ก่อนอื่นเลย ผมจะบอกความเป็นตัวตนของผมโดยรวมทั้งหมด ล่ะขอความคิดเห็น
โดยรวมแล้วผมเป็นคนอัธยาศัยดี ถ้าได้พูดคุยด้วยแล้ว เป็นคนสนุกสนานตามสถานะการ์ณล่ะสถานที่
โดยความรู้สึกผมแล้วผมโดนทิ้งตลอด ทั้งที่ผมเสมอต้นเสมอปลาย มีเหตุผล ล่ะมีภาวะผู้นำ มีเป้าหมายในการใช้ชีวิต
เป็นคนเรียบง่ายกินง่ายอยู่ง่าย ฐานะพอมีพอใช้ครับ เพราะว่าผมโตมาด้วยตัวเองจริงๆ คือ อยู่คนเดียวตั้งแต่เรียน ปวช1
ส่งตัวเองเรียน ค่าใช้จ่ายในการดำลงชีวิตทุกอย่างหาเอง ส่งตัวเองเรียนเองครับ ยันตอนนี้ อายุ22 เรียนปี4แล้ว
การใช้ชีวิตก็เหมือนคนวัยเดียวกันทั่วไปล่ะครับแต่ แบ่งเวลา เจอสังคมมาหลายรูปแบบ แล้วก็นำมาปรับใช้ในแต่ล่ะสถานะการณ์
การแต่งตัวผมเรียบง่ายสบายๆ ขึ้นอยู่กับสถานที่การะเทสะ แต่ถ้าเอาแบบว่าไปแค่บ้านเพื่อนหรือแถวบ้านก็ ขาสั้นเสื้อยืด
แต่ถ้าไปเที่ยวแบบสถานที่ไกลบ้านหน่อยก็ ร้องเท้าหนังกางเกงยีน พวกสีพื้นๆ ไม่ฟอกลาย ล่ะที่ไม่ใช่ขาเดฟ
เสื้อยืดสีดำพอดีตัว เชื้ตลายสก๊อตแขนยาวไม่พับแขน หรือไม่ก็พวกสีเท้า สีกลม ทรงผมของผม ผมเป็นคนผมหยักโสก ไว้ยาว แต่รวบผมตลอดให้ดูเรียบร้อย ผิ้วสีแทน หุ่นไม่ผอมไม่อ้วน สูง173 ล่ะไม่เที่ยวสถานบันเทิง นานๆๆทีอาจจะมี แต่จะเป็นออกแนวดนตรีสด
ถ้าเที่ยวจริงๆของผมส่วนใหญ่ในชีวิตจะเที่ยวคนเดียวครับ เพราะชอบเที่ยวต่างจังหวัด เพื่อนฝูงส่วนใหญ่ต่างคนต่างมีหน้าที่ล่ะความชอบคนล่ะแบบ
เป็นคนพักผ่อนน้อยเพราะนักเขียนงาน แต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีเวลาว่างนะครับ
ผมสงไสนะครับว่าผมแย่ขนาดนั้นเลยหรอ หรือเพราะหน้าตาการแต่งตัว
ล่ะ ผู้หญิงส่วนใหญ่มองผู้ชายไว้ผมยาว มันดูรกรุงรัง หรือไม่ก็ ดูไม่เรียบร้อย ทั้งๆที่ผมก็รวบเรียบร้อย หรือ ฐานะไม่รวย ไม่มีอย่างคนอื่น
รู้สึก เสียใจกับคนสมัยนี้ที่มีมุมมองคนแค่ภายนอกหรือค่านิยม ไม่ได้มองความเป็นตัวตนจริงๆ
เป็นคนที่อยากจะเจอ ความรู้สึกของความรักจริงๆ (ความห่วงใยจากความรู้สึกจริงๆ แลกเปลี่ยนหรือรับฟังทุกอย่าง)
