รู้สึกกลัวการเริ่มต้นใหม่กับคนที่เข้ามา เพราะความรักที่ผ่านมาเจ็บ...จนรู้สึกว่าถ้าไม่รักก็คงไม่เสียใจ

ถ้าเขียนหน้านี้คงไม่หมดว่าที่ผ่านเราเจออะไรมาบ้าง แต่ที่สำคัญ เราบอกเลิกเค้าก่อน เพราะเราคิดว่ามันมาถึงทางตันล่ะ เราพยายามวิ่งตามเค้าอยู่คนเด่วตลอด 3 ปีที่ผ่านมาร้องไห้กับเรื่องนี้มาแทบทุกวัน อดทนประคับประคองให้นานที่สุด สุดท้ายเราต้องยอมแพ้ เลิกทั้งที่ยังรักมันเจ็บยิ่งกว่าเกลียดกันซะอีกค่ะเค้ามีอดีตคือเค้ายังรักเค้าฝังใจรักคนเก่าอยู่และยังคุย ยังดูแลกันอยู่ แล้วเค้าก้อไม่ได้บอกกับทางนั้นว่ามีแฟนแล้วแต่เรารับรู้ว่าเค้าเลิกกันเพราะฟนเราบอกแบบนั้นว่าเป็นแค่เพื่อนกัน การแสดงออกกับเราเหมือนบางครั้งก้อแฟน บางครั้งก้อรุ้สึกเหมือนเป็นคนอื่น แปลกน่ะค่ะ คบกันแต่เรารู้สึกแบบนั้นจิงๆ แต่แอบให้กำลังใจตัวเองว่า เค้าจะเห็นว่าชั้นนี้หล่ะเป็นคนที่อดทนและรักเค้าที่สุด และเค้าก้อรุ้มาตลอดเค้าเคยบอกกับเราน่ะว่านอกจากเรารักเค้าเค้าก้อไม่เห็นว่าจะมีไคทำได้แบบเราเคยพูดเรื่องแต่งงานกับเราจนเราไม่มองคนอื่นไว้เผื่อเลือกเลยดูสิ เราดีจัยแค่ไหน แต่สุดท้าย ปันหามันก้อเกิด เราโทรไปเค้าไม่รับสาย เราถามว่าคุยกับไคอยู่หรอ เค้าก้อตอบเราว่า คนนั้นหล่ะ เราก้อถามว่าทำไม เค้าตอบแบบไม่สนใจความรู้สึกเราว่าจะให้เค้าเลิกยุ่งกับแฟนเก่าเค้าอะ เค้าทำไม่ได้ เค้าเคยคบกันเคยดูแลกัน ฝ่ายนั้นลำบากก็ต้องดูแลเพราะเค้าฐานะโอเครกว่า ก้อเลยถามกลับว่า แล้วชั้นล่ะ เค้าตอบกลับมาทันทีว่า  แล้วแต่....เลยครับ คุนไม่ได้ผิดอะไรผมผิดเอง    ประโยคนั้นอารมณ์ เหมือนโดนตบกลางสี่แยกเริ่มตาสว่าง หลังจากโง่งมอยู่เนิ่นนาน หันกลับมาบอกตัวเอง..... ไปซะนังโง่  วันรุ่งขึ้นก้อเลยเปลี่ยนเบอร์ไหม่  เปลี่ยนไลน์  คิดไว้ในหัวว่าไม่ควรจะมาติดต่อหรือรับรู้ชีวิตอะไรกันแล้ว พอ... แต่ที่ยากคือการทำใจ และเปิดใจให้คนไหม่ มันทำไม่ได้เลยจิงๆๆค่ะ