สวัสดีค่ะ
เมื่อหลายเดือนก่อนเราเคยตั้งกระทู้ว่าทำยังไงให้ลืมคนที่เค้าไม่รักเราได้สักที วันนี้เราทำได้แล้วนะคะ แต่เค้ายังเป็นเหมือนบาดแผลในชีวิตเรา ใครพูดอะไรที่ทำให้นึกถึงเค้า มันทำให้เรานึกถึงประสบการณ์แย่ๆที่มีกับผู้ชายแย่ๆคนหนึ่ง เราเป็นคนร่าเริง ขี้เล่น พอถึงเวลาเศร้ากลับไม่มีใครให้คำปรึกษาเราได้สักคน เค้าทำเหมือนเป็นเรื่องตลก เราต้องการคำปรึกษา จากเพื่อนสนิท สิ่งที่ได้กลับมาคือ "เพ้ออะไรของ" มันเป็นแบบนี้มาตลอด
เราก็ไม่ได้อะไรมาก ปกติเวลาเรื่องเค้าแว้บเข้ามาก็แค่ หน่วงๆ จนวันนี้ เราค้นดูรูปเก่าๆ ทั้งๆที่มั่นใจว่าลบทุกอย่างเกี่ยวกับเค้าไปหมดแล้ว แต่เรากลับเจอแชทที่เราไม่ได้ลบไปอันนึง มันทำให้เรานึกถึงความสุขตอนนั้น แต่ก็แค่แว้บเดียว จนความเจ็บปวดมันจู่โจม เราไม่เคยทำร้ายใคร ทำไมแค่คนๆเดียวที่เรารักถึงเลือกจะทำร้ายเรา ไปกับคนที่เค้าบอกเราว่าไม่ต้องกังวล ไปกับผู้หญิงที่พยายามจะยุ่งกับเค้าตลอดเวลา จนในที่สุดเธอคนนั้นก็ได้เค้าไป
เราไม่ได้เสียใจแล้ว แต่มันคิดมาก มันโกรธแค้น มันทำให้เราไม่มีความสุข เราอยากให้เค้าเห็นว่าชีวิตเราตอนไม่มีเค้ามันดีแค่ไหน เค้าเป็นเหมือนตราบาปในชีวิต เป็นรอยแผลเป็น คอยย้ำเตือนว่าเรามันก็เป็นแค่คนโง่ๆที่เชื่อมั่นในรักเดียว จนเราไม่อาจให้ใจใครได้เต็มร้อยอีกแล้ว เราไม่สามารถรักใครแบบที่เรารักเค้าได้อีกแล้ว เรารักเค้าโดยไม่ได้คาดหวังอะไร เรายอมให้เค้าได้ทุกอย่าง เราไม่สนว่าหน้าตาเค้าจะไม่ดี ไม่สนว่าเค้าพูดจาทำร้ายจิตใจเราตลอดเวลา ไม่สนว่าเค้าจะชวนทะเลาะมากแค่ไหน ไม่สนใจเลยว่ามีแค่เราเพียงคนเดียวที่คอยขอโทษทั้งๆที่เราไม่ผิดและให้อภัยเค้าเสมอเพียงแค่เค้าเข้ามาอ้อน ไว้ใจและเชื่อใจจนไม่คิดเลยว่าจะถึงวันต้องจาก
เราดีใจค่ะ ที่เราสลัดเค้าทิ้งไปจากชีวิตได้ เรามีความสุข ถึงแม้จะใช้เวลาาเกือบครึ่งปีพร่ำเพ้อให้เค้ากลับมา พอถึงจุดๆนึงเราเลิกคิดถึงสิ่งดีๆที่เคยทำให้กัน คิดถึงแต่ความทุกข์ตลอดเวลาที่เราคบกับเค้า กี่ครั้งที่เราร้องไห้ กี่ครั้งที่เค้าเห็นคนรอบข้างสำคัญเสมอ กี่ครั้งที่เราอยู่เคียงข้างเค้าในวันที่เค้าไม่มีใครแต่ไม่เคยเลยที่เค้าจะเป็นคนนั้นสำหรับเรา
ทุกครั้งที่เรานึกถึงเค้าขึ้นมา มันเป็นเหมือนคำสาป ที่ไล่ความสุขทุกอย่างไปจากเราในตอนนั้น
