จริงๆไม่เคยคิดเลยค่ะว่าจะโพสกระทู้อะไรกับเค้าหรอก เพราะคิดว่าจะเข้ามาแค่อ่านเรื่องฟินๆอย่าวเดียว55555 ดูเห็นแก่ตัวเนอะ? แต่พอลองอานหลายๆกระทู้เข้าก็คิดว่า เอ้อ เราเป็นคนอ่านเราก็ฟินที่ได้อ่าน เราก็น่าจะแบ่งปันเรื่องราวของเราบ้าง เป็นเรื่องที่เราจำขึ้นใจเลยล่ะ
เรื่องมันเกิดตอนเราอยู่ม.3ค่ะ (ตอนนี้จบม.6แล้ว) ช่วงนั้นเพลาๆจากการมีคนมาจีบละ สงบสุขกับกลุ่มเพื่อนดี(เค้าไม่ได้อยากรู้ปะ?? ขอโทษค่ะ(._.)) เป็นเด็กกิจกรรมดนตรีไทยด้วย เลยมีคนรู้จักและรู้จักคนค่อนข้างเยอะ
อยู่มาวันนึงมีเฟสนิรนามแอดและทักมาค่ะ เพราะชื่อเฟสเป็นใครก็ไม่รู้ ข้อมูลอะไรก็ไม่มี เค้าแอดมาเราก็รับเพราะไม่ได้คิดไรมากมาย เค้าทักมาถามชื่อเราก็ตอบกลับ นึกว่าาเป็นคนรู้จัก พอถามชื่อเรา เราก็บอกว่าชื่อ น.(ข้อย่อนะคะ) แต่พอเราถามกลับ กลับเฉไฉไม่ยอมบอกชื่ออีกแน่ะ!!
ตอนนั้นอยู่ม.ต้นเหมือนเป็นเด็กแสบน่ะค่ะ เลยคิดว่า ได้ ได๊!!! คิดจะไขว้(ไฟท์)ใช่มั้ย!? เราก็ให้โอกาสเค้าบอกชื่ออีกทีค่ะ และได้คำตอบว่า.. "ไม่รู้สิ 555"
ณ ตอนนั้นคิดว่ามาตีสนิทแบบนี้เราไม่ชอบค่ะ!! ต้องเอาคืน!!(ประสาความคิดเด็กๆอ่ะเนอะ) คิดว่ามันคือเกม และเราต้องชนะ!(จริงจังมากบ่องตง-_-)
พอคุยกันวันที่ 2 เค้าก็ทักมาอีกค่ะ เราก็แบบ หึๆ เดี๋ยวเจ๊อะๆ เราก็บอกว่าถ้าไม่บอกจะบล็อก เค้าก็เหมือนพยายามทำให้เราเชื่อใจ เผยออกมาว่าเค้าเป็นเพื่อนบ้านของเพื่อนในห้องเรา เราก็เริ่มเลยค่ะ ถามเพื่อนทันที ซึ่งเพื่อนก็บอกว่ารู้จัก แถมยังให้เฟสมาด้วย เสร็จเรา!!
รอใครตัดริ้บบิ้นล่ะคะ?? ปฏิบัติการส่องเฟสก็มาค่ะ!! ส่องรูปก่อนเลย ก็รู้ว่าอ๋อออออออ พี่คนนี้เองหรอ ไม่รู้จักว่ะ(แป่วว)
หลังจากเห็นเฟสแล้ว เราก็คิดว่ามันคือเกม จบง่ายๆก็ไม่สนุกสิ!?! เราก็แกล้งโง่ต่อไปค่ะ เค้าก็ทักมาคุยทุกวันๆ สัญญาณก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เพื่อความสนุกเราก็จะแหย่บ้างอะไรบ้าง
พี่ ฟ. : น้องเล่นดนตรีไทยด้วยเหรอ?
น. : ค่ะ พี่รู้ได้ยังไงคะ?
พี่ ฟ. : ก็พี่เป็นเพื่อนกับพี่...ไง เค้าอยู่ดนตรีไทยด้วย แล้วน้องเข้าซ้อมยังไงอ่ะ
น. : ก็เนี่ยค่ะ เอามือแนบประตูนะคะ แล้วผลักเข้าไปค่ะ^^ อ้อ พี่อยู่สีแดงแน่เลย น้องไปสืบมาแล้ว!!
พี่ ฟ. : ใช่ๆ รู้ได้ไง??
