เกาหลีเน้นบทที่สมจริง เป็นมนุษย์จริงๆ มีดี มีชั่ว มีหมอเลว ทนายเลว ครูดี อัยการเลว ฯลฯ ขณะที่ละครไทยค่อนข้างจับแก่นสารใน Production ได้เพียงเปลือกผิวเท่านั้น เช่น มีการ Fitting มีการประโคมข่าวฉาว มีการทำการตลาดที่แปลกๆ ซึ่งผู้ผลิตละครน่าจะเอาเวลาตรงนี้ไปพัฒนา Production ไปพัฒนาบท และที่สำคัญ ควรไปพัฒนา Acting ให้ถูกวิธีดีกว่ามั้ย?

ปล. First Reading แปลว่าการอ่านบทครั้งแรก