เรารู้จักกับรุ่นพี่คนนึงผ่านการทำกิจกรรมร่วมกัน ยิ่งนานวันก้อยิ่งสนิทกัน เราคุยกันเกือบทุกเรื่องแหละ แล้วเหมือนกลายเปนว่าเราทำตัวเห็นเขาเปนพี่ชายเราไปแล้ว แทบจะไม่มีความเกรงใจ พี่เขาเป็นคนดีมาก คอยสอนเรา เตือนเราหลายๆอย่าง เรามีปัญหาอะไรก้อชอบไปหาพี่เขา รวมถึงพี่เขาเองก้อยอมบอกเรื่องส่วนตัวหลายๆอย่างให้เรา และปรึกษาปัญหาส่วนตัวกับเรา เรียกได้ว่าสนิทและไว้ใจกันมาก พี่เขาจะดูดุๆต่อหน้าคนอื่นแต่กับเราถึงดุแค่ไหนเราก้อดื้อใส่แบบง่ายๆเลย พี่เขาก้อไม่โกรธ ตามใจเราด้วยซ้า แต่มาวันนึงดูเหมือนว่าเขาเปลี่ยนไป ด้วยความที่เราเองก้อไม่ค่อยสนใจเรื่องรักเท่าไหร่ เรียกว่าอินโนเซนต์ก้อได้น่ะ เราก้อทำตัวปกติต่อไป เกาะแกะเขา พูดมาก ชอบไปนั่งเล่น นอนเล่นที่หอ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่ค่อยคุยกับเราเหมือนแต่ก่อน อยู่มาวันนึง เราก้อไปนั่งเล่นห้องเขาตามปกติ โม้กับเขาเรื่อยเปื่อย สักพักเขาก้อบอกเราว่า เขารักเรา เราอึ้งไปไม่ถึงวิ เรียกสติกลับมาแล้วทำเปนไม่ได้ยิน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะเรากลัวว่าถ้ารับรู้แล้วจะทำให้เราห่างเหินกัน ตอนนั้นไม่ได้ชอบเขาเลย หลังจากนั้นพี่เขาก้อทำตัวง้องแง้ง สนใจบ้างไม่สนใจเราบ้าง หยิ่งๆบ้างไรบ้าง บางครั้งก้อตื๊อ ประมานว่าทำตัวเหมือนคนแอบชอบ โดยส่วนตัวแล้วเราจะเปนคนประมานว่าพอรุว่ามีคนมาชอบเรา เราจะเกลียดเขาเลย 555 โรคจิตนิดๆน่ะเราเนี่ยะ แต่นั่นแหละ เราก้อเริ่มเกลียดเขา เริ่มรำคาญ แต่เราก้อไม่ได้แสดงออกให้เขาเห็นเยอะนัก สุดท้ายวันนึงเขาก้อบอกกับเราอีกครั้ง ว่าเขาชอบเรา เราก้อเหมือนเดิม ทำเปนไม่ได้ยินแล้วหาเรื่องโม้ต่อ จนตอนนี้มันผ่านมาหลายเดือนแล้ว แล้วเขาก้อเหมือนจะเริ่มทำเปนคุยกับเราปกติประมานว่าทำใจได้แล้ว อยุ่ๆก้อมีคนมาบอกเราว่าพี่เขามีคนในดวงใจแล้ว ตอนนั้นเราอึ้งกว่าตอนที่เขาบอกชอบเรา มันเหมือนเอาก้อนหินยัดใส่ในอก มันหน่วงไปหมด อยากจะร้องแต่ร้องไม่ออก เราเหมือนคนไม่มีหัวใจ คอยทำร้ายจิตใจ ไม่เคยสนใจ จนไม่รุว่ามันคือความรัก เพิ่งจะมารุสึกกตัวตอนที่เขาเอาความรักจากไป ตอนนี้พอเจอหน้าเขาแล้วเหมือนทำตัวไม่ถูก อยากจะหนี เพราะเขาไม่รักเราแล้ว เราเหมือนทำของมีค่าหล่นหายโดยไม่เหนว่ามันมีค่าตอนที่มันอยุกับเรา อยากให้เขากลับมารักเราอีก ความรักมันช่างทรมานเหลือเกิน T T ทำไมเราต้องรุสึกแบบนี้ด้วยน่ะ ใครเปนเหมือนกันบ้าง ขอวิธีแก้หน่อยยยยย