สวัสดีค่ะนี้เป็นกระทู้แรกของเรา
ผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ
เรามาตั้งกระทู้แค่อยากได้กำลังใจเท่านั้นเอง
มีเรื่องจะปรึกษาเพื่อนๆพี่หน่อยค่ะ ตอนนี้ไม่รู้จะไปปรึกษาใครเนื่องจากแม่ไม่ค่อยมีเวลาว่าง
เราเป็นเด็กม.6คนนึงที่มีเพื่อนเยอะ เราเป็นคนตลกดูเฮฮา เป็นที่สนใจของเพื่อน แต่เราก็เป็นได้แค่ตัวตลกเท่านั้นไม่ได้สำคัญอะไร
เราคิดนะว่าเราจะมีเพื่อนที่ดีและเข้าใจเราซักคน มีเพื่อนเยอะไม่มีความสุขเท่าไหร่เลย เรารั้งท้ายเพื่อนตลอดเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องทุกอย่าง
หรือบางครั้งเราไม่รู้อะไร เพื่อนชวนเราเฉพาะเพื่อหารเท่านั้นในบางครั้งที่คนไม่พอ
เราไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ เวลาเพื่อนมีปัญหาเราให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มใจทุกครั้ง
เรื่องที่เราทำผิดด้วยกัน เพื่ออยากจะช่วยเพื่อนให้พ้นผิด เรารับผิดแทนคนเดียว เพราะเราหวังว่าเพื่อนจะมารักเราบ้าง
แต่เพื่อนไม่เลย อยู่เฉยเรารับผิดคนเดียว (เอาจริงๆมันก็เป็นความเต็มใจของเราอะเนอะ)
บางทีเราก็เสียใจนะที่ชีวิตนี้เราจะไม่มีเพื่อนแท้เลยหรอ
เวลาเพื่อนมาบ้านเราดีใจมากเลยนะเราเลี้ยงเพื่อนทุกอย่าเทคแคร์ทุกอย่าง แต่เพื่อนไม่เคยที่จะเห็นค่าเลย
วันเกิดของเราที่ผ่านมาหลายปี เราเป่าเค้กคนดียว (แม่เราไม่ค่อยว่างเราเลยเป่าเค้กคนเดียว)
แต่ถ้าเพื่อนเราคนไหนในกลุ่มเกิดนะทุ่มเทเซอไพร์กันยกใหญ่แบบโมเม้นนี้เราไม่มี
ตอนเราอยู่ ม.5 เราต้องเข้าไปเรียนพิเศษที่กรุงเทพเนื่องจากเราเรียนไม่เก่งเลย ก็มีเพื่อนกลุ่มนี้ที่มาอยู่ด้วย แต่ไม่ได้ช่วยหารค่าอะไรเลยแต่ดีที่มีเพื่อนห้องอื่นมาช่วยหาร เราทำกับข้าวให้เพื่อนกินทุกเช้า ทำขนมให้เพื่อนกินตลอด ไม่บ่น ไม่เคยว่าเลยเป็นเพราะเราอยากให้เพื่อนรักมั้ง
ค่าหอตอนนั้นที่เราอยู่ก็แพงเหมือนกันแต่ไม่เป็นไร เราเอาเงินเก็บในธนาครึ่งนึงของเรามาจ่าย อีกครึ่งนึงแม่เราจ่าย ส่วนของเรากับเพื่อนอีกห้องนึง เราก็คิดนะว่าที่เราทำไปเพื่ออะไร เราพยามทำทุกอย่าง แต่เราไม่เคยได้ผลเลย เค้าบอกว่าทำดีได้ดีไม่ใช่หรอ เราไม่เคยเลยที่จะได้มันเราเป็นแบบนี้มาสามปีแล้ว
เวลาครูว่าเพื่ออนของเราว่าแม่เพื่อนของเรา เราพยายามที่จะบอกครูว่าเพื่อนเราไม่ใช่คนไม่ดีนะ ผลที่เราได้รับคือเราโดนเพื่อนด่าว่าไปยุ่งวุ่นวายชีวิตเพื่อนเราก็เสียใจแอบร้องไห้ด้วยแหละ