น. : อ้อหรอคะ ^^(ในใจแบบ สตอเหอะพี่ พี่อยู่สีฟ้าเหมือนน้องปะคะ??-_-)
วันต่อมาพอถึงคาบว่าง เราก็นั่งปรึกษากับเพื่อนหน้าหอสมุดว่าจะไปไหนกันดี (เด็กดีจริงๆอยู่ใกล้แท้ๆแต่ไม่เข้าห้องสมุด)
เรื่องนี้เราก็เล่าให้เพื่อนฟังนะ เพื่นเลยบอกว่าพี่แกนั่งอยู่ตรงโต๊ะตรงข้ามหอสมุด เราก็แกล้งๆมองวิว พี่เค้าก็มองมาจริงๆ แถมยังมองตลอดเวลาด้วย!!?? คือถ้ามองขนาดนี้ เราพรุนแล้วล่ะบอกเลย-_- วันต่อๆมาก็เจอกันบ่อยมากกกกกก เจอกันทุกวันน
จนเราอยากให้มันสนุกกว่านี้ เลยถามพี่เค้าว่า พี่ ฟ. จะแอบไปถึงเมื่อไหร่ พี่แกก็บอก เปล๊า ใคร๊ ไม่ใช่พี๊ จนเราบอกว่าไม่งั้นบล็อกนะ พี่เค้าเลยยอม
เราเลยถามว่า
น. : ได้เฟสน้องมาจากไหน
พี่ ฟ : ก็หาจากเฟสเพื่อนน้องนั่นแหละ
น : แล้วทำไมถึงคิดจะแอดมา (จากนี้คือแบบ จุกค่ะ พูดไม่ออก)
พี่ ฟ. : ก็...วันนั้นเข้าห้องคอม เพื่อนพี่มันเล่นคอม คอมเต็มเลยนั่งพิงเก้าอี้เพื่อน มองมาด้านหลังเห็นผีนั่งใส่หูฟังอยู่ มันน่ารัก...
อึก..เจอแบบนี้ฆ่าเราเลยเถอะ จะกรี๊ดกลางร้านคอมละนะ (จริงๆพี่เค้าก็มีแฟนคลับเยอะนะ) แต่ในใจเราก็คิดแบบเดิม ว่าอยากลองดีตีสนิทเราก็จัดให้
ไม่รู้ว่าไร้สาระอย่างนี้ มีคนอ่านรึเปล่า อย่างน้อยก็แบ่งปันเนอะ เหอๆ
กาลครั้งหนึ่งที่(เคย)ได้ฟิน ดูเป็นอุทาหรณ์ได้นะ
เรื่องมันเกิดตอนเราอยู่ม.3ค่ะ (ตอนนี้จบม.6แล้ว) ช่วงนั้นเพลาๆจากการมีคนมาจีบละ สงบสุขกับกลุ่มเพื่อนดี(เค้าไม่ได้อยากรู้ปะ?? ขอโทษค่ะ(._.)) เป็นเด็กกิจกรรมดนตรีไทยด้วย เลยมีคนรู้จักและรู้จักคนค่อนข้างเยอะ
อยู่มาวันนึงมีเฟสนิรนามแอดและทักมาค่ะ เพราะชื่อเฟสเป็นใครก็ไม่รู้ ข้อมูลอะไรก็ไม่มี เค้าแอดมาเราก็รับเพราะไม่ได้คิดไรมากมาย เค้าทักมาถามชื่อเราก็ตอบกลับ นึกว่าาเป็นคนรู้จัก พอถามชื่อเรา เราก็บอกว่าชื่อ น.(ข้อย่อนะคะ) แต่พอเราถามกลับ กลับเฉไฉไม่ยอมบอกชื่ออีกแน่ะ!!
ตอนนั้นอยู่ม.ต้นเหมือนเป็นเด็กแสบน่ะค่ะ เลยคิดว่า ได้ ได๊!!! คิดจะไขว้(ไฟท์)ใช่มั้ย!? เราก็ให้โอกาสเค้าบอกชื่ออีกทีค่ะ และได้คำตอบว่า.. "ไม่รู้สิ 555"
ณ ตอนนั้นคิดว่ามาตีสนิทแบบนี้เราไม่ชอบค่ะ!! ต้องเอาคืน!!(ประสาความคิดเด็กๆอ่ะเนอะ) คิดว่ามันคือเกม และเราต้องชนะ!(จริงจังมากบ่องตง-_-)
พอคุยกันวันที่ 2 เค้าก็ทักมาอีกค่ะ เราก็แบบ หึๆ เดี๋ยวเจ๊อะๆ เราก็บอกว่าถ้าไม่บอกจะบล็อก เค้าก็เหมือนพยายามทำให้เราเชื่อใจ เผยออกมาว่าเค้าเป็นเพื่อนบ้านของเพื่อนในห้องเรา เราก็เริ่มเลยค่ะ ถามเพื่อนทันที ซึ่งเพื่อนก็บอกว่ารู้จัก แถมยังให้เฟสมาด้วย เสร็จเรา!!
