ใต้เงาแห่งปีกสีดำ บทที่ 11 สวนพฤกษาในป่าหมอก

กลางไพรพฤกษ์ไสวเสียดฟ้ากว้าง พฤกษ์รายเรียงงามอย่างสวยไศล ยอดไม้ชูดั่งมงกุฏแห่งพงไพร แต่งโลกให้งดงามอภิรมย์ เสียงนกร้องหริ่งหรีดบันเทิงใจ แม่น้ำใสแสงกระทบภพสวยสม ลมพลิ้วไหวขับขานหวานอารมณ์ ทุกมุมดงพรม

'แห่งเช้าธันวาคมต้องลมหนาวไม่มีเสียงสนูว่าวจากราวป่าแม้แต่แผ่วเพลงรักสักวาก็ถูกกาลเวลากลืนหายไป ไม่มีหรอกหมอกเหงาในเงาหม่นหลบหน้าพฤศจิกายนระคนไหวเขียนเพลงรักสักเพลงก็เซ็งใจเพราะไม่มีผู้ใดใส่ใจฟัง'

ยามราตรีหมอกมัวทั่วพนาศ เสียงจักจั่นขับขานสะท้านไหว แสงจันทร์เพ็ญเย็นชื้นระรื่นใจ แต่เงาไม้กลับเคลื่อนเหมือนมีคน ยินเสียงครวญหวีดแว่วจากแนวป่า คล้ายเสียงผ้าขาวพรายร่ำคร่ำบ่น ผีตายโหงโศกเศร้าระทมทน ยั