สเป๊คผู้หญิงจริงๆของผม ผมชอบ ผู้หญิงหุ่นสมส่วนพอดี ผอมได้แต่ไม่มาก ไว้ผมสั้น ตาหวานๆ นิสัยดี มีอะไรพูดกันตรงๆ ล่ะก็ไม่หลายใจ มีเหตุผลบ้าง
ที่เหลือก็ รับในสิ่งที่เราเป้นได้ ผมก็ดีใจล่ะ แต่ถ้าเอาจริงๆหรือเรื่องหน้าตาการแต่งตัวผมไม่ได้ใส่ใจเลย ขอแค่ไม่โป้เกิ่น เป็นตัวของเค้าเอง ล่ะอยากจะ
ให้เค้ารับในสิ่งที่เราเป็น รับฟังเรามีเหตุผลนิดหน่อยก็ สุดยอดแล้วครับ
ผมเคยโดนถามนะว่าโสดแบบนี้ดีแล้ว ทำไรก็ได้อิสระ จริงๆแล้วผมแค่รู้สึกอยากมีกำลังใจครับ ดูเหมือนผมอยากรีบร้อนสำหรับหลายๆคน
ผมเชื่อว่าไม่มีอะไรเร็วเกิ่นไปของการเริ่มต้นชีวิตหรอกครับ ถ้ามัวแต่เอาความเชื่อที่ว่าชีวิตถูกลิขิตไว้แบบนั้นแบบนี้ มนุษย์คงเป็นหุ่นที่ถูกบังคับ
ยาวเกิ่นไปสำหรับคนที่อ่านจนจบล่ะ มาแสดงความคิดเห็นนะครับ แค่อยากอธิบาย สุดท้ายผมขอเอาหลักการใช้ชีวิตของผมทิ้งท้ายไว้ว่า
"ชีวิตเราไม่มีใครลิขิต เราต่างหากที่ลิขิตทางเลือกของการใช้ชีวิต ถ้ามัวแต่คิด ว่าทุกอย่างอยู่ที่อนาคต แล้วเมื่อไหร่จะได้ลงมือทำ"
สงไสมากครับว่าทำไมผมถึงไม่มีแฟน
โดยรวมแล้วผมเป็นคนอัธยาศัยดี ถ้าได้พูดคุยด้วยแล้ว เป็นคนสนุกสนานตามสถานะการ์ณล่ะสถานที่
โดยความรู้สึกผมแล้วผมโดนทิ้งตลอด ทั้งที่ผมเสมอต้นเสมอปลาย มีเหตุผล ล่ะมีภาวะผู้นำ มีเป้าหมายในการใช้ชีวิต
เป็นคนเรียบง่ายกินง่ายอยู่ง่าย ฐานะพอมีพอใช้ครับ เพราะว่าผมโตมาด้วยตัวเองจริงๆ คือ อยู่คนเดียวตั้งแต่เรียน ปวช1
ส่งตัวเองเรียน ค่าใช้จ่ายในการดำลงชีวิตทุกอย่างหาเอง ส่งตัวเองเรียนเองครับ ยันตอนนี้ อายุ22 เรียนปี4แล้ว
การใช้ชีวิตก็เหมือนคนวัยเดียวกันทั่วไปล่ะครับแต่ แบ่งเวลา เจอสังคมมาหลายรูปแบบ แล้วก็นำมาปรับใช้ในแต่ล่ะสถานะการณ์
การแต่งตัวผมเรียบง่ายสบายๆ ขึ้นอยู่กับสถานที่การะเทสะ แต่ถ้าเอาแบบว่าไปแค่บ้านเพื่อนหรือแถวบ้านก็ ขาสั้นเสื้อยืด
แต่ถ้าไปเที่ยวแบบสถานที่ไกลบ้านหน่อยก็ ร้องเท้าหนังกางเกงยีน พวกสีพื้นๆ ไม่ฟอกลาย ล่ะที่ไม่ใช่ขาเดฟ
