สวัสดีคะ อย่าเพิ่งต่อว่าหัวข้อ จขกท นะคะ เพิ่งเขียนกระทู้แรก ผิดพลาดอะไรก็ขออภ้ยคะ ขอคำแนะนำด้วยค่ะ
เราเลิกกับอดีตสามีได้ประมาณ 2เดือนกว่าๆค่ะ อดีตสามีทำงานบริษัทขุดเจาะน้ำมันแห่งหนึ่ง ทำงานเดือนนึงจะหยุดอยู่บ้านเดือนนึงค่ะ สามีได้เงินเดือนแสนอัพ เมื่อก่อนเราทำงานบริษัทคะเงินเดือนก็อยู่ได้พอกินพอใช้ไม่ลำบาก พอมีลูกเราก็เป็นแม่บ้านต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านเขาแต่ไม่ได้แต่งงานเพราะตกลงสินสอดกันไม่ได้บ้านเราก็ไม่ได้เรียกร้องเยอะแยะคะ บ้านเราเป็นคนไทยค่ะพ่อแม่เราคิดว่าถึงเงินสินสอดได้มาก็คืนให้เราหมดเป็นเงินขวัญถุง บ้านเขาเป็นคนจีนพ่อแม่เขาจะบอกว่าพ่อแม่เราขายลูกสาวกินบอกว่าเราหน้าเงิน สุดท้ายตกลงกันไม่ได้พ่อแม่เราก็ให้แค่มามัดมือกันก็พอแต่เขาก็ไม่ทำ เขาสัญญากับเราว่าอายุ 31 จะมาแต่งเพราะพ่อแม่เขาไปดูดวงมาถ้าแต่งก่อนอายุ 31 เขาจะไม่รวย พ่อแม่เราก็ไม่ว่าอะไรไม่แต่งก็ไม่แต่งยอมให้อยู่ด้วยกันขอแค่ให้ครอบครัวเรามีความสุขกลัวหลานไม่มีพ่อ เราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่เขาค่ะเราอยู่คอนโดแต่ใกล้ๆกับพ่อแม่เขาอยู่ ที่คอนโดจะมีเขากับเราอยู่กันแค่สองคนเราย้ายไปอยู่คอนโดกับเขาก่อนเราคลอดไม่กี่วัน
พอเราคลอดเราก็ทำทุกอย่างเองตั้งแต่ออกจาก รพ วันแรกทั้งที่ยังไม่หายเจ็บแผลผ่าตัดด้วยซ้ำ ซักเสื้อผ้า ล้างจาน ทำความสะอาด เพราะไม่มีใครทำให้เรา แต่ดีหน่อยตรงที่เดือนแรกแม่เขายังทำกับข้าวมาให้บ้างเพราะเดือนแรกเขาไม่ให้เราออกจากห้องเลย ครอครัวเขาก็จะมาหาหลานบ้างมากวนให้ตื่นแล้วก็ไปบางทีเรายังทำงานไม่เสร็จยังไม่ได้พักบ้างเลย ลูกตื่นละเราเหนื่อยมากคะ เราอยู่กับเขามาก็จะมีเรื่องติดเพื่อน การพนัน กินเหล้าจนเข้าบริษัทไม่ไหว บางทีก็ไม่กลับบ้าน ไปเที่ยวคาราโอเกะติดเด็กดริ้ง เราเลี้ยงลูกคนเดียวตลอด 24 ชมทุกวันไม่มีปู่ย่าตายายมาช่วยดูพ่อแม่เราอยู่ต่างจังหวัดคะ อาจมีพี่แฟนมาช่วยดูบ้างแต่ก็มาเล่นแปปๆเดี่ยวก็กลับ ช่วงแรกเราเครียดมากเพราะเราก็ต้องปรับตัวในการดูแลลูก ไม่รู้อะไรเราหาข้อมูลทางอินเตอร์เนตหมดไม่ก็โทรถามแม่เราคะ
แฟนก็ยังมีนิสัยเหมือนเดิมคือเที่ยวไม่อยู่บ้าน ไม่เคยช่วยเราดูแลลูกหรือแม้แต่งานบ้าน ลูกร้องตอนกลางคืนหรือตื่นมาเล่นเพราะช่วงแรกเขานอนไม่เป็นเวลาก็ไม่เคยลุกมาช่วยเรา เราก็พยายามทนเพราะรักเขา มีอยู่ช่วงนึงที่ร้านขายของพ่อแม่เขาคนงานไม่พอแล้วแฟนเราก็ไปทำงานเราเห็นไม่มีคนช่วย เราก็เลยไปช่วยเก็บเงินเล็กๆน้อยๆ เราก็ช่วยได้ไม่เยอะค่ะมือข้างนึงอุ้มลูกข้างนึงก็ช่วยเก็บตัง เก็บโต๊ะ แล้วแม่เขาก็บอกให้เรามาช่วยจะได้มีเพื่อนคุยเขาคิดว่าเราเครียด