เจ้าของสวนส้ม สมาคมส้ม และเรือขนส่งส้ม

ณ ดินแดนแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งผู้คนต่างชื่นชอบและหลงใหลในรสชาดอันสดใสซาบซ่าของมัน จึงมีความผูกพันและหวังว่าซักวัน

จะต้องส่งไปประกวดงานส้มโลกให้ได้ จึงเห็นพ้องต้องกันว่า ควรจะร่วมมือกันพัฒนาสายพันธ์ุส้มพื้นเมืองเหล่านี้

ให้มีคุณภาพและรสจัดจ้านแซบเว่อร์กว่าเดิม และเพื่อความยั่งยืนควรมีอคาเดมี่คอยควบคุมรสชาด

เพื่อให้มีผลผลิตที่ดียิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ  


วันเวลาผ่านไปหลายปี  ผลส้มที่ได้จากสวนส้มต่างๆ เช่นสวนกระท่อมสายฟ้า สวนฉลามอ่อนโยน สวนGoldtalk city

ช่างมีรสชาดเอร็ดอร่อย ถูกใจผู้ได้ลิ้มลองยิ่งนัก จึงเห็นควรว่าถึงเวลาแล้วที่ส้มของดินแดนเรา  จะส่งออกไปประกวด

ยังงานส้มโลกเสียที จนในที่สุดสมาคมส้มที่ชื่อว่า สมาคม เรยี & อีทนันสต็อบแอนด์นันซีเล็ค ได้สั่งส้มจากสวนต่างๆ

เพื่อนำไปประกวดที่งานส้มรอบคัดเลือก เพื่อหาผู้เข้ารอบสุดท้ายไปงานส้มโลก  และมอบหมายให้บริษัทเรือขนส่ง

ที่ชื่อว่า โกโก้ติ๊กต่อกโบ๊ท เป็นผู้ขนส่งส้มออกไป แต่เจ้าของบริษัทเรือขนส่งส้มให้เหตุผลว่า ต้องเก็บส้มก่อนกำหนด

1 สัปดาห์ เพื่อให้ผลส้มมีรสชาดที่สุดยอดที่สุด จึงทำให้สวนส้มต่างๆไม่เห็นด้วย บางสวนก็ยอมให้เก็บโดยดี

บางสวนก็บ่น แต่ก็ยอมให้เก็บ  บางสวนก็บอกว่าต้องเก็บตรงตามหลักการเท่านั้น  ต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง



อา ที่สุดแล้ว ส้มของดินแดนแห่งนี้จะได้เก็บตอนไหน  แล้วจะได้ไปงานส้มโลกหรือไม่ คนรักส้มก็รอชมต่อไป  สวัสดี