เราตัดสินใจถูกแล้วใช่มั้ยที่ออกมาจากชีวิตเค้า

คือเรื่องมันมีอยู่ว่าเราเคยคบผช.อยู่คนนึงคบได้ประมาณปีกับเดือนหน่อยๆแล้วก็เลิกไปเหตุผลคือเพราะเค้าเบื่อเรา ระหว่างที่เลิกกันก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันเลยเราปิดเฟสหนีไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเลยแต่ว่าช่องทางอื่นๆก็ยังมีเค้าอยู่ทั้งทวิตไอจีไลน์ พอเลิกกันไปได้ประมาณสองเดือนเค้าก็ทักไลน์มาหาเราว่าเป็นไงมั่งสบายดีเปล่าไรงี้ ตอนแรกเราก็ลังเลอยู่ว่าจะตอบเค้าดีมั้ย เพราะในใจเรายังคงมีเค้ามาตลอดไม่เคยลืมยังคิดถึงเค้าทุกวัน แต่ในที่สุดเราก็เลือกที่จะตอบเค้าไป เราพยายามคุยให้เหมือนเพื่อนที่สุดทั้งๆที่ในใจเรายังทำใจเป็นเพื่อนกับเค้าไม่ได้เลย เราก็คุยกันมาปกติ เราก็ถามว่า คิดไงถึงทักมา เค้าก็บอกว่าคิดถึง เป็นห่วงเรารู้ว่าเราอยู่คนเดียวไม่ได้ แล้วก็บอกอีกว่ายังไม่ลืมเรา แต่เรารู้สึกว่าการกระทำของเค้ามันสวนทางกัน คือระหว่างที่เลิกกันไม่ได้ติดต่อกันเค้าก็เคยลงรูปไปเที่ยวกับผญ.ในไอจีสองคน แต่พอซักพักเค้าก็ลบรูปที่ถ่ายคู่กับผญ.ไปเพราะผญ.เค้าไม่ได้อะไรกับแฟนเก่าเรา ที่รู้ก็เพราะเราทำเป็นแกล้งแซวๆเค้า ทำเป็นหลอกถามไรงี้ ทั้งๆที่ในใจก็เจ็บอยู่นะ แต่ทำไงได้ก็อยากรู้เองนี่เนอะ เราก็คุยกันมาได้สักพัก เราคุยกันเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนตอนเคยเป็นแฟนกัน จนวันนึงเค้าบอกว่าเค้าอยากเจอเรา เค้าก็บอกว่าคิดถึงทีไรอยากกอดเราทุกทีเลย วันนั้นเค้าก็เลยชวนเราไปอยู่ด้วยที่หอเค้า เราก็ยอมใจอ่อนไป ตอนที่เจอเราก็ทำตัวไม่ถูกว่าต้องทำตัวยังไง แต่เราก็พยายามที่จะพูดคุยกับเค้าปกตินะ เค้าก็เล่าเรื่องเค้าให้เราฟัง เราก็มีหลอกถามเค้าว่าตอนนี้เค้าคุยกับใครอยู่บ้าง เค้าก็บอกว่าก็มีคุยประมาณสิบคนได้ แต่ก็ไม่จริงใจหรืออะไรกับใครซักคน เค้าบอกว่ายังไม่อยากมีใคร เราฟังแล้วเราก็แบบ เห้อออ มันรู้สึกเหมือนหน่วงๆ รู้สึกเหมือนแพ้อะไรซักอย่าง ตลอดเวลาที่อยู่กับเค้าเราพยายามทำเหมือนไม่เป็นอะไรทั้งที่ในใจนี่ร้องไห้จะตายแล้ว แต่คืนนั้นเรายอมรับว่ามีความสุขมากที่ได้นอนกอดกับเค้าอีกครั้งเราไม่อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เลยไม่อยากให้เวลาดีๆแบบหายไปจากเราอีก แต่มันก็เป็นความสุขที่แบบหน่วงๆ เราดีใจที่เค้ายังจำเรื่องราวของเราได้ทุกอย่าง จนวันต่อมาถึงวันที่ต้องกลับมาอยู่หอตัวเองอีกครั้ง เรารู้สึกแย่มากมันหน่วงๆมาก เราเอาแต่คิดถึงอ้อมกอด แต่เราก็โทษตัวเองแหละทำตัวเองทั้งนั้น ก็ได้แต่ยอมรับความเสียใจครั้งนี้ไป เราเป็นเอามากไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย กินข้าวไม่ลงเกือบอาทิตย์ มันรู้สึกเบื่อๆอะคะ แล้วเวลาเรานึกถึงวันนั้นเราก็เอาแต่ร้องไห้ เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถกลับไปมีความสุขแบบนั้นได้อีก แต่ระหว่างนั้นเราก็เริ่มพยายามคุยกับเค้าให้น้อยลงเราจะได้ไม่เจ็บมาก เราฝืนตัวเองทุกอย่างทั้งๆที่อยากคุยกับเค้าแทบตาย และอีกเหตุผลนึงที่เราเริ่มถอยห่างจากเค้าคือเราเห็นผญ.คนนึงมาคอยเม้นตัสให้เค้าในเฟสบ่อยๆ เรารู้สึกหงุดหงิดใจยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เราเองก็รู้ด้วยว่าเค้าคุยเยอะ เราเองก็คิดมาตลอดนะว่าเราควรจะอยู่หรือไปดี อยู่ไปเค้าก็ไม่ได้ร็สึกอะไรกับเราเหมือนเดิมแล้ว ถึงเราจะไปเค้าก็ยังมีคนอื่นให้คุยด้วยอีกคั้งเยอะแยะ เราจึงตัดสินใจเดินออกมาคะ เราก็บอกเค้าประมาณว่าไปอยู่กับคนที่เค้าชอบเถอะ เราอยู๋ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเค้าอยู่แล้ว อยู๋ไปเค้าก็ไม่เห็นค่าเรา ไม่มีเราเค้าก็ไม่เป็นไรหรอก กลับไปไม่มีเราเหมือนเดิมดีกว่า เค้าก็เลยบอกกลับมาว่างั้นไม่กวนแล้ว ขอโทษ พอวันต่อมาเราก็เห็นเค้าคุยกับผญในเฟสอีก แชร์เพลงแบบอินเลิฟอีก เราก็เลยคิดว่าเราคงคิดถูกแล้วละมั้งที่เราเดินออกมาจากชีวิตเค้าไม่มีเราเค้าก็มีความสุขดีนิ เผลอๆอาจจะมีมากกว่าด้วยซ้ำ แต่พอเราเห็นแบบนั้นเราก็ปล่อยโฮเลยคะ ในใจลึกๆเราก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ บางทีเราก็คิดนะว่าคุยในฐานะอะไรก็ได้ขอแค่ให้ได้คุยกันทุกวันก็พอ แต่ในใจมันก็รู้สึกขัดๆกันอ่ะคะ จนถึงวันนี้เราก็ยังรู้สึกแย่ๆอยู่อ่ะคะ เหมือนขาดอะไรไปซักอย่าง มันเหงาๆชอบกล ใจมันหวิวๆ เรายังคิดถึงเค้าอยู่ทุกวัน ยังรู้สึกกับเค้าเหมือนเดิม แล้วไม่รู้ด้วยว่าจะลืมได้เมื่อไหร่