เพราะเราก็ทะเลาะกับแฟนบ่อยเรื่องเขาเที่ยวผู้หญิงแล้วไม่กลับบ้าน ซึ่งทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะฟ้องแม่เขาทุกครั้งแล้วเราก็จะผิดอยู่ร่ำไป แม่เขาจะบอกว่าเรางี่เง่าหาเรื่องแฟนทั้งที่แฟนก็ทำงานมาเครียดอยู่แล้ว เคยฟ้องแม่เขาว่าที่ทะเลาะกันเพราะเขาเที่ยวผู้หญิงแม่แฟนบอกประมาณว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย เราก็เงิบซิคะ เขาให้มาช่วยที่ร้านเราก็เกรงใจทั้งๆที่จริงๆไม่อยากมา ไม่ใช่ขี้เกียจหรืออะไร ลูกเรายังเล็กคะตอนนั้นแค่ 4-5 เดือนเองต้องตื่นอาบน้ำตั้งแต่ตี5ครึ่งแล้วออกมาช่วย6 โมงเช้า แล้วเรารู้ว่าแม่แฟนเป็นคนจู้จี้ ชอบเอาเรื่องคนงานที่ร้านมาด่าลับหลังเราก็ไม่อยากยุ่งมากเพราะเรารู้ว่ายังไงเราก็ต้องโดนด่า แต่เราก็ยังมาช่วย เราก็ช่วยที่ร้านเก็บเงิน เก็บโต๊ะ ช่วยเสริฟบ้างโดยมือนึงอุ้มลูกไม่ก็เอาเขาใส่เป้สะพาย มีอยู่ครั้งนึงคนงานไม่พอใช้เราไปล้างจานหลังร้านเราก็ต้องเอาลูกเรานอนในรถเข็น พอลูกเราร้อนแล้วเขาตื่นเช้า เขางอแงร้องโวยวายแม่เขาก็บอกให้เราโอ๋อย่าให้ลูกเราร้องในร้าน พอเราโอ๋ไม่เงียบเพราะเขาร้อนไม่สบายตัวง่วงด้วยเขาไม่เงียบ แม่แฟนด่าเราว่า “เป็นแม่ภาษาอะไรโอ๋ลูกไม่เงียบ” เราก็เงียบแต่ก็ไม่พอใจเพราะคิดว่าเขาน่าจะเคยเลี้ยงเด็กมาก่อนน่าจะพอรู้ซิว่าทำไมลูกเราถึงเป็นแบบนี้ เราก็ช่วยเขามาเรื่อยๆจนมาช่วงนึงที่เราเบื่อมากๆ ทั้งความเยอะของแม่แฟนและความวุ่นวายของที่ร้านเขา และตัวแฟนเราที่ไม่เคยปรับตัวในทางที่ดีเลย เราสงสารลูกด้วยเราคิดว่าเขาน่าจะได้นอนเต็มที่ ลูกน้องเขาก็เยอะทำไมต้องให้ลูกเรามาทรมานอย่างนี้ด้วย เราก็เลยไม่มาช่วยที่ร้าน
เขาไม่พอใจแต่ต่อหน้าเราจะบอกไม่เป็นไร แล้วบอกคนอื่นว่าเราขี้เกียจและเลี้ยงลูกไม่ไหว เราก็ไม่สนใจพยายามไม่ยุ่งกับเขา ตอนไปช่วยเขาให้ค่าจ้างเราวันละร้อยคะแล้วก็ขยับมาเป็นสองร้อย พอเราไม่ไปช่วยแฟนเราก็ไม่พอใจ เหลวไหลขึ้นเรื่อยๆเราก็ตั้งใจเลิกกับแฟนกลับไปอยู่บ้านเรา พ่อแม่เราก็จะบอกว่าคิดดีๆนะสงสารลูกคนเรามีข้อเสียทั้งนั้นแหละ แล้วเราเริ่มท้องลูกคนที่สอง(ท้องไม่รู้ตัว) เราก็เลยกลับมาอยู่กับเขา จริงๆก็ยังรักเขาแหละคะ พอท้องลูกคนที่สองเริ่มหนักเลยค่ะติดเด็กดริ้งแถวถนนราชพฤกษ บางทีเราบอกว่าพรุ่งนี้เราต้องไปหาหมอนะเขาก็รับปากสุดท้ายเราก็ต้องอุ้มลูกไปหาหมอคนเดียว เพราะเขานอนกับเด็กดริ้งไม่กลับบ้าน เราว่าอะไรไม่ได้เลยเขาก็ขอเลิกกับเรา เราทำใจละก็บอกเขาว่าอยากทำไรก็เชิญ เราก็เลี้ยงลูกแล้วก็ทำร้านซักรีดเอาเงินที่เก็บให้ลูกในบัญชีมาเปิดร้านค่ะเป็นเงินที่เขาให้แล้วเรารับจ้างจากร้านแม่เขา เราท้องลูกคนที่สองลูกคนโตก็ยังพูดไม่ค่อยรู้เรื่องเวลาไปไหนเรายังต้องคอยอุ้ม เวลาหมอนัดเราก็ยังอุ้มลูกไปหาหมอเองเลยคะ เราก็ทนทำร้านซักรีด ทำเองทุกอย่างค่ะซักรีดเองยันส่งลูกค้าเพื่อสักวันนึงเรายืนได้ด้วยขาตัวเอง เราจะได้เลี้ยงลูกเราได้
