เราเกิดมาโดยเป็นลูกแม่ค้าโดยกำเนิน..
เราเป็นลูกผู้หญิงคนเดียว มีพี่ชายเพียง1คน
เราลำบากกันมา ไม่ว่าจะผ่าทุกข์หรือสุขไม่เคยห่างจากอกแม่เลย
ส่วนพี่ชายเรา ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตมหาลัย

เวลาผ่านไปจนเรียนจบ
ก็ได้ขายทุกอย่างทิ้ง <ซึ่งก็รถเก๋งคันเก่าๆ1คันนั่นแหละ> เพื่อมาเปิดร้านเล็ก ๆ ข้างมหาลัย
แม่กับพี่ดูแลเกี่ยวกับเครื่องดื่ม เราเกี่ยวกับอาหารโดยแรกเริ่มเปิดนั้น เราก็ได้เสียแฟนไปคนนึงโดยที่เราไม่มีเวลาให้
ซึ่งเรื่องก็จบไปนานแล้ว
พอผ่านไป เราก็เจอ ผู้ชายคนนึง
ซึ่งเราว่าเค้าอบอุ่น ตลก เพื่อนฝูงมากมาย ขยัน ช่วยเหลือเราทุกอย่าง
จนกระทั้ง เค้ารู้สึกว่าพี่ชายเรา เค้าเอาเปรียบเรามาตลอด
(แบบว่า เห็นน้องเหนื่อยก็ไม่ชวยเหลือน้องตัวเอง)
เพราะเราทำทุกอย่างในครัวตอนนั้น มีลูกจ้าง 1คน
ซึ่ง เราต้องเป็นคนทำครัวเอง ทำความสะอาดครัวและเก็บครัวเอง พี่ชายเราไม่ได้รู้เรื่องอะไรหรอก
เพราะพี่ชายเราเป็นคุณหนูมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แฟนเราก็เลยไม่ชอบหน้าพี่เรา.
พี่เราก็พอจะรู้ตัวแล้ว ช่วงหลังๆมานี้พี่เราพยายามทัก แต่แฟนเรานิ่งมาก
แต่ก็ยังมาหาเราช่วยเราเหมือนเดิม ตั้งแต่เราเหนื่อนจนตอนนี้เรามีลูกจ้างเต้มร้านแล้ว
ก็จะทำการขยายร้านไปอีกห้อง.

ซึ่งมีที่ว่างเหลือยุ โดยที่แม่เรายังไม่พร้อมจะขยายเพิ่ม
เราเลยคิดกับแฟนว่าเราอยากเปิดห้องเค้ก คือเป็นร้านเค้กตอนกลางวัน
ตกลงกันมาว่า เราทำขนมแล้วแฟนขาย แม่เราบอกไม่เห็นด้วยเพราะกลัวว่าเราจะเหนื่อยเกินตัว
แต่โชคดีมากๆฝ่ายของครอบครัวแฟนช่วยเหลือทุกอย่าง
เพราะรู้ว่าเป็นร้านของแฟนกับเรา
โดยที่พ่อแฟนมาช่วย แม่แฟนก็หาตู้เค้กมือ2มาให้ แฟนเราหาให้ทุกอย่างโดยที่เราออกตัง (แต่ก็มีเงินเก็บแฟนบ้างนิดหน่อย)

เราช่วยกันทำ หลังเลิกร้านตี2และช่วงวันหยุด.
มีเพื่อนแฟน น้องแฟน ซึ่งก็หาซื้อของกันด้วย แมงไซ นี่แหละ เพราะพี่เราไม่ช่วยอะไรเราก็เลยขี้เกียดจะเอ่ยปากขอ

เราคิดในใจตลอดว่า มีปันหากันแน่นอน แล้ว ถ้างานนี้ออกมาดีหวังว่าจะแฮบปี้ทั้ง2ฝ่าย ฝ่ายแฟนจะภูมิใจที่เค้าทำเพื่อเราสำเร็จ
ฝ่ายแม่กับพี่คงภูมิใจที่เราทำมันได้...

แต่เราพอเราเปิดร้าน แบบรีบๆเปิด. แฟนใจร้อน เราก็เปิดโดยทำเค้กเอง ขายดีมากๆ แฟนเรารับผิดชอบเรื่องน้ำชง
แต่แฟนเรียกเพื่อนมาทำให้ งานขายเรียกน้องมาทำให้ ตอนนั้นแฟนใกล้สอบเราเห็นใจ แต่ก็แอบคิดว่า จะให้รีบเปิดทำไมถ้าไม่พร้อมแต่ก็ไม่ทันแล้ว
>>
เราสู้ต่อไป ดูแลทั้งครัวร้านเก่า เสร็จงานตี2มาทำขนมถึง6โมงเช้า นอนตื่นมาจัดร้านตัดขนมตอน 11เช้า
ผ่านไปสักพัก พึ่งสังเกตตัวเองน่ากระจกว่า

>>>เฮ้ยยย! ผีคนเป็น ป่าววะ
คือโทรมมาก เดินหลังค่อม
ผมรุงรัง น่าดำ สิวเคอะ คิดในใจว่า.  "นี่หรา ราศีเจ้าของร้าน "
เราท้อมาก แบบว่าเหนื่อยจัด แต่เราก็ไม่ถอย อีกไม่กี่วันก็ปิดเทอม
จะได้หยุดยาวแล้ววววว

เราทำทุ่มเทจนถึงวันสุดท้าย ถึงแม้ในหลายๆวันเราต้องทำมันคนเดียว
เพราะแฟนบางวันไปทำการบ้าน บางวันไปติว
ถึงแฟนหาใครมาช่วยแทนก็เถอะ เราก็เหนื่อยสุดๆยุดี
ทุกวันที่ขาย มีทั้งออกมาดีไม่ดี ซึ่งเราเข้าใจสำหรับผู้เริ่มต้นอย่างเรา


แต่มาถึงบทสรุปสุดท้าย เราคิดว่า เราไม่ไหวกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ เราอยากทำให้มันดีขึ้น ใจมันสู้แต่ร่างกายมันแย่
อยากไปเรียนทำขนมเพิ่ม เวลาก็ไม่มีเลย
แล้วมันจะดีขึ้นอย่างไร??

เราเลยรวมร้านให้เป็นร้านเดียวกันซะ แล้วรับขนมมา แชร์ลูกจ้างจากร้านเก่า รายได้ที่ได้เลยต้องเป็นของส่วนร่วม
ซึ่งมันก็ถูก แม่กับพี่ชายก็บอกว่าเงินที่ออกทำไป เค้าจะทยอยคืนให้ เราก็โอเคร!


แต่แฟนเราไม่โอเค
>>บ้างอารมที่แฟนเราเหนื่อยก็เคยพูดกับเราว่า ไม่ไหวก็ยกให้ร้านเดิมไป
>>แต่บางอารมเค้าก็บอกว่า เราไม่แคร์ความรู้สึกเค้า
ทุกครั้งที่ทะเลาะกันก็จะมีแต่เรื่องนี้มาปนด้วยตลอด เราพยายามอธิบาย ว่าเราไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้
แฟนก็มักบอกว่า  "เราโง่เอง บ้านเรา พ่อ แม่ ลุงเราโง่เอง ที่โดนเธอหลอก ให้หาของมาให้เธอ ทั้งที่รู้ว่าสักวันเธอก็ให้พี่ชายเธอ"
เราเจ็บปวดมากไม่รู้จะชดใช้อย่างไร ได้แต่พูดตอบไป ว่า ถ้าย้อนไปได้จะไม่ทำเลย หรือตอบไปว่า เธอเอาคืนไปก็ได้
ก็กลายเป็นว่า "ง่ายนะ กับความรู้สึกคนอื่น มันชดใช้ด้วยเงินละสิ่งของหรอ"


คือตอนนี้ก็ บ่อยที่ หยิบยกเรื่องนี้มาทะเลาะกัน
เราไม่รู้จะทำอย่างไรดี!?????
ตอนนี้ก็ทะเลาะ และคิดว่าต่างคนต่างลังเลว่าจะเลิกกันไหมดี?
@ไม่รู้ทำอย่างไรกับพี่ชายและแฟน
@ไม่รู้ทำอย่างไรกับสิ่งของและ แฟน
@ไม่รู้จะอธิบายกับครอบครัวแฟนอย่างไร (ถ้าเราพูดไปกลายเป็นว่าไปว่าลูกชายเค้าซึ่งเราก็รักแฟน)