รอใครตัดริ้บบิ้นล่ะคะ?? ปฏิบัติการส่องเฟสก็มาค่ะ!! ส่องรูปก่อนเลย ก็รู้ว่าอ๋อออออออ พี่คนนี้เองหรอ ไม่รู้จักว่ะ(แป่วว)
หลังจากเห็นเฟสแล้ว เราก็คิดว่ามันคือเกม จบง่ายๆก็ไม่สนุกสิ!?! เราก็แกล้งโง่ต่อไปค่ะ เค้าก็ทักมาคุยทุกวันๆ สัญญาณก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เพื่อความสนุกเราก็จะแหย่บ้างอะไรบ้าง
พี่ ฟ. : น้องเล่นดนตรีไทยด้วยเหรอ?
น. : ค่ะ พี่รู้ได้ยังไงคะ?
พี่ ฟ. : ก็พี่เป็นเพื่อนกับพี่...ไง เค้าอยู่ดนตรีไทยด้วย แล้วน้องเข้าซ้อมยังไงอ่ะ
น. : ก็เนี่ยค่ะ เอามือแนบประตูนะคะ แล้วผลักเข้าไปค่ะ^^ อ้อ พี่อยู่สีแดงแน่เลย น้องไปสืบมาแล้ว!!
พี่ ฟ. : ใช่ๆ รู้ได้ไง??
น. : อ้อหรอคะ ^^(ในใจแบบ สตอเหอะพี่ พี่อยู่สีฟ้าเหมือนน้องปะคะ??-_-)
วันต่อมาพอถึงคาบว่าง เราก็นั่งปรึกษากับเพื่อนหน้าหอสมุดว่าจะไปไหนกันดี (เด็กดีจริงๆอยู่ใกล้แท้ๆแต่ไม่เข้าห้องสมุด)
เรื่องนี้เราก็เล่าให้เพื่อนฟังนะ เพื่นเลยบอกว่าพี่แกนั่งอยู่ตรงโต๊ะตรงข้ามหอสมุด เราก็แกล้งๆมองวิว พี่เค้าก็มองมาจริงๆ แถมยังมองตลอดเวลาด้วย!!?? คือถ้ามองขนาดนี้ เราพรุนแล้วล่ะบอกเลย-_- วันต่อๆมาก็เจอกันบ่อยมากกกกกก เจอกันทุกวันน
จนเราอยากให้มันสนุกกว่านี้ เลยถามพี่เค้าว่า พี่ ฟ. จะแอบไปถึงเมื่อไหร่ พี่แกก็บอก เปล๊า ใคร๊ ไม่ใช่พี๊ จนเราบอกว่าไม่งั้นบล็อกนะ พี่เค้าเลยยอม
เราเลยถามว่า
น. : ได้เฟสน้องมาจากไหน
พี่ ฟ : ก็หาจากเฟสเพื่อนน้องนั่นแหละ
น : แล้วทำไมถึงคิดจะแอดมา (จากนี้คือแบบ จุกค่ะ พูดไม่ออก)
พี่ ฟ. : ก็...วันนั้นเข้าห้องคอม เพื่อนพี่มันเล่นคอม คอมเต็มเลยนั่งพิงเก้าอี้เพื่อน มองมาด้านหลังเห็นผีนั่งใส่หูฟังอยู่ มันน่ารัก...
อึก..เจอแบบนี้ฆ่าเราเลยเถอะ จะกรี๊ดกลางร้านคอมละนะ (จริงๆพี่เค้าก็มีแฟนคลับเยอะนะ) แต่ในใจเราก็คิดแบบเดิม ว่าอยากลองดีตีสนิทเราก็จัดให้
ไม่รู้ว่าไร้สาระอย่างนี้ มีคนอ่านรึเปล่า อย่างน้อยก็แบ่งปันเนอะ เหอๆ