินไปไหนมาไหนด้วยกันเริ่มบ่อยขึ้น มีวันนึงเราได้บอกพี่เขาไปตรงๆเลยว่า เราชอบพี่เขา พี่เขาก็ทำเหมือนจะชอบเราแต่เราก็ไม่แน่ใจเพราะพี่เขาเป็นคนเข้าใจยากมากๆถ้าไม่รู้จักจริงๆ จะไม่รู้ได้เลยว่าพี่เขาคิดยังไง เราก็เลยไปตีสนิทกับเพื่อนพี่เขาเพราะอยากรู้ว่าพี่เขาเป็นยังไง เราก็สนิทกับเพื่อนพี่เขาและได้รู้นิสัยพี่เขาเพิ่มมาบ้างนิดหน่อย กระทั่งวันนึงเราทักไปบอกมอนิ่งไปตอนเช้าแต่พี่เขาก็ไม่ตอบ ทักไปตอนบ่ายก็ไม่ตอบ ตอนเย็นก็ไม่ตอบทั้งๆที่ออนอยู่ เราก็เริ่มคิดมากแล้ว เป็นอย่างนี้ได้ซัก2-3 เราเลยตัดสินใจทักไปหาเพื่อนพี่เขาว่าทำไมพี่เขาไม่ตอบแชทเราเลย
พี่คนนั้นก็ได้ให้คำตอบมา เป็นคำตอบที่แทงใจมากๆค่ะ (ขอไม่บอกนะคะว่าตอบมาว่าอะไร) หลังจากวันนี้เราก็ไม่ได้คุยกันอีกยาวๆเลยค่ะ ไปรร.ก็ร้องไห้ตอนอยู่กับเพื่อน ตอนไม่มีอะไรทำก็จะมานั่งคิดเรื่องนี้จนร้องไห้ ร้องไห้จนไม่สบาย เป็นอย่างนี้มาเกือบเดือนหลังๆก็เริ่มดีขึ้น แต่เราก็ไม่ได้ลืมพี่เขานะคะ ยากมากที่จะตัดใจ. เราก็อยู่ของเราไปคนเดียวโสดไม่มีใคร. มีคนเข้ามาเยอะแยะแต่ไม่ได้คบไม่ได้ชอบซักคน นานมากๆ3เดือนกว่าๆแหนะ(เราเคยร้องไห้ให้พี่เขาแบบหนักมากๆ จนลูกพี่ลูกน้องชายถามว่า เองเป็นอะไรก็เอง รักมันมากขนาดนั้นเลยหรอ พี่งงมากเองไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ ตลอดที่ผ่านมาพี่เห็นเองเข้มแข็งมากๆ) เวลาก็ผ่านไป แล้วจู่ๆพี่เขาก็ทักเรามาค่ะ คุยกันเราก็ดีใจนะคะ เพราะว่าครั้งนี้เหมือนอะไรๆมันจะดีกว่าที่แล้วๆมา สนิทกันยิ่งขึ้น เพื่อนเราก็ถามนะคะว่า กลับไปคุยทำไมไม่เข็ดหรอเจ็บมาไม่จำหรอ (เวลาเรามีอะไรจะบอกเพื่อนๆทุกคน) เราเลยตอบเพื่อนไปว่า ถ้ารักใครซักคนมากๆจนไม่อยากเริ่มใหม่กับคนอื่นจะเข้าใจกูเอง แล้วดูเหมือนว่าเพื่อนๆจะเข้าใจเรานะ พอเรารู้จักกันมากขึ้นพี่เขาก็เป็นคนน่ารักนะคะ กวนteenมากๆ5555 แต่รวมๆแล้วนิสัยค่อยข้างดีค่ะ ตอนนี้ก็ยังคุยกันอยู่นะคะ รวมๆแล้วรู้จักกันมาเกือบจะ2ปีแล้วค่ะ เวลามีคนทักพี่เขามาพี่เขาจะบอกให้เรารู้ตลอด ไม่อะไรจะเล่าให้เราฟัง เครียดอะไรก็มาปรึกษาเรา เราก็ดีใจนะที่สามารถทำให้คนที่เราแคร์มีความสุขได้ เหมือนเขาพึ่งพาเราได้ยังไงยังงั้นเลย5555 แต่แปลกเนอะไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทำไมเรารักเราแคร์พี่เขาขนาดนี้
มันเป็นเพราะอะไรคะใครรู้ช่วยออกเราหน่อย เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันค่ะ
***ขอโทษนะคะเนื้อเรื่องอาจจะยาวไปแต่เราเล่าอย่างละเอียดมากๆเลยค่ะ
เคยเป็นกันมั้ยคะ? รู้สึกกับคนๆนึงมากๆทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน
เสียเวลาอ่านกันหน่อยนะเชื่อว่าหลายๆคนเคยเป็นคล้ายๆแบบนี้
ค่ะ เราก็มาเข้าเรื่องกันเลยเน๊าะ