ตอนนี้เราจะจบม6.แล้ว เราไม่มีเรื่องราวดีๆไม่มีเลยทำไรก็ผิดกับทุกคนไปหมด
เวาเพื่อนจะไปไหนไปกินหมูกระทะ เพื่อนจะชวนกันแต่ข้ามเราตลอด ทั้งๆที่เราอยู่ข้างหลัง เราน้อยใจและเสียใจมาก ว่าการที่เราทำดีไปและมีมีใครสนใจอาจเพราะเราเรียนไม่เก่ง เราตกคณิตศาสตร์ เพราะว่าเราไม่ได้สอบ เราพาเพื่อนไปโอเพ่นเฮ้า รู้ว่าเรียนไม่เก่งก็ยังไป ทุกคนไม่ตกมีแต่เราตกเพราะเราสอบได้คะแนนทีไรน้อยมาก ไม่ใช่แค่วิชานี้ทุกวิชา เราอ่อนกว่าเพื่อนมาก แต่เราได้อย่างหนึ่งคือภาษาและสำเนียงนิดหน่อยที่พอเวลาเราไปสอบอะไรเราจะได้ตรงนี้ และนี้ก็อาจจะเป็นเห็นผลหนึ่งที่เพื่อนมองห้าม กระทู้นี้เราไม่ขออะไรเลย เราอยากมีคนให้กำลังใจเราบ้าง อยากให้มีคนรับฟัง เราไม่รู้จะไปพูดกับใครหรือระบายกับใคร เราอยากได้แค่กำลังใจอย่างเดียว
ปล.ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน อาจเป็นเรื่องไร้สาระแต่เราก็รู้สึกโล่ง ที่ได้ระบายลงอะไรซักอย่าง(แล้วจะมีคนมาอ่านมั๊ย555)
ปล.2 ที่เราตั้งกระทู้มาเพราะเราอยู่กับแม่แค่2คนเรากำพร้าพ่อตั้งแต่เกิด แม่ไม่มีเวลาว่าง
ปล.3แท็กห้องไหนผิดขอโทษคะเล่นไม่ค่อยเป็น
ขอแค่กำลังใจก็พอ ขอร้องหละ
ผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ
เรามาตั้งกระทู้แค่อยากได้กำลังใจเท่านั้นเอง
มีเรื่องจะปรึกษาเพื่อนๆพี่หน่อยค่ะ ตอนนี้ไม่รู้จะไปปรึกษาใครเนื่องจากแม่ไม่ค่อยมีเวลาว่าง
เราเป็นเด็กม.6คนนึงที่มีเพื่อนเยอะ เราเป็นคนตลกดูเฮฮา เป็นที่สนใจของเพื่อน แต่เราก็เป็นได้แค่ตัวตลกเท่านั้นไม่ได้สำคัญอะไร
เราคิดนะว่าเราจะมีเพื่อนที่ดีและเข้าใจเราซักคน มีเพื่อนเยอะไม่มีความสุขเท่าไหร่เลย เรารั้งท้ายเพื่อนตลอดเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องทุกอย่าง
หรือบางครั้งเราไม่รู้อะไร เพื่อนชวนเราเฉพาะเพื่อหารเท่านั้นในบางครั้งที่คนไม่พอ
เราไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ เวลาเพื่อนมีปัญหาเราให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มใจทุกครั้ง
เรื่องที่เราทำผิดด้วยกัน เพื่ออยากจะช่วยเพื่อนให้พ้นผิด เรารับผิดแทนคนเดียว เพราะเราหวังว่าเพื่อนจะมารักเราบ้าง
แต่เพื่อนไม่เลย อยู่เฉยเรารับผิดคนเดียว (เอาจริงๆมันก็เป็นความเต็มใจของเราอะเนอะ)
บางทีเราก็เสียใจนะที่ชีวิตนี้เราจะไม่มีเพื่อนแท้เลยหรอ