เสื้อยืดสีดำพอดีตัว เชื้ตลายสก๊อตแขนยาวไม่พับแขน หรือไม่ก็พวกสีเท้า สีกลม ทรงผมของผม ผมเป็นคนผมหยักโสก ไว้ยาว แต่รวบผมตลอดให้ดูเรียบร้อย ผิ้วสีแทน หุ่นไม่ผอมไม่อ้วน สูง173 ล่ะไม่เที่ยวสถานบันเทิง นานๆๆทีอาจจะมี แต่จะเป็นออกแนวดนตรีสด
ถ้าเที่ยวจริงๆของผมส่วนใหญ่ในชีวิตจะเที่ยวคนเดียวครับ เพราะชอบเที่ยวต่างจังหวัด เพื่อนฝูงส่วนใหญ่ต่างคนต่างมีหน้าที่ล่ะความชอบคนล่ะแบบ
เป็นคนพักผ่อนน้อยเพราะนักเขียนงาน แต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีเวลาว่างนะครับ
ผมสงไสนะครับว่าผมแย่ขนาดนั้นเลยหรอ หรือเพราะหน้าตาการแต่งตัว
ล่ะ ผู้หญิงส่วนใหญ่มองผู้ชายไว้ผมยาว มันดูรกรุงรัง หรือไม่ก็ ดูไม่เรียบร้อย ทั้งๆที่ผมก็รวบเรียบร้อย หรือ ฐานะไม่รวย ไม่มีอย่างคนอื่น
รู้สึก เสียใจกับคนสมัยนี้ที่มีมุมมองคนแค่ภายนอกหรือค่านิยม ไม่ได้มองความเป็นตัวตนจริงๆ
เป็นคนที่อยากจะเจอ ความรู้สึกของความรักจริงๆ (ความห่วงใยจากความรู้สึกจริงๆ แลกเปลี่ยนหรือรับฟังทุกอย่าง)
สเป๊คผู้หญิงจริงๆของผม ผมชอบ ผู้หญิงหุ่นสมส่วนพอดี ผอมได้แต่ไม่มาก ไว้ผมสั้น ตาหวานๆ นิสัยดี มีอะไรพูดกันตรงๆ ล่ะก็ไม่หลายใจ มีเหตุผลบ้าง
ที่เหลือก็ รับในสิ่งที่เราเป้นได้ ผมก็ดีใจล่ะ แต่ถ้าเอาจริงๆหรือเรื่องหน้าตาการแต่งตัวผมไม่ได้ใส่ใจเลย ขอแค่ไม่โป้เกิ่น เป็นตัวของเค้าเอง ล่ะอยากจะ
ให้เค้ารับในสิ่งที่เราเป็น รับฟังเรามีเหตุผลนิดหน่อยก็ สุดยอดแล้วครับ
ผมเคยโดนถามนะว่าโสดแบบนี้ดีแล้ว ทำไรก็ได้อิสระ จริงๆแล้วผมแค่รู้สึกอยากมีกำลังใจครับ ดูเหมือนผมอยากรีบร้อนสำหรับหลายๆคน
ผมเชื่อว่าไม่มีอะไรเร็วเกิ่นไปของการเริ่มต้นชีวิตหรอกครับ ถ้ามัวแต่เอาความเชื่อที่ว่าชีวิตถูกลิขิตไว้แบบนั้นแบบนี้ มนุษย์คงเป็นหุ่นที่ถูกบังคับ
ยาวเกิ่นไปสำหรับคนที่อ่านจนจบล่ะ มาแสดงความคิดเห็นนะครับ แค่อยากอธิบาย สุดท้ายผมขอเอาหลักการใช้ชีวิตของผมทิ้งท้ายไว้ว่า
"ชีวิตเราไม่มีใครลิขิต เราต่างหากที่ลิขิตทางเลือกของการใช้ชีวิต ถ้ามัวแต่คิด ว่าทุกอย่างอยู่ที่อนาคต แล้วเมื่อไหร่จะได้ลงมือทำ"