คือเราได้รู้จักกับรุ่นพี่คนนึง (อยู่รร.เดียวกัน)ก็คุยไปคุยมาเริ่มสนิทกันมากๆจนเราเริ่มรู้สึกดีกับพี่เขา แล้วเราก็คิดว่าพี่เขารู้สึกดีกับเราเหมือนกัน เจอที่รร.เราทั้งคู่ก็จะเขิน เดินผ่านกันก็คุยคำสองคำ บางทีก็ยิ้มๆให้ไป (ตอนนั้นเราก็ไม่ได้รู้จักพี่เขาดีซักเท่าไหร่) แล้วก็เป็นอย่างนี้ทุกๆครั้งที่เจอกัน หลังๆก็เริ่มหายไปเริ่มไม่ได้คุย จนไปประมาณเปิดเทอมสองกลับมาคุยกันอีกที่พี่เขาก็บอกเราก็เขาออกแล้ว ตอนนั้นเราก็จึ้กๆมีเสียใจบ้าง (เราก็ยังคุยกันอยู่นะคะแต่ไม่ได้คุยประจำ) จนพี่เขาได้เรียนที่อื่น คราวนี้เรากับมาคุยกันอย่างจริงจังเลยค่ะ คุยกันทุกวัน สนิทกันมาก สนิทจนคำว่าพี่หายไปมีกูเข้ามาแทนเลยค่ะ55555555 (พี่เขาบอกให้คุยแบบนี้) เราทั้งสองคนติดต่อกันมาตลอด เวลาพี่เขามาหาเราก็ไม่เขินไปไหนมาไหนด้วยกันเริ่มบ่อยขึ้น มีวันนึงเราได้บอกพี่เขาไปตรงๆเลยว่า เราชอบพี่เขา พี่เขาก็ทำเหมือนจะชอบเราแต่เราก็ไม่แน่ใจเพราะพี่เขาเป็นคนเข้าใจยากมากๆถ้าไม่รู้จักจริงๆ จะไม่รู้ได้เลยว่าพี่เขาคิดยังไง เราก็เลยไปตีสนิทกับเพื่อนพี่เขาเพราะอยากรู้ว่าพี่เขาเป็นยังไง เราก็สนิทกับเพื่อนพี่เขาและได้รู้นิสัยพี่เขาเพิ่มมาบ้างนิดหน่อย กระทั่งวันนึงเราทักไปบอกมอนิ่งไปตอนเช้าแต่พี่เขาก็ไม่ตอบ ทักไปตอนบ่ายก็ไม่ตอบ ตอนเย็นก็ไม่ตอบทั้งๆที่ออนอยู่ เราก็เริ่มคิดมากแล้ว เป็นอย่างนี้ได้ซัก2-3 เราเลยตัดสินใจทักไปหาเพื่อนพี่เขาว่าทำไมพี่เขาไม่ตอบแชทเราเลย
พี่คนนั้นก็ได้ให้คำตอบมา เป็นคำตอบที่แทงใจมากๆค่ะ (ขอไม่บอกนะคะว่าตอบมาว่าอะไร) หลังจากวันนี้เราก็ไม่ได้คุยกันอีกยาวๆเลยค่ะ ไปรร.ก็ร้องไห้ตอนอยู่กับเพื่อน ตอนไม่มีอะไรทำก็จะมานั่งคิดเรื่องนี้จนร้องไห้ ร้องไห้จนไม่สบาย เป็นอย่างนี้มาเกือบเดือนหลังๆก็เริ่มดีขึ้น แต่เราก็ไม่ได้ลืมพี่เขานะคะ ยากมากที่จะตัดใจ. เราก็อยู่ของเราไปคนเดียวโสดไม่มีใคร. มีคนเข้ามาเยอะแยะแต่ไม่ได้คบไม่ได้ชอบซักคน นานมากๆ3เดือนกว่าๆแหนะ(เราเคยร้องไห้ให้พี่เขาแบบหนักมากๆ จนลูกพี่ลูกน้องชายถามว่า เองเป็นอะไรก็เอง รักมันมากขนาดนั้นเลยหรอ พี่งงมากเองไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ ตลอดที่ผ่านมาพี่เห็นเองเข้มแข็งมากๆ) เวลาก็ผ่านไป แล้วจู่ๆพี่เขาก็ทักเรามาค่ะ คุยกันเราก็ดีใจนะคะ เพราะว่าครั้งนี้เหมือนอะไรๆมันจะดีกว่าที่แล้วๆมา สนิทกันยิ่งขึ้น เพื่อนเราก็ถามนะคะว่า กลับไปคุยทำไมไม่เข็ดหรอเจ็บมาไม่จำหรอ (เวลาเรามีอะไรจะบอกเพื่อนๆทุกคน) เราเลยตอบเพื่อนไปว่า ถ้ารักใครซักคนมากๆจนไม่อยากเริ่มใหม่กับคนอื่นจะเข้าใจกูเอง แล้วดูเหมือนว่าเพื่อนๆจะเข้าใจเรานะ พอเรารู้จักกันมากขึ้นพี่เขาก็เป็นคนน่ารักนะคะ กวนteenมากๆ5555 แต่รวมๆแล้วนิสัยค่อยข้างดีค่ะ ตอนนี้ก็ยังคุยกันอยู่นะคะ รวมๆแล้วรู้จักกันมาเกือบจะ2ปีแล้วค่ะ เวลามีคนทักพี่เขามาพี่เขาจะบอกให้เรารู้ตลอด ไม่อะไรจะเล่าให้เราฟัง เครียดอะไรก็มาปรึกษาเรา เราก็ดีใจนะที่สามารถทำให้คนที่เราแคร์มีความสุขได้ เหมือนเขาพึ่งพาเราได้ยังไงยังงั้นเลย5555 แต่แปลกเนอะไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทำไมเรารักเราแคร์พี่เขาขนาดนี้
มันเป็นเพราะอะไรคะใครรู้ช่วยออกเราหน่อย เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันค่ะ
***ขอโทษนะคะเนื้อเรื่องอาจจะยาวไปแต่เราเล่าอย่างละเอียดมากๆเลยค่ะ