เวลาเพื่อนมาบ้านเราดีใจมากเลยนะเราเลี้ยงเพื่อนทุกอย่าเทคแคร์ทุกอย่าง แต่เพื่อนไม่เคยที่จะเห็นค่าเลย
วันเกิดของเราที่ผ่านมาหลายปี เราเป่าเค้กคนดียว (แม่เราไม่ค่อยว่างเราเลยเป่าเค้กคนเดียว)
แต่ถ้าเพื่อนเราคนไหนในกลุ่มเกิดนะทุ่มเทเซอไพร์กันยกใหญ่แบบโมเม้นนี้เราไม่มี
ตอนเราอยู่ ม.5 เราต้องเข้าไปเรียนพิเศษที่กรุงเทพเนื่องจากเราเรียนไม่เก่งเลย ก็มีเพื่อนกลุ่มนี้ที่มาอยู่ด้วย แต่ไม่ได้ช่วยหารค่าอะไรเลยแต่ดีที่มีเพื่อนห้องอื่นมาช่วยหาร เราทำกับข้าวให้เพื่อนกินทุกเช้า ทำขนมให้เพื่อนกินตลอด ไม่บ่น ไม่เคยว่าเลยเป็นเพราะเราอยากให้เพื่อนรักมั้ง
ค่าหอตอนนั้นที่เราอยู่ก็แพงเหมือนกันแต่ไม่เป็นไร เราเอาเงินเก็บในธนาครึ่งนึงของเรามาจ่าย อีกครึ่งนึงแม่เราจ่าย ส่วนของเรากับเพื่อนอีกห้องนึง เราก็คิดนะว่าที่เราทำไปเพื่ออะไร เราพยามทำทุกอย่าง แต่เราไม่เคยได้ผลเลย เค้าบอกว่าทำดีได้ดีไม่ใช่หรอ เราไม่เคยเลยที่จะได้มันเราเป็นแบบนี้มาสามปีแล้ว
เวลาครูว่าเพื่ออนของเราว่าแม่เพื่อนของเรา เราพยายามที่จะบอกครูว่าเพื่อนเราไม่ใช่คนไม่ดีนะ ผลที่เราได้รับคือเราโดนเพื่อนด่าว่าไปยุ่งวุ่นวายชีวิตเพื่อนเราก็เสียใจแอบร้องไห้ด้วยแหละ
ตอนนี้เราจะจบม6.แล้ว เราไม่มีเรื่องราวดีๆไม่มีเลยทำไรก็ผิดกับทุกคนไปหมด
เวาเพื่อนจะไปไหนไปกินหมูกระทะ เพื่อนจะชวนกันแต่ข้ามเราตลอด ทั้งๆที่เราอยู่ข้างหลัง เราน้อยใจและเสียใจมาก ว่าการที่เราทำดีไปและมีมีใครสนใจอาจเพราะเราเรียนไม่เก่ง เราตกคณิตศาสตร์ เพราะว่าเราไม่ได้สอบ เราพาเพื่อนไปโอเพ่นเฮ้า รู้ว่าเรียนไม่เก่งก็ยังไป ทุกคนไม่ตกมีแต่เราตกเพราะเราสอบได้คะแนนทีไรน้อยมาก ไม่ใช่แค่วิชานี้ทุกวิชา เราอ่อนกว่าเพื่อนมาก แต่เราได้อย่างหนึ่งคือภาษาและสำเนียงนิดหน่อยที่พอเวลาเราไปสอบอะไรเราจะได้ตรงนี้ และนี้ก็อาจจะเป็นเห็นผลหนึ่งที่เพื่อนมองห้าม กระทู้นี้เราไม่ขออะไรเลย เราอยากมีคนให้กำลังใจเราบ้าง อยากให้มีคนรับฟัง เราไม่รู้จะไปพูดกับใครหรือระบายกับใคร เราอยากได้แค่กำลังใจอย่างเดียว
ปล.ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน อาจเป็นเรื่องไร้สาระแต่เราก็รู้สึกโล่ง ที่ได้ระบายลงอะไรซักอย่าง(แล้วจะมีคนมาอ่านมั๊ย555)
ปล.2 ที่เราตั้งกระทู้มาเพราะเราอยู่กับแม่แค่2คนเรากำพร้าพ่อตั้งแต่เกิด แม่ไม่มีเวลาว่าง
ปล.3แท็กห้องไหนผิดขอโทษคะเล่นไม่ค่อยเป็น