ตามหัวข้อเลยนะคะ ดิฉันก็เป็นคนทำงานปกติมีครอบครัวนี่ละคะเเต่พอมาวันหนึ่งถูกเรื่องราวประดังเข้ามาจนรับมือกับตัวเองไม่ได้จริงๆเลยผันตัวเข้าหาธรรมะจนลึกซึ้งเข้าใจโลกเข้าใจทุกอย่างก่อนหน้านี้ก็เป็นคนที่ติดโชเชียลคนหนึ่ง มีการชิงดีชิงเด่นมีความอิจฉาริษยาเป็นปกติทั่วไป เเต่พอได้รับฟังธรรมเกิดความเข้าใจ. เลยรู้หลักๆเลยว่า. มนุษย์เมื่อได้เกิดมาเเล้วก็ย่อมเเสวงหาความสุขใส่ตัวเองเป็นธรรมดา. รู้ทั้งรู้ไอ้กิเลสที่มันเกิดขึ้นในใจ. มันทำให้เราเจ็บปวด คิดอกุศล จุดไฟเผาตัวเอง ซึ่งพอได้รู้เเล้วไม่อยากจะมาอยู่ในวังวนนี้ต่อไปเเล้ว อยากตัดพันธนาการการยึดมั่นถือมั่นต่างๆ เเล้วเพื่อนๆละคะคิดเเบบนี้กันบ้างหรือเปล่าเคยคิดที่จะออกจากป่าเเห่งวัฏสงสารกันบ้างหรือเปล่า. หรือที่ทำชั่วกันอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะไม่เชื่อกฏเเห่งกรรมเเละชีวิตเเห่งความตาย หรือว่าพรุ่งนี้ค่อยเริ่มทำ. เเล้วถ้าพรุ่งนี้ไม่มีจริงละคะ. เคยตั้งคำถามกันบ้างไหม มนุษย์เราเกิดมาเพื่ออะไรกันเเน่.
ไม่อยากกลับมาเกิดอีกเเล้ว