แอบรักเพื่อน(รัก)...

กระทู้คำถาม

ความรักวัยรุ่น ปัญหาความรัก แอบรัก ชีวิตวัยรุ่น

สวัสดีครับ ก่อนอื่นต้องขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อโมกุลครับ(หลายคนบอกว่าชื่อน่ารัก...ตรงไหนฟร้ะ!!) ตอนนี้ก้ออยู่ ม.6 แล้วครับ เป็นช่วงที่เข้าใจในเรื่องความรักมากที่สุดเลยก้อว่าได้ และอีกอย่างที่ผมต้องบอกก่อนว่า ผมเป็นตุ๊ดนะ (ขอโทษนะแจ้ะ เห็นงี้ตีฮอนก็อดคิลนะจร้ะ) ซึ่งทางบ้านก้อรับได้เพราะผมเป็นตั้งแต่เด็กและยังเป็นน้องสุดท้อง ยังมีพี่ชายอีกสองคนสืบตระกูล เลยไม่มีปัญหา ตัวผมเมื่อก่อนนั้นไม่เคยเข้าใจเลยว่าความรัก มันรู้สึกไงหว่าา ด้วยความที่เราไม่เคยสนใจกับมันเลย พอเข้า ม.ต้น ก้อได้เจอเพื่อนใหม่ และด้วยความที่เราอยู่ห้องคิง ทำให้พวกเราเป็นแก้งค์ที่ดังที่สุดใน รร. ทีเดียวเชียว ทั้งวิชาการ กิจกรรม และหน้าตา พวกเราเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทที่กอดคอกันแหวได้ทุกที่ และก้อมีเพื่อนคนนึงที่ผมสนิทมากที่สุด สมมติชื่อ บี ละกัน ก้อเป็นคล้ายๆผมนั่นแหละ แต่ดูแมนกว่า"นิดหน่อย" เราสองคนต่างรู้ใจกันดีว่าใครชอบ/ไม่ชอบอะไร จนถึง ม.3 ทาง รร. ได้จัดทัศนศึกษาของเหล่าห้องคิงในระดับ ม.ต้น ผมได้รู้จักกับน้อง ม.1 คนนึง สมมติชื่อ เค นะ ด้วยความที่นิสัยผมจะออกแนวโหดๆไปหน่อย เลยไปหยอกน้องเค้าไว้ซะแรง จนน้องกลัวผม และเมื่อกลับมาจากเที่ยว ในสมองผมก้อมีแต่หน้าของเคอยู่ตลอด วินาทีนั้นทำให้ผมรู้แล้วว่า...ความรักมันเป็นอย่างไง... หลังจากนั้นผมลองมาทบทวนถึงความรู้สึกที่เรียกว่า"ความรัก"ดู นั่นทำให้ผมรู้ความจริงอีกอย่างที่ว่า เคไม่ใช่รักแรกของผม แต่เป็นคนที่ทำให้รู้ว่าความรักเป็นยังไงต่างหาก เพราะฉะนั้นคนที่เป็นรักแรกของผม (หึๆ ตรูส์ไม่พูดเมิงก้อรู้อยู่แล้ว ในนี้มีกี่ชื่อ) ถูกแล้ว บี เพื่อนรักผมนั่นเอง!! ความรู้สึกที่รักบีมีตั้งแต่ ม.2 (แต่กลับไม่รู้สึกว่าเป็นความรัก คิดว่าเป็นความผูกพันเสียมากกว่า) มันเป็นช่วงเวลาที่ผมสับสนมากที่สุดว่าจำทำอย่างไรต่อไป จนมันมีอยู่ช่วงนึงที่ชาวบ้านเค้าเมาท์กันไปทั่วว่าผมกำลังคบกับบีอยู่(ด้วยความที่ครอบครัวผมและบีเป็นเหมือนคนดัง มีคนรู้จักเยอะ) จนถึงหูที่บ้าน จนแม่พูดกับผมว่า"ได้ข่าวว่าลูกคบกับบีอยู่เหรอ ไม่ว่าข่าวจะเป็นจริงหรือโคมลอย แม่ขอสั่งให้ลูกเลิกคบกับเขาซะ!!" (พึ่งรู้ทีหลังว่า ครอบครัวของเราสองคนไม่ค่อยลงรอยกัน) กอปรกับเรานั้นมีปัญหากันจนเลิกเป็นเพื่อนกันไประยะนึง ยิ่งตัวผมเป็นพวกถือทิฐิว่า ตราบใดกูไม่ผิด อย่าหวังว่าคำขอโทษเอ่ยออกมาจากปากกู(เรื่องนี้มันผิดนะ) เราอยู่สภาพนี้จนถึง ภาคเรียนที่ 2 ของม.4 (นานสัสๆ) จนบีทักแชทมาขอโทษผม ตอนแรกผมไม่ให้อภัย แต่ต่อมาบีก้อเริ่มพูดจนผมใจอ่อน ในท้ายที่สุดเราก้อได้กลับมาคบเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง (เวลาที่เราโกรธกับเพื่อนโดยอย่างยิ่งเพื่อนรัก เมื่อกับมาคบกัน มันทำให้เรารู้จักกันมากกว่าเดิมใช่ป่ะล่ะ ) แต่ด้วยปากหมาเน็ตเวิร์ค(เร็วยิ่งกว่าไอโฟน)เลยทำให้แม่รู้เรื่องเข้า เราทะเลาะกับแม่นานมาก จนสุดท้ายผมโพล่งออกไปว่าปัญหาผู้ใหญ่ ไม่ใช่เรื่องของเด็ก!!เจออย่างนี้เงิบสิคะ ตั้งแต่นั้นมาแม่ก้อไม่พูดกับผมเรื่องนี้อีกเลย ตั้งแต่เราคบกันมาจนถึงปัจจุบันนี้ มีหลายครั้งที่เราทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้าง งอนกันบ้าง แต่สุดท้ายเราก้อกลับมาดีกันได้สมอ ไม่ว่าใครจะผิดก้อตาม และผมก้อยังไม่กล้าสารภาพความในใจออกไปเสียที เพราะคิดว่าถ้าบอกไปแล้วก้อกลัวว่าความสัมพันธ์ที่มีอยู่จะขาดสะบั้น และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก (นึกถึงแล้วใจหายวูบเลยเนอะ) เลยเลือกที่จะเก็บไว้ก่อนจะดีกว่า แต่ก้อตั้งไว้แล้วว่า ต้องเป็นวันนั้น วันปัจฉิมเท่านั้น ที่ผมต้องบอกออกไปให้ได้ เพราะมันคือวันสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกันอีก นี่เป็นการแอบรัก 4 ปี มันเป็นการแอบรักที่นานที่สุด เรียกว่าแอบรักมาราธอนล่ะมั้ง??