นี่คือการเถียงหรอค่ะ?? การพูดแบบนี้กับแม่ คือการหาบาปใส่ตัวหรอค่ะ??

คือเราคุยกับแม่เรื่องที่นอน พ่อก็อยู่ตรงนี้
ของเล่าเป็นบทสนทนาน่ะค่ะ

เรา:แม่ ที่นอนแบบเป่าลมอยู่ไหน จะเอามานอน ที่นอนเก่าปวดหลังแล้ว

แม่:ทำไมถึงปวด?

เรา: มันหลายปีแล้ว มันก็แฟ้บติดพื้นแล้ว มันแข็งๆ นอนแล้วปวดตัว(ที่นอนปิคนิค)

แม่: ของตูก็หลายปคัแล้ว ไม่เห็นเป็นไร (ที่นอนสปริง)

เรา: แม่ดูความหนาดิ

แม่ก็เงียบไป แต่เหลือบไปเห็นพ่อส่ายหัว

พ่อ: จะเถียงทำไม เถียงหาบาป

เรา: มันไม่ใช่อ่ะ นี่คือเหตุผล

พ่อ: เอ้อ เดี๋ยวก็รู้ จะเก่ง จะฉลาด จะเป็นดร.
มาจากไหน เถียงพ่อเถียงแม่ก็ไปลงนรกได้
แค่คิดก็บาปอยู่แล้ว นี่พูดออกมาก็บาปหนักไปอีก

เรา: เงียบเดินหนีไป

คือ มันบาปหรอค่ะ การที่เราพูดแบบนี้??
ทำอะไรก็บาปไปหมด พูดว่าเราจะลงนรกตลอด
มันเหมือนกะเค้าแช่งเราเลย เข้าใจว่าเค้าสอน
แต่บางทีมันขัดกับสิ่งที่เราเจตนา ไม่สบายใจค่ะ บางทีพูดประมาณแบบ จะไม่เจริญ อะไรประมาณนี้ วาจาพ่อแม่ศักสิทธิ์
พูดสอนแต่เหมือนแช่งเลย เราไม่ค่อยสบายใจ
หรือนี่เราผิดหรืออย่างไร เราสับสนมากทุกวันนี้
ผู้รู้ช่วยชี้แนะทีน่ะค่ะ ขอบคุณค่ะ