เราชื่อแอ๊นท์ ส่วนคนที่เราคบอยู่ชื่อแนน เรากับแนนคบกันมาตั้งแต่ปี1 ตอนนี้เราทั้งคู่อยู่ปี4 มีช่วงหนึ่งใหญ่ๆเราที่เราเลิกกัน สาเหตุที่เราเลิกกันตอนนั้น แนนบอกกับเราว่ามันเป็นเรื่องที่สะสมมานาน เวลาที่เราทะเลาะกัน เราจะทะเลาะกันแรง ต่างคนต่างอยากให้อีกฝ่ายเข้าใจตัวเอง แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครเข้าใจใครเลย เรากับแนนอยู่หอด้วยกัน กินนอนด้วยกันตลอดเวลา แต่ห้องที่อยู่เป็นห้องของเราคนเดียว แต่แนนมาอยู่ด้วย แนนเองก็ยังมีห้องของตัวเองอยู่ แต่เมทอยู่หลายคน ความรู้สึกตอนที่เลิกกัน บอกเลยว่าโคตรเจ็บ ทรมานมากๆ ตั้งแต่มาเรียนที่นี้เราก็ไม่เคยคบใครนอกจากแนน เราเรียนอยู่สาขาเดียวกันแต่คนละภาค แต่ก็มีบางวิชาที่ต้องนัดมาเรียนพร้อมกัน ทุกครั้งที่เห็นหน้า น้ำตาแทบจะไหล แต่ต้องกลั้นไว้ คนเยอะอายคนอีก แนนเก็บของทุกอย่างออกไปจากห้องเรา ช่วงแรกเพ้อมาก นั่งฟังเพลงในห้องคนเดียว นอนร้องไห้ นั่งเฝ้าประตูบ้าง หวังว่าเขาจะมา บางทีก็นั่งเฝ้าระเบียง แอบมองหาเขา เพราะเคยทะเลาะกันแล้วแนนมายืนมองตรงระเบียง(ระเบียงหอเราติดกับทางเดินบันไดหอแนน)เพลงพี่ป๊อปนี้ต้องมาหาทุกคืน แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี ขอบคุณพี่ป๊อป ไปนั่งกินเหล้าคนเดียวที่ร้านเหล้า ไปเที่ยวทะเลคนเดียว เป็นบ้าเป็นบอสุดยังกะเป็นพระเอกเอ็มวีเลยตอนนั้น แต่เราก็ยังคุยกันตลอดที่เลิกกัน จนหลังๆเราก็ไปกินข้าวด้วยกัน ไปดูหนังด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง สุดท้ายเราก็กลับมาคบกันใหม่ แล้วเรื่องราวเดิมๆมันก็วนกลับมา เราทะเลาะกันเหมือนเดิม แล้วเรื่องแต่ละเรื่องที่เราทะเลาะกันมันเรื่องที่แบบ...เล็กกว่าขี้ปรสิต แต่เราสองคนก็สามารถทำให้มันใหญ่ได้ ก็มีบางทีที่เรายอมแนน บางทีแนนก็ยอมเรา แต่เมื่อไหร่ไม่มีใครยอมกันนี้หนักเลย ต้องขอยกเรื่องอารมณ์ร้อนให้แนนเลย บางทีเราก็คิดนะว่า แนนก็เป็นของแนนแบบนี้ แค่ไปง้อไปเล่นด้วยเข้าไปคุยแนนก็หายแล้ว แต่บางเรื่องเราก็งงว่าเราทำอะไร บางทีเราแค่สงสัยเราก็ถามไปไม่ได้คิดอะไร แนนก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เราก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะเวลาที่ทะเลาะกันแล้วเพิ่งมาคิดได้ว่า ทำไมกูไม่ทำแบบนี้วะ เรื่องแบบนี้มันจะได้ไม่เกิดขึ้น ก็อย่างว่าแหละ คนเรามันมีอารมณ์ทุกคน เราเหมือนกันมาก เหมือนกันเกินไป ทุกครั้งที่ทะเลาะเสร็จแล้วดีกัน เราก็พูดกันตลอดว่าเราจะคุยกันดีๆ เราจะใจเย็นๆ เราจะไม่ทิ้งกันไปไหน แต่พอมีเรื่องมาสะกิดแนนเมื่อไหร่ แนนจะเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย คำพูดที่เคยพูดกันมันหายไปเฉย เราก็ไม่รู้ว่าวันไหนมันจะเป็นวันสุดท้ายอีก
