สวัสดีค่ะ วันนี้มาตั้งกระทู้ ขอคำแนะนำวิธีดูแลเด็กวัยรุ่นอายุ 15 ค่ะ
จขกท. มีน้องสาวอยู่คนหนึ่งค่ะ หลังๆมานี้รู้สึกว่าน้องสาวตัวเองดื้อมากแถมยังไม่มีระเบียบในชีวิตด้วย
และเนื่องจากว่าพ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน งานหนักเลยตกมาอยู่ที่ จขกท. ค่ะ
ส่วนคุณพ่อก็ดูแลนะคะ แต่เหมือนเขาก็ยังสปอยล์น้องอยู่นิดๆ
น้องจขกท. เป็นเด็กเฉื่อยค่ะ เฉื่อยทุกอย่าง ไม่ค่อยสนใจเรียน แถมตอนนี้ยังติดเฟสบุ๊คหนักมากทั้งๆที่ใกล้จะสอบแล้ว
แล้วเรื่องที่ทำให้ จขกท.รู้สึกแย่มากๆเลยก็เกิดขึ้นค่ะ
เวลาไปโรงเรียนตอนเช้าจขกท.จะไปส่งค่ะ พอตอนเย็นจะนั่งรถรับส่งมาลงที่ปากซอยแล้วพ่อจะเป็นคนไปรับ
ปกติแล้ว จะกลับถึงประมาณ 4 โมงค่ะ แต่วันนี้พ่อโทรมาถามว่าน้องโทรมาหาจขกท.หรือเปล่า
เพราะว่าพ่ออกไปรอรับตั้งแต่สี่โมงแต่ตอนที่พ่อโทรมาหาจขกท.นั้น ห้าโมงครึ่งค่ะ !!
ตอนนั้นรู้สึกเป็นห่วง แล้วก็โกรธมาก เพราะน้องไม่ได้โทรบอกใครเลย ติดต่อเพื่อนน้องก็ไม่ได้สักคน
ความรู้สึกตอนนั้นหนักมาก หลายอารมณ์มารวมกันเลยค่ะ
จขกท.เลยโทรไปถามรุ่นน้องที่เรียนที่เดียวกับน้องสาวค่ะ ปรากฏว่ารุ่นน้องเห็นว่าน้องสาว จขกท.ขับรถเล่นอยู่ค่ะ
อาจจะมองว่า จขกท.คิดมากไปหรือเปล่า หรือว่าวิตกไปมั้ย ใช่ค่ะ จขกท.กลัวมาก กลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไป
แล้วอีกอย่างน้องไม่ได้โทรบอกพ่อด้วย คนที่จขกท.ห่วงมากที่สุดก็คือพ่อค่ะ
ความรู้สึกของคนที่รออยู่ที่บ้านโดยที่ไม่รู้ว่าลูกตัวเอง น้องสาวตัวเองอยู่ที่ไหนนี่ มันแย่มากนะคะ
พอกลับมาถึงบ้าน พ่อก็ซักถามเรื่องที่กลับบ้านผิดเวลา แล้วก็บอกว่าทีหลังให้โทรบอก น้องก็ร้องไห้ค่ะ ก็เลยต้องปล่อยผ่าน
จขกท. ไม่อยากให้มันผ่านไปเฉยๆค่ะเพราะว่าหลังจากนี้พอเราลืมเรื่องนี้ มันก็จะเกิดขึ้นอีก
เลยอยากจะขอคำแนะนำจากพี่ๆ คุณแม่ ที่อยู่ในห้องนี้หน่อยค่ะ ว่าจขกท. ควรทำยังไงดี
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะคะ
ดูแลเด็กวัยรุ่นอายุ 15 ยังไงดีคะ
จขกท. มีน้องสาวอยู่คนหนึ่งค่ะ หลังๆมานี้รู้สึกว่าน้องสาวตัวเองดื้อมากแถมยังไม่มีระเบียบในชีวิตด้วย
และเนื่องจากว่าพ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน งานหนักเลยตกมาอยู่ที่ จขกท. ค่ะ
ส่วนคุณพ่อก็ดูแลนะคะ แต่เหมือนเขาก็ยังสปอยล์น้องอยู่นิดๆ
น้องจขกท. เป็นเด็กเฉื่อยค่ะ เฉื่อยทุกอย่าง ไม่ค่อยสนใจเรียน แถมตอนนี้ยังติดเฟสบุ๊คหนักมากทั้งๆที่ใกล้จะสอบแล้ว
แล้วเรื่องที่ทำให้ จขกท.รู้สึกแย่มากๆเลยก็เกิดขึ้นค่ะ
เวลาไปโรงเรียนตอนเช้าจขกท.จะไปส่งค่ะ พอตอนเย็นจะนั่งรถรับส่งมาลงที่ปากซอยแล้วพ่อจะเป็นคนไปรับ
ปกติแล้ว จะกลับถึงประมาณ 4 โมงค่ะ แต่วันนี้พ่อโทรมาถามว่าน้องโทรมาหาจขกท.หรือเปล่า
เพราะว่าพ่ออกไปรอรับตั้งแต่สี่โมงแต่ตอนที่พ่อโทรมาหาจขกท.นั้น ห้าโมงครึ่งค่ะ !!
ตอนนั้นรู้สึกเป็นห่วง แล้วก็โกรธมาก เพราะน้องไม่ได้โทรบอกใครเลย ติดต่อเพื่อนน้องก็ไม่ได้สักคน
ความรู้สึกตอนนั้นหนักมาก หลายอารมณ์มารวมกันเลยค่ะ
จขกท.เลยโทรไปถามรุ่นน้องที่เรียนที่เดียวกับน้องสาวค่ะ ปรากฏว่ารุ่นน้องเห็นว่าน้องสาว จขกท.ขับรถเล่นอยู่ค่ะ
อาจจะมองว่า จขกท.คิดมากไปหรือเปล่า หรือว่าวิตกไปมั้ย ใช่ค่ะ จขกท.กลัวมาก กลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไป
แล้วอีกอย่างน้องไม่ได้โทรบอกพ่อด้วย คนที่จขกท.ห่วงมากที่สุดก็คือพ่อค่ะ
ความรู้สึกของคนที่รออยู่ที่บ้านโดยที่ไม่รู้ว่าลูกตัวเอง น้องสาวตัวเองอยู่ที่ไหนนี่ มันแย่มากนะคะ
พอกลับมาถึงบ้าน พ่อก็ซักถามเรื่องที่กลับบ้านผิดเวลา แล้วก็บอกว่าทีหลังให้โทรบอก น้องก็ร้องไห้ค่ะ ก็เลยต้องปล่อยผ่าน
จขกท. ไม่อยากให้มันผ่านไปเฉยๆค่ะเพราะว่าหลังจากนี้พอเราลืมเรื่องนี้ มันก็จะเกิดขึ้นอีก
เลยอยากจะขอคำแนะนำจากพี่ๆ คุณแม่ ที่อยู่ในห้องนี้หน่อยค่ะ ว่าจขกท. ควรทำยังไงดี
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะคะ