ความสุขแห่งการเดินทาง ไม่ใช่เพียงแค่จุดหมาย ที่ไปถึง .. พี่คอลัมม์นิส สื่อสิ่งพิมพ์ ท่านหนึ่ง คุยกับผมว่า เมืองชุมแสง น่าสนใจนะ พี่อยากไป แต่พี่ว่า การใช้เวลาบนรถไฟกว่าสี่ชั่วโมง เป็นอะไรที่น่าเบื่อไม่น้อย
ผมนึกย้อนถึงความรู้สึก ของการเดินทางไปเมืองชุมแสงสองครั้งที่ผ่านมา ผมรู้สึกตื่นเต้น ตื่นตัว ตื่นใจ ทั้งสองครั้ง และครั้งที่สามที่กำลังจะไป ในไม่กี่วันนี้ ผมก็ยังรู้สึกเช่นนั้น
นับจากก้าวเข้าสู่สถานีรถไฟหลักสี่ ผมตื่นเต้นกับการก่อสร้างขนาดใหญ่ ที่เมืองแห่งนี้จะก้าวไปสู่สังคมแห่งการเดินทางด้วยระบบรางในยุคใหม่ หลังจากที่เราติดกับดักระบบรางยุคเก่า มานับร้อยปี
ผมเจอกับนักท่องเที่ยว หน้าตาเป็นฝรั่ง แบกเป้ใบมหึมา ที่ดูมีความสุขมากมาย จนล้นเข้ามาในใจผมด้วย .. ผมเจอกับลุงที่ทำงานก่อสร้าง กำลังจะกลับบ้าน หลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบปี (ท่าทางลุงจะไม่สร่างดี แม้จะเป็นช่วงเข้าพรรษา) .. ผมเจอแม่ค้าหน้ามน ที่ขายข้าวกล่อง .. เจอน้าแขนเดียว ขายน้ำส้มเกร็ดหิมะ .. เจอนายตรวจมาดเข้ม ที่บอกให้ผมช่วยนั่งให้ตรงกับเบอร์ตั๋ว ..
วิวนอกหน้าต่าง ค่อย ๆ เปลี่ยนจากตึกรามบ้านช่อง เป็นทุ่งนาสลับกับบ้าน แล้วก็เป็นทุ่งนาที่ลุ่มสลับกับคลองชลประทานที่มีน้ำเต็ม จนนึกสงสัยว่าเรากำลังประสพภัยแล้งอยู่หรือเปล่า .. เพียงไม่นาน จากนา ก็กลายเป็นไร่ สุดสายตาไปชนเขาลิบ ๆ แล้วก็เจอ โรงปูน ที่คงจะโลว์เทคไม่น้อย เพราะแม้แต่ใบไม้ใบหญ้า ก็มีฝุ่นปูนเกาะอยู่
แล้วก็ผ่านโซล่าห์ฟาร์ม ใหญ่ที่สุดในประเทศ หลายคนอาจสงสัย ว่า ตัวโซล่า หน้าตาเป็นอย่างไร เหมือนวัวหรือควายหรือเปล่า กินหญ้า หรือเปล่า ก็คงต้องไปค้นหาในเน็ตเองก็แล้วกันนะครับ
เผลอแป๊บเดียว มองไปนอกหน้าต่างรถไฟ ก็เจอที่ลุ่มชุ่มน้ำ นามว่า บึงบรเพ็ด .. แม่ค้าหน้าหวาน ที่ขายปลาเกลือ (หยิน-หยาง เลยนะครับ) เดินผ่านผม แล้วบอกว่า เตรียมตัวลงได้แล้ว .. ผมนึกว่าเธอลืมไปแล้ว ว่าให้บอกผมด้วย เมื่อใกล้ถึงเมืองชุมแสง แต่เธอไม่ลืม ...
ผมหาไม่เจอ แม้แต่นาที ที่ผมรู้สึก .. เบื่อ .. วลีที่กล่าวข้างต้น .. ความสุขแห่งการเดินทาง ไม่ใช่เพียงแค่จุดหมาย ที่ไปถึง .. คงไม่เกินจริงเลยครับ
นั่งรถไฟไป ชิม ชม ช้อป @เมืองชุมแสง .. 3-4 ตุลา 58 หากต้องการร่วมเดินทางไปกับเรา ยืนยันในกิจกรรม ว่าไปแน่ เพื่อทางเราจะได้จองที่พักให้ครับ
https://www.facebook.com/events/1618802601704656/
ฉั น รั ก ชุ ม แ ส ง
https://www.facebook.com/VLoveChumSaeng
ความสุขแห่งการเดินทาง ไม่ใช่เพียงแค่จุดหมาย ที่ไปถึง
ผมนึกย้อนถึงความรู้สึก ของการเดินทางไปเมืองชุมแสงสองครั้งที่ผ่านมา ผมรู้สึกตื่นเต้น ตื่นตัว ตื่นใจ ทั้งสองครั้ง และครั้งที่สามที่กำลังจะไป ในไม่กี่วันนี้ ผมก็ยังรู้สึกเช่นนั้น
นับจากก้าวเข้าสู่สถานีรถไฟหลักสี่ ผมตื่นเต้นกับการก่อสร้างขนาดใหญ่ ที่เมืองแห่งนี้จะก้าวไปสู่สังคมแห่งการเดินทางด้วยระบบรางในยุคใหม่ หลังจากที่เราติดกับดักระบบรางยุคเก่า มานับร้อยปี
ผมเจอกับนักท่องเที่ยว หน้าตาเป็นฝรั่ง แบกเป้ใบมหึมา ที่ดูมีความสุขมากมาย จนล้นเข้ามาในใจผมด้วย .. ผมเจอกับลุงที่ทำงานก่อสร้าง กำลังจะกลับบ้าน หลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบปี (ท่าทางลุงจะไม่สร่างดี แม้จะเป็นช่วงเข้าพรรษา) .. ผมเจอแม่ค้าหน้ามน ที่ขายข้าวกล่อง .. เจอน้าแขนเดียว ขายน้ำส้มเกร็ดหิมะ .. เจอนายตรวจมาดเข้ม ที่บอกให้ผมช่วยนั่งให้ตรงกับเบอร์ตั๋ว ..
วิวนอกหน้าต่าง ค่อย ๆ เปลี่ยนจากตึกรามบ้านช่อง เป็นทุ่งนาสลับกับบ้าน แล้วก็เป็นทุ่งนาที่ลุ่มสลับกับคลองชลประทานที่มีน้ำเต็ม จนนึกสงสัยว่าเรากำลังประสพภัยแล้งอยู่หรือเปล่า .. เพียงไม่นาน จากนา ก็กลายเป็นไร่ สุดสายตาไปชนเขาลิบ ๆ แล้วก็เจอ โรงปูน ที่คงจะโลว์เทคไม่น้อย เพราะแม้แต่ใบไม้ใบหญ้า ก็มีฝุ่นปูนเกาะอยู่
แล้วก็ผ่านโซล่าห์ฟาร์ม ใหญ่ที่สุดในประเทศ หลายคนอาจสงสัย ว่า ตัวโซล่า หน้าตาเป็นอย่างไร เหมือนวัวหรือควายหรือเปล่า กินหญ้า หรือเปล่า ก็คงต้องไปค้นหาในเน็ตเองก็แล้วกันนะครับ
เผลอแป๊บเดียว มองไปนอกหน้าต่างรถไฟ ก็เจอที่ลุ่มชุ่มน้ำ นามว่า บึงบรเพ็ด .. แม่ค้าหน้าหวาน ที่ขายปลาเกลือ (หยิน-หยาง เลยนะครับ) เดินผ่านผม แล้วบอกว่า เตรียมตัวลงได้แล้ว .. ผมนึกว่าเธอลืมไปแล้ว ว่าให้บอกผมด้วย เมื่อใกล้ถึงเมืองชุมแสง แต่เธอไม่ลืม ...
ผมหาไม่เจอ แม้แต่นาที ที่ผมรู้สึก .. เบื่อ .. วลีที่กล่าวข้างต้น .. ความสุขแห่งการเดินทาง ไม่ใช่เพียงแค่จุดหมาย ที่ไปถึง .. คงไม่เกินจริงเลยครับ
นั่งรถไฟไป ชิม ชม ช้อป @เมืองชุมแสง .. 3-4 ตุลา 58 หากต้องการร่วมเดินทางไปกับเรา ยืนยันในกิจกรรม ว่าไปแน่ เพื่อทางเราจะได้จองที่พักให้ครับ https://www.facebook.com/events/1618802601704656/
ฉั น รั ก ชุ ม แ ส ง https://www.facebook.com/VLoveChumSaeng