ผมเพิ่งสูญเสียคุณแม่เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ซึ่งสิ้นลมในขณะที่ฟอกไต. พยาบาลเล่าว่าแม่ผมหลับไปแล้วปลุกไม่ตื่น ปั้มหัวใจเท่าไหร่ก็ไม่กลับมาเต้นตามเดิม. รู้สึกเศร้าและช็อกมากครับ แม้ว่าผมจะพยายามทำใจมาสักระยะหนึ่งแล้ว. เพราะ 2-3 เดือนที่ผ่านมา แม่มักจะบ่นว่าไม่อยากฟอกไต. ประกอบกับแกไม่ค่อยมีแรง. อ่อนเพลีย. เดินไม่ค่อยได้. ต้องใช้รถเข็นตลอด แม่ผมเพิ่งอายุ 63 เองครับ
ตอนนี้ผมจัดงานให้แม่. พอเสร็จจากวัดกลับบ้านแล้วรู้สึกหดหู่ เคว้งคว้าง. คิดถึงแม่. เคยเห็นแม่นั่งตรงนั้นตรงนี้แต่ตอนนี้เป็นต้นไปจะไม่มีไม่เห็นแม่อีกแล้ว. วันไหนกลับบ้านดึก แม่ก็จะโทรหาว่าถึงไหนแล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ผมทุกข์ใจเหลือเกินครับ.
ตอนนี้ผมคิดวางแผนว่าเสร็จจากงานแม่. ผมจะออกไปเช่าอพาร์ทเมนท์อยู่ โดยให้พ่อไปอยู่ด้วย เพราะไม่อยากกลับบ้าน. ไม่อยากกลับมาเห็นบ้านว่างๆ โดยไม่มีแม่. (สาเหตุที่ต้องให้พ่อไปอยู่ด้วย เพราะไม่อยากให้ท่านต้องอยู่คนเดียวตอนที่ลูกๆไปทำงาน). เพื่อนๆคิดว่าเป็นไงบ้างครับ น่าจะเยียวยาอาการคิดถึงได้ดีมั้ย
ปล. ผมอายุ 35 ยังไม่มีครอบครัว. พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันมาตลอด 40 กว่าปี. ที่บ้านยังมีพี่ชาย พี่สาว และน้องสาว. รวม 3 คนครับ
ทำอย่างไรให้ลดความซึมเศร้าจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักให้เร็วที่สุด
ตอนนี้ผมจัดงานให้แม่. พอเสร็จจากวัดกลับบ้านแล้วรู้สึกหดหู่ เคว้งคว้าง. คิดถึงแม่. เคยเห็นแม่นั่งตรงนั้นตรงนี้แต่ตอนนี้เป็นต้นไปจะไม่มีไม่เห็นแม่อีกแล้ว. วันไหนกลับบ้านดึก แม่ก็จะโทรหาว่าถึงไหนแล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ผมทุกข์ใจเหลือเกินครับ.
ตอนนี้ผมคิดวางแผนว่าเสร็จจากงานแม่. ผมจะออกไปเช่าอพาร์ทเมนท์อยู่ โดยให้พ่อไปอยู่ด้วย เพราะไม่อยากกลับบ้าน. ไม่อยากกลับมาเห็นบ้านว่างๆ โดยไม่มีแม่. (สาเหตุที่ต้องให้พ่อไปอยู่ด้วย เพราะไม่อยากให้ท่านต้องอยู่คนเดียวตอนที่ลูกๆไปทำงาน). เพื่อนๆคิดว่าเป็นไงบ้างครับ น่าจะเยียวยาอาการคิดถึงได้ดีมั้ย
ปล. ผมอายุ 35 ยังไม่มีครอบครัว. พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันมาตลอด 40 กว่าปี. ที่บ้านยังมีพี่ชาย พี่สาว และน้องสาว. รวม 3 คนครับ