วันนี้เราพบคนๆหนึ่ง ที่เราคิดว่าอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเค้า เค้าไม่ได้ดีเลิศ แต่เค้าเลือกเราก่อนอะไรทั้งหมดเสมอ เราไม่อาจไว้ใจกับความรักครั้งนี้ เพราะความเจ็บปวดยังคงย้ำเตือนเราเสมอ
เราลืมความรักที่เราเคยมีให้เค้าไปได้แล้ว
แต่เราไม่อาจจะลืมเค้า คนที่เราจะยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ชีวิตเค้าตกต่ำ และเราจะเหยียบย่ำเค้าให้จมดิน
ได้แต่คิด.. คอย่างเรามันทำร้ายใครไม่ลงค่ะ ต่อให้เค้าเคยร้ายกับเราขนาดไหน เราก็คงต้องยอมรับว่า อย่างน้อยเราทำเต็มที่แล้ว ชีวิตต่อจากนี้หากเค้ากับคนๆนั้นไปกันได้ด้วยดี เราก็ขอให้เค้าพูดได้อย่างภูมิใจในวันแต่งงานของเค้าทั้งสองคนละกันว่าเค้าคบกันได้ยังไง
ในวันนี้... ตอนนี้... หน้าที่ของเราคือมีความสุขให้มากที่สุด รักตัวเอง รักคนรอบข้าง เลิกโกรธแค้นเวลานึกถึงเค้าขึ้นมา
ทุกคนที่มีสถานะเดียวกับเรา มาพยายามไปด้วยกันนะคะ
มีความสุขให้เค้าอิจฉาจนกระอักเลือดตายไปเลย
*ระบาย* สำหรับคนที่ลืมเรื่องราวความรักที่มันเคยมีความสุขมากๆ(ทั้งๆที่จริงๆแล้วทุกข์)ไม่ได้
เมื่อหลายเดือนก่อนเราเคยตั้งกระทู้ว่าทำยังไงให้ลืมคนที่เค้าไม่รักเราได้สักที วันนี้เราทำได้แล้วนะคะ แต่เค้ายังเป็นเหมือนบาดแผลในชีวิตเรา ใครพูดอะไรที่ทำให้นึกถึงเค้า มันทำให้เรานึกถึงประสบการณ์แย่ๆที่มีกับผู้ชายแย่ๆคนหนึ่ง เราเป็นคนร่าเริง ขี้เล่น พอถึงเวลาเศร้ากลับไม่มีใครให้คำปรึกษาเราได้สักคน เค้าทำเหมือนเป็นเรื่องตลก เราต้องการคำปรึกษา จากเพื่อนสนิท สิ่งที่ได้กลับมาคือ "เพ้ออะไรของ" มันเป็นแบบนี้มาตลอด
เราก็ไม่ได้อะไรมาก ปกติเวลาเรื่องเค้าแว้บเข้ามาก็แค่ หน่วงๆ จนวันนี้ เราค้นดูรูปเก่าๆ ทั้งๆที่มั่นใจว่าลบทุกอย่างเกี่ยวกับเค้าไปหมดแล้ว แต่เรากลับเจอแชทที่เราไม่ได้ลบไปอันนึง มันทำให้เรานึกถึงความสุขตอนนั้น แต่ก็แค่แว้บเดียว จนความเจ็บปวดมันจู่โจม เราไม่เคยทำร้ายใคร ทำไมแค่คนๆเดียวที่เรารักถึงเลือกจะทำร้ายเรา ไปกับคนที่เค้าบอกเราว่าไม่ต้องกังวล ไปกับผู้หญิงที่พยายามจะยุ่งกับเค้าตลอดเวลา จนในที่สุดเธอคนนั้นก็ได้เค้าไป
เราไม่ได้เสียใจแล้ว แต่มันคิดมาก มันโกรธแค้น มันทำให้เราไม่มีความสุข เราอยากให้เค้าเห็นว่าชีวิตเราตอนไม่มีเค้ามันดีแค่ไหน เค้าเป็นเหมือนตราบาปในชีวิต เป็นรอยแผลเป็น คอยย้ำเตือนว่าเรามันก็เป็นแค่คนโง่ๆที่เชื่อมั่นในรักเดียว จนเราไม่อาจให้ใจใครได้เต็มร้อยอีกแล้ว เราไม่สามารถรักใครแบบที่เรารักเค้าได้อีกแล้ว เรารักเค้าโดยไม่ได้คาดหวังอะไร เรายอมให้เค้าได้ทุกอย่าง เราไม่สนว่าหน้าตาเค้าจะไม่ดี ไม่สนว่าเค้าพูดจาทำร้ายจิตใจเราตลอดเวลา ไม่สนว่าเค้าจะชวนทะเลาะมากแค่ไหน ไม่สนใจเลยว่ามีแค่เราเพียงคนเดียวที่คอยขอโทษทั้งๆที่เราไม่ผิดและให้อภัยเค้าเสมอเพียงแค่เค้าเข้ามาอ้อน ไว้ใจและเชื่อใจจนไม่คิดเลยว่าจะถึงวันต้องจาก
เราดีใจค่ะ ที่เราสลัดเค้าทิ้งไปจากชีวิตได้ เรามีความสุข ถึงแม้จะใช้เวลาาเกือบครึ่งปีพร่ำเพ้อให้เค้ากลับมา พอถึงจุดๆนึงเราเลิกคิดถึงสิ่งดีๆที่เคยทำให้กัน คิดถึงแต่ความทุกข์ตลอดเวลาที่เราคบกับเค้า กี่ครั้งที่เราร้องไห้ กี่ครั้งที่เค้าเห็นคนรอบข้างสำคัญเสมอ กี่ครั้งที่เราอยู่เคียงข้างเค้าในวันที่เค้าไม่มีใครแต่ไม่เคยเลยที่เค้าจะเป็นคนนั้นสำหรับเรา
ทุกครั้งที่เรานึกถึงเค้าขึ้นมา มันเป็นเหมือนคำสาป ที่ไล่ความสุขทุกอย่างไปจากเราในตอนนั้น
วันนี้เราพบคนๆหนึ่ง ที่เราคิดว่าอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเค้า เค้าไม่ได้ดีเลิศ แต่เค้าเลือกเราก่อนอะไรทั้งหมดเสมอ เราไม่อาจไว้ใจกับความรักครั้งนี้ เพราะความเจ็บปวดยังคงย้ำเตือนเราเสมอ
เราลืมความรักที่เราเคยมีให้เค้าไปได้แล้ว
แต่เราไม่อาจจะลืมเค้า คนที่เราจะยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ชีวิตเค้าตกต่ำ และเราจะเหยียบย่ำเค้าให้จมดิน
ได้แต่คิด.. คอย่างเรามันทำร้ายใครไม่ลงค่ะ ต่อให้เค้าเคยร้ายกับเราขนาดไหน เราก็คงต้องยอมรับว่า อย่างน้อยเราทำเต็มที่แล้ว ชีวิตต่อจากนี้หากเค้ากับคนๆนั้นไปกันได้ด้วยดี เราก็ขอให้เค้าพูดได้อย่างภูมิใจในวันแต่งงานของเค้าทั้งสองคนละกันว่าเค้าคบกันได้ยังไง
ในวันนี้... ตอนนี้... หน้าที่ของเราคือมีความสุขให้มากที่สุด รักตัวเอง รักคนรอบข้าง เลิกโกรธแค้นเวลานึกถึงเค้าขึ้นมา
ทุกคนที่มีสถานะเดียวกับเรา มาพยายามไปด้วยกันนะคะ
มีความสุขให้เค้าอิจฉาจนกระอักเลือดตายไปเลย