แล้ววันนึงเขาก็กลับมาขอโอกาสเราเพราะผู้หญิงคนนั้นต้องการเงินแล้วไม่ค่อยสนใจเขา เขาบอกว่าจะไม่ทำให้เราเสียใจอีก เราก็ให้โอกาสเขาเพราะสงสารลูก พอคลอดลูกสาวคนที่สองแม่เขาไม่เคยมาเยี่ยมหลานค่ะแม้นแต่แฟนเราขอยืมคนงานมาทำความสะอาดบ้าน 1 วันเขาก็ไม่ให้บอกให้หาคนอื่น เดี่ยวคนงานเขาทำงานให้เขาได้ไม่เต็มที่ เราก็ไม่เป็นไรคิดแหละแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรก็ทำเองค่ะ ที่ยืมคนงานเพราะเรารู้สึกว่าผ่าคนที่สองเราเจ็บกว่าคนแรกมากค่ะ ไม่ให้ก็พยายามทำเองตั้งแต่ออกจาก รพ วันแรกเหมือนเดิม แฟนขอให้เราเลิกทำร้านซักรีดเพื่อจะได้ดูแลลูกเราก็ยอม เขาเป็นคนบอกเราว่าเดี่ยวลูกโตค่อยเปิดใหม่เพราะเรามีอุปกรณ์อยู่แล้ว แต่แฟนเวลากลับจากทำงานอยู่บ้านก็ยังออกจากบ้านทุกวันเหมือนเดิม ไปเที่ยวมั้งตีสนุ๊กกับเพื่อนมั้งกลับบ้านเที่ยงคืนตีหนึ่ง แต่กลับทุกวันค่ะเราก็ไม่ว่าอะไรพอรับได้เพราะเราคิดว่าเวลาเขาไปทำงานเขาคงเครียดไม่ได้ไปไหนเลย แต่จริงๆก็แอบน้อยใจค่ะทำไมเขาไม่คิดจะอยู่กับเราบ้างเลย เรื่องเลี้ยงลูกก็ไม่เคยช่วยเราเหมือนเดิมเราก็เลี้ยงเองคนเดียว 24 ชมทุกวันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีเพิ่มมาอีกคนนึง
เวลาเราจะไปซื้อของที่ตลาดแถวบ้านหรือพาลูกสาวคนโตไปเซเว่นเราต้องรอให้คนเล็กหลับก่อนเพราะตอนนั้นคนเล็ก เล็กมากๆ แล้วรีบไปรีบกลับไม่เกิน15-20 นาที เราอยู่กับเขามา 4 ปี 3 ปีแรกเขาให้เงินเดือนเรา 1หมื่นบาท ปีสุดท้ายเขาให้เราหมื่นห้าพันบาทค่ะ ส่วนค่านมค่าแพมเพิสเขาจะออกให้ค่ะ เราออกค่าเดินทางเวลาไปส่งลูกที่ รร แล้วก็ค่ากับข้าวค่าขนมลูกเดือนนึงไม่เคยเหลือเลยคะ จะมีบ้างนานๆที ที่อยากได้กระเป๋าก็ขอเขาซื้อให้บ้างไม่ให้บ้างแล้วแต่อารมณ์ว่าเขาไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า เงินส่วนอื่นๆเราไม่เคยมีโอกาสรับรู้เลยว่าเอาไปไหนเขามีเงินเก็บเท่าไหร่ รู้แต่ว่าเขาให้พ่อแม่เขาประมาณ 3-4 หมื่นทั้งๆที่พ่อแม่เขาก็ยังมีรายได้ จนเขาไม่มีเงินที่จะเอาไปซื้อบ้านแต่มีเงินเที่ยวค่ะ เวลาเขาอยากได้อะไรพ่อแม่เขาก็จะช่วยออกเงินครึ่งนึงบ้าง เช่นรถยนต์ ซึ่งมันไม่เกี่ยวกับเรา เขาไม่ให้เรารับรู้เราก็คิดว่าไม่เป็นไร รอให้ลูกเข้า รร ก่อนละกันค่อยทำงานเก็บเงินและดูแลพ่อแม่เราบ้าง เพราะตั้งแต่เราย้ายมาอยู่กับเขาเราไม่เคยดูแลพ่อแม่เราเลยจะมีให้บ้างก็ตอนที่เรารู้ล่วงหน้าว่าเราจะกลับบ้านเราก็จะเก็บล่วงหน้าจากเงินเดือนที่เขาให้ ให้พ่อแม่ทีละ 5 พันซึ่งปีนึงถ้าคำนวณเราคงให้พ่อกับแม่ไม่เกิน 2หมื่นคะ
