ถ้ายังไม่ตาย!!!ยังมีโอกาสเสมอ :)

คือชีวิตมันไม่ง่ายนะ...อยากบอกเล่าประสบการ์ณเฉียดตายของตัวเองให้ทุกคนฟังเป็นอุทาหรณ์...เมื่อคนเรามาถึงจุดหนึ่งของความล้มเหลวทางจิตใจ กรุงเทพก้อเลยใหญ่มากและอ้างว้างเกินไปสำหรับคนที่เหลือตัวคนเดียวอย่างเรา...ที่ว่าหมองูตายเพราะงูคงไม่ต่างกับคนที่กลัวความสูงมาตั้งแต่เกิด  เมื่อสิ้นคิด ขลาดเขลา หมดหนทาง สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในหัวเพื่อหนีปัญหากลายเป็นการจบชีวิตตัวเองจากที่สูง...บานกระจกชั้น7เปิดออกช้าๆ...มืด...เงียบ...ลมเย็นแผ่วๆกระทบหน้าบวมๆที่กรำศึกน้ำตามาราธอนมาหลายชั่วโมง...นาทีนี้คำถามคือ...เราจะตายตอนไหนอ่ะ? ระหว่างที่ร่วงลงไปแล้วช็อคตายกลางอากาศ? หรือเห็นภาพทุกอย่างแบบยังหายใจอยู่จนร่างกระแทกพื้นแหลกลาน? อะไรกระแทกพื้นก่อน? ขา แขน ลำตัว หรือหัว? จากนั้นตายเลยมั้ย? หรือนอนทุรนทุรายเจ็บปวดทรมานจากการกระแทกก่อน? เลือดออกมั้ย? สะหมงสมอง กระดูกกระเดี้ยว?....ภาพมา!จะเป็นลม!!!....เกาะแน่นเลยที่นี้กลัวมาก!!!...กลัวตกลงไป...ค่อยๆหดตัวขยับเข้าห้องปิดบานกระจก นอนหมอบลงราบกับพื้นให้ชัวร์ว่าปลอดภัยแล้วเอาทุกส่วนของร่างกายรอดตายมาครบ...จากนั้นหน้าของแม่ก้อเด้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติเหมือนในหนังที่ฉายฟิล์มเก่า...แม่อุ้มเรา ป้อนข้าว มายืนรอตอนรถโรงเรียนมาส่งที่บ้าน...ขนลุกไปหมด ร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกแบบมึนๆไม่รู้เสียใจหรือดีใจจนเพลียหลับไปดื้อๆ...เช้าที่ลืมตาขึ้นมาวันนั้นมีความหมายจนเกินจะพรรณา...ได้กอดตัวเองเหมือนกอดเพื่อนรักที่ไม่เจอกันมาเป็นแรมปีอีกครั้ง...ล้มก้อต้องลุกนะคะ เจ็บ ท้อ เสียใจ อกหัก ไม่สมหวังอะไร เด่วมันก้อหายค่ะ...ถ้ายังไม่ตาย!!!ยังมีโอกาสเสมอค่ะ สู้สู้นะคะ