ที่ยังยื้อกันอยู่ทุกวันนี้มันก็ไม่ได้มีแค่เรื่องแย่หรอก เรื่องดีๆมันก็มีเยอะ เยอะมากๆ เราชอบที่จะอยู่กับเธอเวลาที่เราปกติ ชอบที่ได้เล่นด้วยกัน ชอบที่ได้ไปกินนู้นนี้ด้วยกัน ชอบที่เธอชอบขโมยเอากางเกงในเราไปใส่ ถึงแม้เราจะบ่นแต่เราแค่แกล้งเธอหรอกนะ เธอชอบเอาเสื้อแพงๆของเราไปใส่นอน ทุกครั้งที่ทะเลาะกันตอนเธอเป็นเมนส์ เธอจะอ้างเมนส์เสมอ เธอชอบบอกว่าเธอไม่ผิด เธอเป็นเมนส์ เธอชอบเอาของมากินบนที่นอนแล้วก็ไม่เคยทิ้งเลย เวลาเธออาบน้ำ เธอชอบไม่หยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปด้วย แล้วก็ต้องใช้ให้เราหยิบไปเช็ดให้ทุกที เวลาที่เธอตื่นก่อนตอนเช้า เธอจะมาแกล้งเรา มากระโดดบนเตียง มาชวนเราคุยแล้วก็มาดมปากเราตอนเช้า(มันกวนตีน) เวลาที่เราตากผ้าแต่เธอขี้เกียจแต่ก็ยังอยากช่วย แต่ช่วยของเธอคือมากอดจากด้านหลัง ทำให้กูตากลำบากกว่าเดิม เธอตื่นก่อนเราทุกวัน แต่เธอทำอะไรช้ามาก จนเราต้องเตรียมชุดนิสิตให้ ใส่กระดุมให้ต่างๆนาๆ ก่อนนอนก็ไม่เคยจะหาชุดนอนเอง กางเกงเสื้อก็ต้องใส่ให้ ส่วนเธอเอง เธอก็ดูแลเราดีมาตลอด เวลาที่เราป่วย เธอก็เป็นซื้อข้าวซื้อยามาให้ เวลาที่เธอเห็นเราร้องไห้ เธอมักจะกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ แล้วเข้ามาปลอบเรา เธอพยายามจะเข้มแข็งตอนที่เราอ่อนแอ เธอดีมากๆตอนที่เราไม่ทะเลาะ อะไรที่ทำให้เราสบายใจ เธอทำให้ได้หมดทุกอย่าง เราอยากขอบคุณทุกๆอย่างที่เธอทำให้เรา เรารักเธอนะ และเราก็รู้ว่าเธอเองก็รักเรามาก ไม่รู้เลยว่าเราจะเป็นแบบนี้กันไปอีกนานแค่ไหน เราแค่คิดว่าถ้าเรายังอยากอยู่กับเธอต่อ เราก็ต้องรับทุกสิ่งที่เธอเป็นให้ได้ มีบ้างที่เราเหนื่อยเราท้อ แต่ก็ไม่เคยถอดใจได้เลย แต่บางครั้งที่ทะเลาะกันเธอจะไปตลอด เราเลยไม่รู้ว่าที่เรารั้งเธอไว้ เราไปฝืนใจเธอไหม เราไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวที่คิดถึงแต่ความรู้สึกของตัวเอง แอ๊นท์รักแนนนะ ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำไม่ดีพูดไม่ดีใส่.
ปล.พี่ป๊อปจะมาเยี่ยมเยียนอีกไหมTT