เราทนอยู่กับเขามา 4 ปีคือเริ่มนับตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับเขาแต่จริงๆคบกันเกือบ 10 ปีละคะ (ก่อนหน้านี้อยู่ข้างนอกกันสองคนไม่มีปัญหา ค่าห้องหรืออะไรเขาไม่ช่วยเราออกคะแล้วเราก็ไม่ว่าเพราะเขาก็ไม่ได้อยู่กับเราตลอด เราก็ไม่มีพันธะอะไรมาก) ตัวเขาก็ดีขึ้นคะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนิดหน่อยอาจเป็นเพราะหน้าที่การงานของเขาต้องรับผิดชอบมากขึ้น เราก็ยอมรับในส่วนที่เราได้ก็รู้สึกแย่อยู่ลึกๆแต่ก็เพื่อลูกก็ทน
จนวันนึงเราทะเลาะกับแม่เขา แม่เขาจะเอาลูกเราไปเที่ยวบ้านใหม่แต่เราไม่ให้เอาไปเพราะลูกสาวเราไอ แล้วไม่สบายอยู่ ซึ่งเราเป็นแม่เราเลี้ยงลูกมาตั้งแต่เด็กเรารู้อยู่แล้วว่าลูกเราอาการเริ่มแรกที่จะป่วยจะเป็นแบบไหน เวลาลูกเราป่วยหรือเข้า รพ เราก็ดูแลคนเดียวคะพร้อมทั้งกระเตงลูกคนเล็กไปด้วย เขาเคยเป็นมือเท้าปากพร้อมกันเราไปอยู่ รพ กันสามคนแม่ลูกเราเหนื่อยมากคะ ลูกจะไอหรืออ้วกเขาก็ไม่เคยอยู่บ้านช่วยเราดูลูก แล้วถ้าแม่เขาเอาไปเขาดูแลลูกเราไม่ได้ เอานอนกลางวันก็ไม่ได้ ตามใจให้กินแต่ขนม ให้กินแต่โค้กแป็ปซี่ (บ้านเขาไม่กินน้ำเปล่าค่ะ) เลย์อะไรประมาณนี้ มันเป็นสาเหตุนึงที่เราไม่ชอบและทำให้เราหัดทำขนมพวกคุกกี้ เบเกอรี่เพื่อจะทำให้ลูกกินจริงๆ เราไม่ได้หวงไม่ให้ลูกไปกับเขา เราเคยให้ลูกเราไปกับเขาแล้วคะเราไม่เคยคิดแบบนั้นจริงๆ อีกอย่างวันถัดไปเป็นวันจันทร์เราอยากให้เขาพักผ่อนไม่อยากให้เป็นหนักกว่าเดิม พรุ่งนี้ต้องไป รร เขาไม่พอใจเราเพราะเราไม่ให้ลูกเราไป ด่าเราใช้คำหยาบคาย ว่าผู้หญิงอย่างเราเอามาทำภรรยาไม่ได้เป็นได้แค่คารี่ ที่ผู้ชายแค่เอามานอนด้วย เมิงมันเหี้-ยยิ่งกว่าเหี้-ย หาว่าเราสอนลูกเราให้เกลียดเขาไม่รักเขา ซึ่งเราไม่เคยมีความคิดนั้นอยู่ในหัวเลย ในความเป็นจริงถึงเราไม่ชอบเขายังไงเราก็ไม่เคยคิดที่จะสอนลูกให้เกลียดปู่ย่าตายาย พี่ป้าน้าอา แล้วเด็กอายุ3-4 ขวบสอนให้รักเกลียดใครได้หรอ ยิ่งมีคนรักลูกเราเยอะๆซิดี
แต่เราก็ไม่รู้ว่าทำไมลูกเราถึงไม่เอาเขา อาจจะเพราะเขาเป็นคนจีนพูดเสียงดังแล้วลูกเรากลัวคนเสียงดัง แล้วเราเลี้ยงเขาคนเดียวมาแต่ไหนแต่ไรเขาจะไม่ค่อยเข้าใกล้คนแปลกหน้า แต่บางอารมณ์ลูกสาวเราก็ยอมไปกับพ่อแม่แฟนนะถ้าเขาพาไปเซเว่นหรือพาไปซื้อขนม เขาด่าเราสารพัดแล้วสุดท้ายก็ไล่เราออกจากบ้าน เราก็ตัดสินใจออกจากบ้านค่ะ มาอยู่กับแม่ต่างจังหวัดย้ายลูกสาวมาเรียนที่ต่างจังหวัด
ผญ ที่เป็นแม่บ้านจะออกไปทำงานนอกบ้าน แร-ด????
เราเลิกกับอดีตสามีได้ประมาณ 2เดือนกว่าๆค่ะ อดีตสามีทำงานบริษัทขุดเจาะน้ำมันแห่งหนึ่ง ทำงานเดือนนึงจะหยุดอยู่บ้านเดือนนึงค่ะ สามีได้เงินเดือนแสนอัพ เมื่อก่อนเราทำงานบริษัทคะเงินเดือนก็อยู่ได้พอกินพอใช้ไม่ลำบาก พอมีลูกเราก็เป็นแม่บ้านต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านเขาแต่ไม่ได้แต่งงานเพราะตกลงสินสอดกันไม่ได้บ้านเราก็ไม่ได้เรียกร้องเยอะแยะคะ บ้านเราเป็นคนไทยค่ะพ่อแม่เราคิดว่าถึงเงินสินสอดได้มาก็คืนให้เราหมดเป็นเงินขวัญถุง บ้านเขาเป็นคนจีนพ่อแม่เขาจะบอกว่าพ่อแม่เราขายลูกสาวกินบอกว่าเราหน้าเงิน สุดท้ายตกลงกันไม่ได้พ่อแม่เราก็ให้แค่มามัดมือกันก็พอแต่เขาก็ไม่ทำ เขาสัญญากับเราว่าอายุ 31 จะมาแต่งเพราะพ่อแม่เขาไปดูดวงมาถ้าแต่งก่อนอายุ 31 เขาจะไม่รวย พ่อแม่เราก็ไม่ว่าอะไรไม่แต่งก็ไม่แต่งยอมให้อยู่ด้วยกันขอแค่ให้ครอบครัวเรามีความสุขกลัวหลานไม่มีพ่อ เราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่เขาค่ะเราอยู่คอนโดแต่ใกล้ๆกับพ่อแม่เขาอยู่ ที่คอนโดจะมีเขากับเราอยู่กันแค่สองคนเราย้ายไปอยู่คอนโดกับเขาก่อนเราคลอดไม่กี่วัน
พอเราคลอดเราก็ทำทุกอย่างเองตั้งแต่ออกจาก รพ วันแรกทั้งที่ยังไม่หายเจ็บแผลผ่าตัดด้วยซ้ำ ซักเสื้อผ้า ล้างจาน ทำความสะอาด เพราะไม่มีใครทำให้เรา แต่ดีหน่อยตรงที่เดือนแรกแม่เขายังทำกับข้าวมาให้บ้างเพราะเดือนแรกเขาไม่ให้เราออกจากห้องเลย ครอครัวเขาก็จะมาหาหลานบ้างมากวนให้ตื่นแล้วก็ไปบางทีเรายังทำงานไม่เสร็จยังไม่ได้พักบ้างเลย ลูกตื่นละเราเหนื่อยมากคะ เราอยู่กับเขามาก็จะมีเรื่องติดเพื่อน การพนัน กินเหล้าจนเข้าบริษัทไม่ไหว บางทีก็ไม่กลับบ้าน ไปเที่ยวคาราโอเกะติดเด็กดริ้ง เราเลี้ยงลูกคนเดียวตลอด 24 ชมทุกวันไม่มีปู่ย่าตายายมาช่วยดูพ่อแม่เราอยู่ต่างจังหวัดคะ อาจมีพี่แฟนมาช่วยดูบ้างแต่ก็มาเล่นแปปๆเดี่ยวก็กลับ ช่วงแรกเราเครียดมากเพราะเราก็ต้องปรับตัวในการดูแลลูก ไม่รู้อะไรเราหาข้อมูลทางอินเตอร์เนตหมดไม่ก็โทรถามแม่เราคะ
แฟนก็ยังมีนิสัยเหมือนเดิมคือเที่ยวไม่อยู่บ้าน ไม่เคยช่วยเราดูแลลูกหรือแม้แต่งานบ้าน ลูกร้องตอนกลางคืนหรือตื่นมาเล่นเพราะช่วงแรกเขานอนไม่เป็นเวลาก็ไม่เคยลุกมาช่วยเรา เราก็พยายามทนเพราะรักเขา มีอยู่ช่วงนึงที่ร้านขายของพ่อแม่เขาคนงานไม่พอแล้วแฟนเราก็ไปทำงานเราเห็นไม่มีคนช่วย เราก็เลยไปช่วยเก็บเงินเล็กๆน้อยๆ เราก็ช่วยได้ไม่เยอะค่ะมือข้างนึงอุ้มลูกข้างนึงก็ช่วยเก็บตัง เก็บโต๊ะ แล้วแม่เขาก็บอกให้เรามาช่วยจะได้มีเพื่อนคุยเขาคิดว่าเราเครียด เพราะเราก็ทะเลาะกับแฟนบ่อยเรื่องเขาเที่ยวผู้หญิงแล้วไม่กลับบ้าน ซึ่งทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะฟ้องแม่เขาทุกครั้งแล้วเราก็จะผิดอยู่ร่ำไป แม่เขาจะบอกว่าเรางี่เง่าหาเรื่องแฟนทั้งที่แฟนก็ทำงานมาเครียดอยู่แล้ว เคยฟ้องแม่เขาว่าที่ทะเลาะกันเพราะเขาเที่ยวผู้หญิงแม่แฟนบอกประมาณว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย เราก็เงิบซิคะ เขาให้มาช่วยที่ร้านเราก็เกรงใจทั้งๆที่จริงๆไม่อยากมา ไม่ใช่ขี้เกียจหรืออะไร ลูกเรายังเล็กคะตอนนั้นแค่ 4-5 เดือนเองต้องตื่นอาบน้ำตั้งแต่ตี5ครึ่งแล้วออกมาช่วย6 โมงเช้า แล้วเรารู้ว่าแม่แฟนเป็นคนจู้จี้ ชอบเอาเรื่องคนงานที่ร้านมาด่าลับหลังเราก็ไม่อยากยุ่งมากเพราะเรารู้ว่ายังไงเราก็ต้องโดนด่า แต่เราก็ยังมาช่วย เราก็ช่วยที่ร้านเก็บเงิน เก็บโต๊ะ ช่วยเสริฟบ้างโดยมือนึงอุ้มลูกไม่ก็เอาเขาใส่เป้สะพาย มีอยู่ครั้งนึงคนงานไม่พอใช้เราไปล้างจานหลังร้านเราก็ต้องเอาลูกเรานอนในรถเข็น พอลูกเราร้อนแล้วเขาตื่นเช้า เขางอแงร้องโวยวายแม่เขาก็บอกให้เราโอ๋อย่าให้ลูกเราร้องในร้าน พอเราโอ๋ไม่เงียบเพราะเขาร้อนไม่สบายตัวง่วงด้วยเขาไม่เงียบ แม่แฟนด่าเราว่า “เป็นแม่ภาษาอะไรโอ๋ลูกไม่เงียบ” เราก็เงียบแต่ก็ไม่พอใจเพราะคิดว่าเขาน่าจะเคยเลี้ยงเด็กมาก่อนน่าจะพอรู้ซิว่าทำไมลูกเราถึงเป็นแบบนี้ เราก็ช่วยเขามาเรื่อยๆจนมาช่วงนึงที่เราเบื่อมากๆ ทั้งความเยอะของแม่แฟนและความวุ่นวายของที่ร้านเขา และตัวแฟนเราที่ไม่เคยปรับตัวในทางที่ดีเลย เราสงสารลูกด้วยเราคิดว่าเขาน่าจะได้นอนเต็มที่ ลูกน้องเขาก็เยอะทำไมต้องให้ลูกเรามาทรมานอย่างนี้ด้วย เราก็เลยไม่มาช่วยที่ร้าน
เขาไม่พอใจแต่ต่อหน้าเราจะบอกไม่เป็นไร แล้วบอกคนอื่นว่าเราขี้เกียจและเลี้ยงลูกไม่ไหว เราก็ไม่สนใจพยายามไม่ยุ่งกับเขา ตอนไปช่วยเขาให้ค่าจ้างเราวันละร้อยคะแล้วก็ขยับมาเป็นสองร้อย พอเราไม่ไปช่วยแฟนเราก็ไม่พอใจ เหลวไหลขึ้นเรื่อยๆเราก็ตั้งใจเลิกกับแฟนกลับไปอยู่บ้านเรา พ่อแม่เราก็จะบอกว่าคิดดีๆนะสงสารลูกคนเรามีข้อเสียทั้งนั้นแหละ แล้วเราเริ่มท้องลูกคนที่สอง(ท้องไม่รู้ตัว) เราก็เลยกลับมาอยู่กับเขา จริงๆก็ยังรักเขาแหละคะ พอท้องลูกคนที่สองเริ่มหนักเลยค่ะติดเด็กดริ้งแถวถนนราชพฤกษ บางทีเราบอกว่าพรุ่งนี้เราต้องไปหาหมอนะเขาก็รับปากสุดท้ายเราก็ต้องอุ้มลูกไปหาหมอคนเดียว เพราะเขานอนกับเด็กดริ้งไม่กลับบ้าน เราว่าอะไรไม่ได้เลยเขาก็ขอเลิกกับเรา เราทำใจละก็บอกเขาว่าอยากทำไรก็เชิญ เราก็เลี้ยงลูกแล้วก็ทำร้านซักรีดเอาเงินที่เก็บให้ลูกในบัญชีมาเปิดร้านค่ะเป็นเงินที่เขาให้แล้วเรารับจ้างจากร้านแม่เขา เราท้องลูกคนที่สองลูกคนโตก็ยังพูดไม่ค่อยรู้เรื่องเวลาไปไหนเรายังต้องคอยอุ้ม เวลาหมอนัดเราก็ยังอุ้มลูกไปหาหมอเองเลยคะ เราก็ทนทำร้านซักรีด ทำเองทุกอย่างค่ะซักรีดเองยันส่งลูกค้าเพื่อสักวันนึงเรายืนได้ด้วยขาตัวเอง เราจะได้เลี้ยงลูกเราได้
แล้ววันนึงเขาก็กลับมาขอโอกาสเราเพราะผู้หญิงคนนั้นต้องการเงินแล้วไม่ค่อยสนใจเขา เขาบอกว่าจะไม่ทำให้เราเสียใจอีก เราก็ให้โอกาสเขาเพราะสงสารลูก พอคลอดลูกสาวคนที่สองแม่เขาไม่เคยมาเยี่ยมหลานค่ะแม้นแต่แฟนเราขอยืมคนงานมาทำความสะอาดบ้าน 1 วันเขาก็ไม่ให้บอกให้หาคนอื่น เดี่ยวคนงานเขาทำงานให้เขาได้ไม่เต็มที่ เราก็ไม่เป็นไรคิดแหละแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรก็ทำเองค่ะ ที่ยืมคนงานเพราะเรารู้สึกว่าผ่าคนที่สองเราเจ็บกว่าคนแรกมากค่ะ ไม่ให้ก็พยายามทำเองตั้งแต่ออกจาก รพ วันแรกเหมือนเดิม แฟนขอให้เราเลิกทำร้านซักรีดเพื่อจะได้ดูแลลูกเราก็ยอม เขาเป็นคนบอกเราว่าเดี่ยวลูกโตค่อยเปิดใหม่เพราะเรามีอุปกรณ์อยู่แล้ว แต่แฟนเวลากลับจากทำงานอยู่บ้านก็ยังออกจากบ้านทุกวันเหมือนเดิม ไปเที่ยวมั้งตีสนุ๊กกับเพื่อนมั้งกลับบ้านเที่ยงคืนตีหนึ่ง แต่กลับทุกวันค่ะเราก็ไม่ว่าอะไรพอรับได้เพราะเราคิดว่าเวลาเขาไปทำงานเขาคงเครียดไม่ได้ไปไหนเลย แต่จริงๆก็แอบน้อยใจค่ะทำไมเขาไม่คิดจะอยู่กับเราบ้างเลย เรื่องเลี้ยงลูกก็ไม่เคยช่วยเราเหมือนเดิมเราก็เลี้ยงเองคนเดียว 24 ชมทุกวันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีเพิ่มมาอีกคนนึง
เวลาเราจะไปซื้อของที่ตลาดแถวบ้านหรือพาลูกสาวคนโตไปเซเว่นเราต้องรอให้คนเล็กหลับก่อนเพราะตอนนั้นคนเล็ก เล็กมากๆ แล้วรีบไปรีบกลับไม่เกิน15-20 นาที เราอยู่กับเขามา 4 ปี 3 ปีแรกเขาให้เงินเดือนเรา 1หมื่นบาท ปีสุดท้ายเขาให้เราหมื่นห้าพันบาทค่ะ ส่วนค่านมค่าแพมเพิสเขาจะออกให้ค่ะ เราออกค่าเดินทางเวลาไปส่งลูกที่ รร แล้วก็ค่ากับข้าวค่าขนมลูกเดือนนึงไม่เคยเหลือเลยคะ จะมีบ้างนานๆที ที่อยากได้กระเป๋าก็ขอเขาซื้อให้บ้างไม่ให้บ้างแล้วแต่อารมณ์ว่าเขาไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า เงินส่วนอื่นๆเราไม่เคยมีโอกาสรับรู้เลยว่าเอาไปไหนเขามีเงินเก็บเท่าไหร่ รู้แต่ว่าเขาให้พ่อแม่เขาประมาณ 3-4 หมื่นทั้งๆที่พ่อแม่เขาก็ยังมีรายได้ จนเขาไม่มีเงินที่จะเอาไปซื้อบ้านแต่มีเงินเที่ยวค่ะ เวลาเขาอยากได้อะไรพ่อแม่เขาก็จะช่วยออกเงินครึ่งนึงบ้าง เช่นรถยนต์ ซึ่งมันไม่เกี่ยวกับเรา เขาไม่ให้เรารับรู้เราก็คิดว่าไม่เป็นไร รอให้ลูกเข้า รร ก่อนละกันค่อยทำงานเก็บเงินและดูแลพ่อแม่เราบ้าง เพราะตั้งแต่เราย้ายมาอยู่กับเขาเราไม่เคยดูแลพ่อแม่เราเลยจะมีให้บ้างก็ตอนที่เรารู้ล่วงหน้าว่าเราจะกลับบ้านเราก็จะเก็บล่วงหน้าจากเงินเดือนที่เขาให้ ให้พ่อแม่ทีละ 5 พันซึ่งปีนึงถ้าคำนวณเราคงให้พ่อกับแม่ไม่เกิน 2หมื่นคะ
เราทนอยู่กับเขามา 4 ปีคือเริ่มนับตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับเขาแต่จริงๆคบกันเกือบ 10 ปีละคะ (ก่อนหน้านี้อยู่ข้างนอกกันสองคนไม่มีปัญหา ค่าห้องหรืออะไรเขาไม่ช่วยเราออกคะแล้วเราก็ไม่ว่าเพราะเขาก็ไม่ได้อยู่กับเราตลอด เราก็ไม่มีพันธะอะไรมาก) ตัวเขาก็ดีขึ้นคะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนิดหน่อยอาจเป็นเพราะหน้าที่การงานของเขาต้องรับผิดชอบมากขึ้น เราก็ยอมรับในส่วนที่เราได้ก็รู้สึกแย่อยู่ลึกๆแต่ก็เพื่อลูกก็ทน
จนวันนึงเราทะเลาะกับแม่เขา แม่เขาจะเอาลูกเราไปเที่ยวบ้านใหม่แต่เราไม่ให้เอาไปเพราะลูกสาวเราไอ แล้วไม่สบายอยู่ ซึ่งเราเป็นแม่เราเลี้ยงลูกมาตั้งแต่เด็กเรารู้อยู่แล้วว่าลูกเราอาการเริ่มแรกที่จะป่วยจะเป็นแบบไหน เวลาลูกเราป่วยหรือเข้า รพ เราก็ดูแลคนเดียวคะพร้อมทั้งกระเตงลูกคนเล็กไปด้วย เขาเคยเป็นมือเท้าปากพร้อมกันเราไปอยู่ รพ กันสามคนแม่ลูกเราเหนื่อยมากคะ ลูกจะไอหรืออ้วกเขาก็ไม่เคยอยู่บ้านช่วยเราดูลูก แล้วถ้าแม่เขาเอาไปเขาดูแลลูกเราไม่ได้ เอานอนกลางวันก็ไม่ได้ ตามใจให้กินแต่ขนม ให้กินแต่โค้กแป็ปซี่ (บ้านเขาไม่กินน้ำเปล่าค่ะ) เลย์อะไรประมาณนี้ มันเป็นสาเหตุนึงที่เราไม่ชอบและทำให้เราหัดทำขนมพวกคุกกี้ เบเกอรี่เพื่อจะทำให้ลูกกินจริงๆ เราไม่ได้หวงไม่ให้ลูกไปกับเขา เราเคยให้ลูกเราไปกับเขาแล้วคะเราไม่เคยคิดแบบนั้นจริงๆ อีกอย่างวันถัดไปเป็นวันจันทร์เราอยากให้เขาพักผ่อนไม่อยากให้เป็นหนักกว่าเดิม พรุ่งนี้ต้องไป รร เขาไม่พอใจเราเพราะเราไม่ให้ลูกเราไป ด่าเราใช้คำหยาบคาย ว่าผู้หญิงอย่างเราเอามาทำภรรยาไม่ได้เป็นได้แค่คารี่ ที่ผู้ชายแค่เอามานอนด้วย เมิงมันเหี้-ยยิ่งกว่าเหี้-ย หาว่าเราสอนลูกเราให้เกลียดเขาไม่รักเขา ซึ่งเราไม่เคยมีความคิดนั้นอยู่ในหัวเลย ในความเป็นจริงถึงเราไม่ชอบเขายังไงเราก็ไม่เคยคิดที่จะสอนลูกให้เกลียดปู่ย่าตายาย พี่ป้าน้าอา แล้วเด็กอายุ3-4 ขวบสอนให้รักเกลียดใครได้หรอ ยิ่งมีคนรักลูกเราเยอะๆซิดี
แต่เราก็ไม่รู้ว่าทำไมลูกเราถึงไม่เอาเขา อาจจะเพราะเขาเป็นคนจีนพูดเสียงดังแล้วลูกเรากลัวคนเสียงดัง แล้วเราเลี้ยงเขาคนเดียวมาแต่ไหนแต่ไรเขาจะไม่ค่อยเข้าใกล้คนแปลกหน้า แต่บางอารมณ์ลูกสาวเราก็ยอมไปกับพ่อแม่แฟนนะถ้าเขาพาไปเซเว่นหรือพาไปซื้อขนม เขาด่าเราสารพัดแล้วสุดท้ายก็ไล่เราออกจากบ้าน เราก็ตัดสินใจออกจากบ้านค่ะ มาอยู่กับแม่ต่างจังหวัดย้ายลูกสาวมาเรียนที่ต่างจังหวัด